tag:blogger.com,1999:blog-68769783148149160992011-08-01T09:52:40.175-07:00May all living beings be well and remain until their lifetimes.! Email: kothit.sa@gmail.comASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.comBlogger1111100tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-22535987551450797362009-10-10T20:57:00.001-07:002009-10-10T20:57:58.870-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ဆုေတာင္း(၆)မ်ိဳးတရားေတာ္</span><br /><br />၁၃၆၃-ခု ဝါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္(၃)ရက္ ညခ်မ္း ကာလ (၇)နာရီ မိနစ္(၃ဝ) အခ်ိန္မွစတင္လုိ႔ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ နယ္ ရြာသစ္ႀကီး မေတာင္းတရပ္ကြက္မွ သီးႏွံႏွင့္ကုန္မ်ဳိးစုံ ေရာင္းဝယ္ေရးလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးၾကတဲ့ ဒကာဦးလွ သိန္း+ ဒကာမေဒၚခင္ေဌးၾကည္မိသားစုက ဓမၼဒါနျပဳ သျဖင့္ ဆင္ယင္က်င္းပအပ္ေသာ ဓမၼသဘင္ကို ယခုအခါ ေမတၱာအာသီသ ေမတၱာပတၴနာျဖင့္ စတင္ဖြင့္လွစ္ပါၿပီ။<br />ဓမၼသဘင္ကို အားခဲေရာက္ရွိလာၾကတဲ့ တရား ခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္အေပါင္းႏွင့္တကြ (၃၁)ဘုံအရပ္ ဆယ္ မ်က္ႏွာ အနႏၲစၾကာဝဠာမွာရွိၾကတဲ့ အနႏၲသတၱဝါေတြ ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းၾကပါေစ၊ ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ကင္း ၿငိမ္းၾကပါေစ၊ ႏွလုံးစိတ္ဝမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ၊ ကိုယ္စိတ္ ႏွစ္ပါး ေအးခ်မ္းၾကပါေစလို႔ ေမတၱာဓါတ္ေတြ ျဖန္႔ေဝၿပီး ေတာ့ ဓမၼသဘင္ကို စတင္ဖြင့္လွစ္ပါၿပီ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကဏွဆိုတာ</span><br />ရြာသစ္ႀကီးရဲ႕ မေတာင္းတရပ္မွာ ဆုေတာင္း (၆)ပါး မေတာင္းတတဲ့အေၾကာင္းကုိ ေဟာမွာ၊ ရေသ့ နာမည္က 'ကဏွ' တဲ့။ ကဏွဆုိတဲ့ပါဠိက ဗမာလို အမည္းလုိ႔ အမည္ရတယ္၊ ရေသ့က မည္းေနတာဘဲ ဘယ္ေလာက္မည္း သလဲဆုိရင္ သပိတ္လုိမည္းေနတာ မီးေသြးေတာင္းထဲမွာ က်ီးကန္းဝင္ေနသလုိ မည္းေနတယ္၊ ရေသ့ႀကီးက အသား မည္းေသာ္လည္း အသည္းျဖဴတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္တယ္။<br />မေတာင့္တက လူေတြလုိဘဲ အသားမည္းေပမယ့္ အသည္းျဖဴတယ္။ ကဏွရေသ့က မည္းလုိက္တာ၊ မည္းနက္ တဲ့ ေျမကြက္ေပၚမွာ ေနတယ္။ ေနေနတဲ့ေျမႀကီးက လည္း မည္းေနတယ္၊ ဟိမဝႏၲာေတာင္ေျခက ကြၽန္းေတာႀကီးထဲ မွာေနတယ္။<br />အဲဒီေတာ့ အသားကလည္းမည္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ မည္းတဲ့အဝတ္ေတြကို ဝတ္ထားတယ္။ ရေသ့ႀကီးရဲ႕ေနရာ ကလည္း မည္းတယ္။ အဝတ္လည္းမည္းတယ္။ အသား လည္းမည္းတယ္။<br />ေနာက္ထပ္ မည္းတဲ့အစားအစားေတြကို စားေန တယ္တဲ့။ အဝတ္မည္းတာ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာေပါ့၊ သစ္ ေခါက္ေတြဆုိးထားတာဆိုေတာ႔ အမည္းေရာင္ျဖစ္လာမွာ ဘဲ။ ေညာင္ေခါက္ ပိႏၷဲေခါက္ ပ်ဥ္းကတုိးေခါက္စတဲ႔ အဲဒီလုိ ေတာထဲကအေခါက္ေတြ ဆုိးထားရင္ ၾကမ္းလည္းၾကမ္း ေသးတယ္၊ အဝတ္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မည္းပုုပ္ပုပ္ျဖစ္လာ တယ္၊ မေလွ်ာ္ဘဲထားရင္ ပိုေတာင္မည္းေသးတယ္။ အဝတ္မည္း၊ အသားမည္း၊ ေျမႀကီးမည္း၊ ဒါလည္းကိစၥ မရွိဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">မည္းတဲ႔အစားအစာ</span><br />မည္းတဲ့အစားအစာ စားတယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိ အစားအစာမ်ား စားသလဲ၊ ဒါလည္း စဥ္းစားစရာဘဲ။ ႐ိုး႐ုိး ဆန္ဘဲ ေျပာင္းဘဲစားတယ္ဆုိိရင္ေတာ့ ဒါအမည္းေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဘုန္းႀကီး ႐ုိး႐ိုးေတြးၾကည့္တာကေတာ့ ေကာက္ညႇင္းငခ်ိတ္ကို ပုန္းရည္ႀကီးနဲ႔ နယ္စားပုံရတယ္၊ ဒါအမည္းဆုံးဘဲ ဒါထက္မည္းတာေတာ့ မရွိႏုိင္ဘူး၊ ေနာက္ တစ္ခုရိွေသးတယ္၊ ဘိတ္ကလာတဲ့ မုန္႔တစ္မ်ဳိးဟာ ေကာက္ ညႇင္းငခ်ိတ္, ပုန္းရည္ႀကီး, ဒူးရင္းသီး, ေထာပတ္သၾကားနဲ႔ လုပ္တယ္၊ မည္းေနတာဘဲ၊ အဲဒါ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဘိတ္ကိုသြား တရားေဟာလုိ႔ရွိရင္ တစ္ခါတစ္ခါ စားရတယ္။<br />စားလုိ႔အလြန္ေကာင္းတယ္။ အဲဒါ ဘာမုန္႔လဲဆုိလို႔ ရွိရင္ 'မုန္႔ကုလားမည္း'တဲ့၊ မုန္႔မည္းဆုိ ေတာ္ေရာေပါ့၊ ကုလားမည္းတဲ့။ ကုလားမည္းဆုိေတာ့ ကုလားျဖဴရွိေသး လားလုိ႔ ေမးစရာျဖစ္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကုလားကအျဖဴ လည္း ရွိမွာေပါ့။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">တကယ္ျဖဴတဲ႔ကုလားေတြ</span><br />အိႏၵိယျပည္မွာ တကယ္ျဖဴတဲ့ ကုလားေတြ အမ်ား ႀကီးရွိတယ္၊ ဘုံေဘတုိ႔လုိ ပန္ဂ်ပ္တုိ႔လုိေနာ္ ရာသီဥတုလဲ ေကာင္းတယ္။ လူေတြလည္း ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာတယ္၊ အဲဒီေလာက္ အသားမည္းၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ လူေတြ အလြန္မ်ားၿပီးေတာ့ အသားမည္းတဲ့ တုိင္းျပည္ အိႏၵိယမွာ ရွိတယ္။<br />အဲဒီလုိ ရာသီဥတုေကာင္းဆုိတာ မပူျပင္းဘူး။ မုိးကလည္း မၾကာမၾကာရြာတယ္၊ သစ္ေတာကလည္း စိမ္းေနတယ္။ ဖုန္မထဘူး၊ ေနာက္တစ္ခုက ေျမာက္ပိုင္းနဲ႔ အေနာက္ပိုင္းအိႏၵိယမွာ ဟိမဝႏၲာေတာင္ေျခတစ္ဝုိက္မွာ ေအးတယ္။ ဆီးႏွင္းေတြနဲ႔ ေအးၿပီဆုိေတာ့ အဝတ္ေတြကို တစ္ကိုယ္လုံးလုံေအာင္ ထူထူဝတ္ေလ့ရွိတယ္၊ အဲဒီက လူေတြက အမ်ားအားျဖင့္ အသားျဖဴတယ္။<br />တစ္ႏွစ္လုံးပူၿပီးေတာ့ အုိက္စပ္စပ္ျဖစ္ေနတဲ့ အရပ္ကလူေတြက အသားမည္းတတ္တယ္။ အကၤ်ီခြၽတ္ၿပီး ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕ေနေသးတာဘဲ ၿပီးေတာ့လည္း ေခြၽးနဲ႔ဖုန္နဲ႔ ေလနဲ႔ေနနဲ႔ ထိေတြ႔ေနေတာ့ ဒီအသားက ျဖဴဖုိ႔ရန္ခက္တယ္။<br />အဲဒါေၾကာင့္ အိႏၵိယျပည္ ပန္ဂ်ပ္ ဘုံေဘတုိ႔ နယူးေဒလီတုိ႔ ဒါဂ်ီလင္တုိ႔ဆုိတဲ့ ဟိမဝႏၲာေတာင္နားက ၿမိဳ႕ေတြကို ေရာက္သြားလုိ႔ရွိရင္ ညေနေစာင္းအခ်ိန္ သစ္ပင္ ဥယ်ာဥ္ေကာင္းတဲ့ ေနရာေတြမွာ တစ္ခါတစ္ေလ လမ္း ေလွ်ာက္သြားၿပီးၾကည့္လုိက္ရင္ ကုလားအထီးေရာ အမေရာ ေဖြးေနတာပဲ။ နတ္ျပည္က နတ္သားနတ္သမီးေတြမ်ား ဆင္းလာသလားေအာင့္ေမ့ရတယ္။ ႐ုပ္ကလည္းေခ်ာတယ္။ အသားကလည္း ျဖဴတယ္။ ဒီလုိ အျဖဴေတြလည္းရွိ တယ္။<br />အခု ကဏွကအသားမည္းတယ္၊ အဝတ္မည္း တယ္၊ အစားမည္းတယ္၊ ေနရာမည္းတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-2253598755145079736?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-28818931652818622812009-10-10T20:53:00.000-07:002009-10-10T20:54:47.389-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ဇိမ္ခံဖုိ႔နဲ႔ ညႇဥ္းဆဲဖုိ႔ အားထုတ္ေနၾကတယ္</span><br />အဲဒီလိုသူတပါးဆီက ပစၥည္းကို အတင္းယူဖို႔ခ်ည္း ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူထုႀကီးဟာ ကမၻာမွာ အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲဒီ လိုဆင္းရဲတဲ့ လူေတြကစၿပီးေတာ့ အထက္နည္းနည္း နည္း နည္း တက္တက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေပါ့။<br />ဒါ့ေၾကာင့္ ရတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြကလဲ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရရ၊ မေက်နပ္ၾကဘူး။ အဲဒါ ေလာဘ။ အဲဒီရတာေတြကို စည္းစိမ္ခံ၊ ကိုယ္ရသလုိ သူမ်ားကုိ မရေစခ်င္ဘူး။ အဲဒါ မစၧရိယ။ မရွိဘူး, မရဘူးဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလဲ ရတဲ့ လူေတြ အေပၚမွာ မေက်နပ္တဲ့ ဣႆာ(မနာလုိမႈ)၊ အဲဒီ ဣႆာ ရဲ႕ ေနာက္နားကေန ''မင္းတုိ႔ေတာ့ ခ်လုိက္ဦးမယ္''ဆိုတဲ႕ ေဒါသ။ တစ္ဘက္စြန္းပဲ။<br />မဟာသကၠရာဇ္ ၁ဝ၃-ခုႏွစ္ ဝါဆိုလျပည့္ေန႔ မိဂဒါဝုန္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ၅-ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တိ႕ု ကို စတင္ေဟာေဖာ္ ေၾကြးေၾကာ္ ေတာ္မူခဲ႕တဲ့ေဒသနာက ဓမၼစၾကာ။ အဲဒီတရားေတာ္ထဲမွာ အစြန္း ၂-ခုဆိုတာကို မိန္႔ေတာ္မူထားပါတယ္။တစ္ဘက္က ဇိမ္ခံဖုိ႕ အားထုတ္ေနတာ။ တစ္ဘက္က ညႇင္းဆဲမယ္လုိ႕ အားထုတ္ေန တာ။ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ညႇင္းဆဲ႐ုံတင္မကဘူး၊ သူတပါး ညႇင္္းဆဲဖို႔အားထုတ္တာက ပိုမ်ားတယ္ ထင္တာပဲ။<br />အတၱကိလမထာႏုေယာေဂါ၊ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ညႇင္း ဆဲဖို႕အားထုတ္တယ္။ကုိယ့္မွာ ေဒါသနဲဣႆာျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညႇင္းဆဲၿပီသား။ သူတပါး ညႇင္းဆဲတာက ေနာက္၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္က ိုညႇင္းဆဲတဲ့ အလုပ္ဟာ ကိုယ့္ဒုကၡ ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ဖန္တီးေနတာပဲ။<br />ကမၻာမွာ ''စနစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားပါတယ္၊ ဝါဒေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲမ်ားပါတယ္''ေျပာေျပာ၊ အဲဒီႏွစ္စု ထဲ အကုန္ဝင္ေနတယ္။ျမတ္ဗုဒၶက အဲဒီအစြန္း ၂-ခုကို ေရွာင္သြားတယ္။ ဒီအစြန္း ႏွစ္ဘက္ကိုလဲ ေရွာင္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းခဲ့တယ္။ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ခြင့္ ရလိုက္ေတာ့ အဲဒီအစြန္း၂-ဘက္ကို လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ႏိုင္ၾကတယ္။ ေရွာင္တတ္ ၾကတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သာသနာဟာ အၿမဲတမ္း ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေနတယ္</span><br />ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ျမန္မာျပည္က ပုဂၢိဳလ္ ေတြ ခ်မ္းသာေနၾကတာဟာ အဲဒီအစြန္းႏွစ္ခုကို လြတ္ ေအာင္ ေရွာင္ႏိုင္ၾကလုိ႔ပါပဲ။<br />ကမၻာမွာ အဲဒီအစြန္းႏွစ္ဘက္ကို လြတ္ေအာင္ မေရွာင္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ သိပ္ကို ဒုကၡျဖစ္ေနၾကတယ္။<br />ဆ႒သံဂၤါယနာတင္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ေထရဝါဒ သာသနာထြန္းကားတဲ့ ႏိုင္ငံဆိုလုိ႔ ျမန္မာရယ္၊ သီဟိုဠ္ရယ္၊ ကေမၻာဒီးယားရယ္၊ လာအုိရယ္၊ ယိုးဒယားရယ္ဆုိၿပီး ၅-ႏုိင္ငံပဲ ရွိတယ္။<br />ဗုဒၶဘာသာ သာသနာၾကည္ညိဳတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ပိဋကတ္သံုးပံု နိကာယ္ငါးရပ္ကုိ ႏွစ္ေပါင္း (၂၅ဝဝ)စလံုး မျပဳမျပင္ပဲနဲ႔ ပကတိအတုိင္း ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ၿပီးေတာ့ လာခဲ့တဲ့ ေထရဝါဒသာသနာ ထြန္း ကားတ့ဲ ႏိုင္ငံသည္ ဒီ ၅-ႏိုင္ငံပဲ။<br />သာသနာဟာ အၿမဲတမ္းေျပာင္းေ႐ႊ႕ေနၾကတယ္။ အိႏၵိယျပည္မွာ အခု ေျပာၿပီးၿပီ၊ သာသနာ့မွတ္တုိင္ပဲ က်န္ ေတာ့တယ္။<br />ဗုဒၶဂါယာက ေဗာဓိပင္ႀကီးအေၾကာင္း အခုနက ေျပာၿပီးၿပီ။ မဟန္႔တုိ႔က အကုန္လံုး ဝင္ေႏွာင့္ယွက္ထားတာ။ သန္႔ရွင္းေအာင္ မနည္းလုပ္ယူရတယ္။ ဒီကေန႔ မွတ္တုိင္ အျဖစ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဟိုဘက္က မိဂဒါဝုန္ေစတီေတာ္ႀကီးလဲ ၿပိဳလို႔။ ေရႊဆုိရင္ တစမွ မရိွ ေတာ့ဘူး။ ရာဇၿဂိဳဟ္ဆုိလုိ႔ရိွရင္လဲ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ အုတ္႐ိုးပဲ ရိွေတာ့တယ္။ သာဝတၴိၿမိဳ႕ ေဇတဝန္ေက်ာင္း ဆုိတာလဲ အုတ္႐ုိးပဲရိွေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ သာသနာဟာ ေနရာ ေရြ႕ေရြ႕ သြားတယ္။<br />ေရြ႕တယ္ဆုိရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ လုံးဝ မကြယ္ေပ်ာက္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ဘာသာျခားေတြရဲ႕ ေျခလွမ္းကုိ သတိထားဖုိ႔ လုိတယ္။<br />တိဘက္ေတြဆုိရင္ တုိင္းျပည္ပါ ေပ်ာက္သြားတယ္။ တိဘက္ဗုဒၶဘာသာလူမ်ဳိးေတြဟာ နီေပါနဲ႔ အိႏိၵယမွာ ခုိေနၾကတယ္။ တိဘက္ႏိုင္ငံရယ္လို႔ ကမၻာမွာ ရိွကိုမရိွေတာ့ ဘူး။<br />ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဟိုဘက္က မြန္ဂိုလီယား ဆုိလုိ႔ရိွ ရင္လဲ ရိွေတာ့ရိွတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကမၻာမွာ မထင္ရွားဘူး။ အညတရ ျဖစ္ေနတယ္။ ဂ်ပန္က်ျပန္ေတာ့ ''မဟာယာန''။ အေရွ႕ဘက္ကေတာ့ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနတယ္။<br />ဒီကေန႔ေခတ္မွာ အားရစရာ တစ္ခုေကာင္းတာက အေမရိကတုိ႔ အဂၤလန္တုိ႔ ဥေရာပတုိ႔မွာ သာသနာ ေရာက္ေနျခင္းပဲ။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး တုိးတက္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိေသးတယ္။<br />ျမတ္စြာဘုရား ဆံုးမေတာ္မူတဲ့ အဆံုးအမအတုိင္း က်င့္ႀကံအားထုတ္ေတာ္ မူၾကတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာခြင့္ ရၾကတာ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အစြန္းလြတ္ေအာင္ေန ကမၻာႀကီးခ်မ္းသာတယ္</span><br />ဘုန္းႀကီး စကၤာပူႏွင့္ သီဟိုဠ္ႏုိင္ငံမွာ တရားေဟာတုန္းက အစြန္း ၂-ပါးမွ လြတ္ေအာင္ေနဖို႔ အဓိက ေဟာ ခဲ့ပါတယ္။<br />ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ကမၻာ့အုပ္စုႀကီးႏွစ္ခု ပဋိပကၡ ျဖစ္ေနတာကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ၊ သူတို႔က ''ေမတၱာတရားနဲ႔လုပ္ရမယ္''လို႔ ေျပာလိမ့္မယ္ ထင္ထားတာ။ အဲဒီေနရာမွာ ဘုန္းႀကီးက ေမတၱာတရား ထပ္မေျပာေတာ့ဘူး။ ေျပာရင္ သက္သက္လြတ္ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ ေတြ႕ရင္ ခက္ေနဦးမွာ။<br />''အစြန္းလြတ္ေအာင္ေန၊ ကမၻာႀကီးခ်မ္းသာတယ္'' ဆုိၿပီး ဘုန္းႀကီးက ေဟာလုိက္တယ္။ အားလုံးၿငိမ္ေနတာ ပဲ။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဦးေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ သေဘာက်ေနၾကတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ပိဋကတ္ေတာ္လာ အႏွစ္သံုးပါး</span><br />ပိဋကတ္သံုးပံုကို အဆီ ညႇစ္ထုတ္လိုက္တဲ့အခါ တရား သံုးမ်ဳိးထြက္လာတယ္။<br />၁။ ရတနာသံုးပါး<br />၂။ လကၡဏာသံုးပါး<br />၃။ သိကၡာသံုးပါး<br /> ဗုဒၶ၊ ဓမၼ၊ သံဃာ ဒီသံုးခုကို ''ရတနာ''လုိ႔ေခၚ တယ္။ ''ရတနာ''လုိ႔ ေခၚျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ ရိွပါတယ္။<br />''ရတနာ''ေခၚရျခင္း၏အေၾကာင္း<br />စိတၱီကတံ မဟဂၣၪၥ၊ အတုလံ ဒုလႅဘဒႆနံ။<br /> အေနာမသတၱပရိေဘာဂံ၊ ရတနံ ေတန ဝုစၥတိ။<br />စိတီၱကတံစ၊ ဆန္းၾကယ္ေသာ သေဘာရွိသည္၏ အျဖစ္လည္းေကာင္း။ မဟဂၣၪၥ၊ တန္ဖိုးႀကီးမားသည္၏ အျဖစ္ ေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ အတုလံ၊ တုလို႔မရ အတုမဲ့ တဲ့ သေဘာလည္းေကာင္း။ ဒုလႅဘဒႆနံ၊ ေတြ႕ရခဲ ႀကံဳရခဲ ဆံုရခဲ ျမင္ခဲတဲ့ သေဘာလည္းေကာင္း။ အေနာမသတၱ ပရိေဘာဂံ၊ ျမင့္ျမတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔မွ သံုးေဆာင္ထိုက္သည့္ အျဖစ္လည္းေကာင္း။ ဣတိ၊ ဤသို႔။ ဣေမဟိ ကာရေဏ ဟိ၊ ဤအေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္။ ရတနႏၲိ၊ ရတနာဟူ၍။ ဝုစၥတိ၊ မုခ်ကိန္းေသ ဆိုအပ္ပါေပ၏။<br />စိန္ ေရႊ ေငြစတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ''ရတနာ''လုိ႔ေခၚ တယ္။ ရတနာေခၚထိုက္တဲ့ အေၾကာင္း ၅-ပါးရွိတယ္။<br />၁။ စိတၱီကတ၊ ဆန္းၾကယ္တဲ့သေဘာျခင္း။<br />၂။ မဟဂၣ၊ တန္ဖိုးႀကီးမားျခင္း။<br />၃။ အတုလ၊ အတုမရွိျခင္း (အတူမရွိျခင္း)။<br />၄။ ဒုလႅဘဒႆနံ၊ ေတြ႕ဖုိ႔ရန္ခက္ခဲျခင္း။<br />၅။ အေနာမသတၱ ပရိေဘာဂံ၊ ျမတ္ေသာ သူတုိ႔မွ သာလွ်င္ သုံးစြဲထုိက္ျခင္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br />ထိုနည္းတူစြာပါပဲ။ ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃာ ဆိုတဲ့ ဒီ ရတနာ သံုးပါးဟာလဲပဲ အလြန္ဆန္းၾကယ္ပါတယ္။ အလြန္႔ အလြန္ တန္ဖိုးႀကီးပါတယ္။ တုလို႔လဲ မရၾကပါဘူး။ ေတြ႕ရခဲ ႀကံဳရခဲပါတယ္။ ျမတ္ေသာ သူတုိ႔မွသာလွ်င္ ဖူးေတြ႕ရ တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶ ဓမၼ သံဃာကုိ ရတနာလုိ႔ေခၚတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-2881893165281862281?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-72543231424743637112009-10-10T20:50:00.000-07:002009-10-10T20:52:37.992-07:00<div style="text-align: justify;">ဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ႕ ဆုေတာင္းက ဘာဆုေတာင္းလဲ။ ဒါန၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ အဲဒီ ေကာင္းမႈေလးမ်ဳိး တစ္မ်ဳိး မ်ဳိး ျပဳက်င့္ၿပီးရင္ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ ေကာင္းမႈအားေလ်ာ္စြာ ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေတာင္းတာ။ ကိုယ္က်င့္ထားတဲ့ အက်င့္အားေလ်ာ္စြာ ရထိုက္ တဲ့ အခြင့္အေရးကို ေတာင္းတာ။<br />ေတာင္းတာက တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေပးမွာကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးေတာ့ ေတာင္းေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္လုပ္ အားအတုိင္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို ဖြင့္ထုတ္ၿပီးေတာ့ ဆိုျခင္း ပါပဲလုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။<br />ကိုယ္က်င့္ထားတဲ့ အက်င့္အားေလ်ာ္စြာ ကိုယ္ ရထိုက္တာကို ရခ်င္တဲ့ဆႏၵကို ေဖာ္က်ဴးလုိက္တာပါပဲ။<br />''တစ္စံုတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ခ်ေပးလိမ့္ မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးေတာ့ ေတာင္းေနတဲ့ ဆ ုေတာင္း မ်ဳိး ျမန္မာမွာ မရွိဘူး''လို႔ ဘုန္းႀကီးက ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့ ''ျမန္မာေတြရဲ႕ ဆုေတာင္း က အဆင့္အတန္းျမင့္တယ္၊ ျမန္မာေတြရဲ႕ ဆုေတာင္းက လက္စသတ္ေတာ့ သူတုိ႔အက်င့္ေပၚမွာ သူတုိ႔ ျပန္တည္ တယ္''လုိ႔ သူတုိ႔တေတြ သေဘာက်သြားၾကတယ္။<br />အျခားဘာသာမ်ားက ေတာင္းတဲ့ဆုကေတာ့ ကိုယ့္ အက်င့္တရားအေပၚမွာ မတည္ပဲနဲ႔ တစ္စံုတစ္ ေယာက္ ေသာပုဂၢိဳလ္က ေပးမလားဆိုၿပီးေတာ့ ေတာင္း တာ။ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အႏွစ္သာရက ''ယံုၾကည္မႈနဲ႔ အသိ ဥာဏ္ကို ညီမွ်စြာ ေပါင္းစပ္ၿပီးေတာ့ က်င့္ယူရတဲ့တရား'' ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ျမန္မာျပည္က ဗုဒၶဘာသာ ဝင္ သူေတာ္စင္ေတြဟာ ဒီလို အသိဥာဏ္မ်ဳိးေတြကို သိခြင့္ ရ၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ ယံုၾကည္မႈမ်ဳိးတုိ႔ကို ယံုၾကည္ခြင့္ရ၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ စရဏတရားေတြကို က်င့္ခြင့္ရေနၾကတာ ဟာ ငါတုိ႔ ကံေကာင္းလုိက္တာလို႔ ကိုယ့္ဘဝရဲ႕အဖိုးတန္ပံုကို နားလည္ၾကပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကမၻာမွာ အုပ္စုႀကီး(၂)စုရွိတယ္</span><br /><br />တုိ႔တုိင္းျပည္မွာ ေလယာဥ္ပ်ံလဲ မလုပ္ႏိုင္ေသး ဘူး။ ေမာ္ေတာ္ကားလဲ မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဒံုးပ်ံႀကီးလဲ မေဆာက္ႏိုင္ေသးဘူး။ အထပ္ ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့ တိုက္ႀကီးေတြလဲ မရိွေသးဘူး။ တိုင္းျပည္က တယ္ၿပီးေတာ့ ေအာက္က်ေနာက္က်ႏုိင္တာပဲလုိ႔ ဒီလိုမ်ား သြားၿပီးေတာ့ မတြက္ပါနဲ႔။ ကမၻာမွာအုပ္စုႀကီး (၂)ခုရွိေနတယ္။ တစ္အုပ္စုက အလြန္ကိုပဲ ႀကီးပြားတိုးတက္ခ်မ္းသာ ၿပီးေတာ့ စည္းစိမ္ခံ ဖုိ႔ရန္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူစုႀကီး။<br /><br />သိပ္ တိုးတက္ေနတယ္။ သိပ္ႀကီးပြားေနတယ္။ ပစၥည္းေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးထုတ္လုပ္ေနတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြက စည္းစိမ္ခံဖုိ႔ခ်ည္း ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ သူတုိ႔က တစ္ပိုင္း။ ေနာက္တစ္အုပ္စုကေတာ့ စည္းစိမ္ကုိ မခံစား ႏုိင္ဘူး။ စားစရာလဲ မေလာက္တေလာက္၊ ဝတ္စရာလဲ မေလာက္တေလာက္၊ ေနဖုိ႔ကလဲပဲ က်ဳိးတုိးက်ဲတဲ။ အဲဒီလုိ စားေရး၊ ေနေရး၊ ဝတ္ေရးေတြ ခ်ဳိ႕တဲ့ ေနတဲ့ ဒီလူစုကလဲ 'ဟိုလူေတြဟာ မတရားသျဖင့္ ခ်မ္းသာ တယ္ဆိုၿပီး'ေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့လူစုႀကီးကို အံတႀကိတ္ႀကိတ္ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔က တစ္အုပ္စု။<br /><br />ႀကီးပြားတိုးတက္လို႔ စည္းစိမ္ခံေနတဲ့ လူစုမွာ ''ေလာဘ'' ႏွင့္ ''မစၧရိယ (ဝန္တုိမႈ)''တရားက ျပ႒ာန္းေန တယ္။<br />ေလာဘက သိပ္ရခ်င္တယ္။ ရဖို႔ခ်ည္း သိပ္ အား ထုတ္တယ္။ မစၧရိယတရားက သူတုိ႔ရတာေတြကို ဘယ္သူ႔ ကိုမွ ေဝမေပး ခ်င္ဘူး။ သိပ္ဆင္းရဲေနတဲ့ လူစုမွာေတာ့ ''ေဒါသ''နဲ႔ ''ဣႆာ'' (သူတပါး စည္းစိမ္ကို မနာလိုမႈ)က လႊမ္းမိုးေန ပါတယ္။<br />ကမၻာမွာ အဲဒီလို ဟိုဘက္ဒီဘက္ အစြန္းထြက္ေန ၾကတယ္။ အစြန္းသို႔ ေရာက္ေနၾကတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ျပင္းထန္ေနေသာ ပဋိပကၡ (၂)ခု</span><br /><br />အိႏိၵယျပည္ႀကီးမွာ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သိပ္ဇိမ္ခံၾကတယ္။ သိပ္ဆင္းရဲတဲ့ လူ ေတြကို ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လဲ အမႈိက္ပံုေလးထဲ ေကာက္ စားေနၾကတယ္။ ဒီလို ျဖစ္ေနတယ္။ ေဗာဓိပင္နားမွာ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း မနက္ေစာ ေစာသြားရင္ အေရွ႕ဘက္နားမွာ သူေတာင္းစား တစ္ရာ ေလာက္ တန္းေနတယ္။ အေနာက္ဘက္ေပါက္နားမွာလဲ တစ္ရာေလာက္ တန္းေနတယ္။<br /><br />တစ္ေယာက္ကို ငါးျပားေလာက္ သြားမေပးနဲ။ တစ္ရာေလာက္ ဝိုင္းၿပီးေတာင္းေတာ့တာပဲ။ ထြက္လုိ႔ကို မရဘူး။ ေၾကာက္စရာေတာင္ေကာင္းလုိက္တာ။ ေပးခ်င္ လ်က္နဲ႔ အဲဒါမေပးခဲ့ရဘူး။ လူေစ့ေအာင္လဲ ဘုန္းႀကီးက မေပးႏိုင္ဘူး။<br />တခ်ဳိ႕သူေတာင္းစားကေတာ့ ေခတ္မီလိုက္တာ။ ဘယ္လိုေခတ္မီသလဲဆိုေတာ့ လက္ထဲမွာ ခြက္ကေလးကိုင္ ထားၿပီး '' I am blind, I am blind ကြၽႏ္ုပ္ မ်က္စိမျမင္ပါ, ကြၽႏု္ပ္ မ်က္စိမျမင္ပါ''လုိ႔ ေျပာၿပီးေတာ့ ေတာင္းတယ္။ အဲဒီလို ေခတ္မီတဲ့ သူေတာင္းစားလဲ ရွိေသးတယ္။<br /><br />ဒီပဋိပကၡႏွစ္ခုဟာ ျပင္းထန္ေနရင္ေတာ့ ကမၻာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈဆိုတာ မရႏုိင္ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ အစြန္း ေရာက္ေနလုိ႔။လမ္းၫႊန္ခ ငါးက်ပ္ေပးရမယ္တဲ့၊ ဒီကေန႔ ျမန္မာျပည္က လူေတြကေတာ့ တယ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြကလဲ ကံ၊ ဥာဏ္၊ ဝီရိယရွိလုိ႔ ခ်မ္းသာတာပဲဆိုၿပီး ေက်နပ္လို႔။ ေကာင္းလိုက္တာ။ ဆင္းရဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ျပန္ေတာ့လဲ တုိ႔ ကံ၊ ဥာဏ္၊ ဝီရိယ နည္းလုိ႔ ဆင္းရဲတာ။ ဆင္းရဲတဲ့လူကလဲ တရား သေဘာကို ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ဒီလုိ နားလည္ေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြအေပၚမွာ ေဒါသ, ဣႆာ မျဖစ္ၾက ေတာ့ဘူး။ျမန္မာျပည္မွာ ခ်မ္းသာေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလဲပဲ ဆင္းရဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို တတ္ႏုိင္သမွ် စြန္႔ႀကဲၾကတယ္။ ဆန္တဆုပ္၊ ေရတမႈတ္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္ေနရာ ေတာင္းေတာင္း ရတယ္။ လိုခ်င္တုိင္း ရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာ သစ္ပင္ရိပ္ ကေလးေတာင္ သြား မခိုေလနဲ႔၊ သစ္ပင္ရိပ္ကေလး သြားခိုမိတာနဲ႔ ''ငါ့သစ္ပင္ရိပ္ မင္းလာခိုတာ၊ ေပး ငါးက်ပ္'' ဆိုၿပီး ဒီလိုေတာင္းတာ။<br /><br />ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဗာရာဏသီမွာ တည္းခိုမည့္ေက်ာင္း ရွာမေတြ႕လုိ႔ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔တလည္လည္ ျဖစ္ေနေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ကားရပ္ၿပီး လမ္းေဘးနားက လူပ်ဳိအရြယ္ ကုလားေလး သံုးေလးေယာက္ကို လွမ္း ေမးတယ္။ ေမးေတာ့ သူတုိ႔က လမ္းေဘးကေန ''ဘယ္လမ္းကုိ သြား''လို႔ လမ္းၫႊန္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဒ႐ိုင္ဘာက ဂီယာ ေကာက္ထိုးၿပီး ေမာင္းထြက္မလို႔ ဟန္ျပင္ေတာ့ ေရွ႕ တည့္တည့္က လာရပ္တယ္၊ ''ေပး ငါးက်ပ္''တဲ့ ။ ''ဟာ မင္းကို ဘာလုိ႔ေပးရမွာတုန္း'' ဆိုေတာ့ ''ခင္ဗ်ား ေမးလို႔ က်ဳပ္တို႔ လမ္းျပရတယ္၊ အဲဒီလမ္းျပခအတြက္ ၅-က်ပ္ ေပးရမယ္'' တဲ့။ မခက္ဘူးလား။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဆုေတာင္းျခင္းနဲ႔ဗုဒၶဘာသာ</span><br />ျမန္မာျပည္မွာသာဆိုရင္ အိမ္အေရာက္ေတာင္ လိုက္ပို႔လိုက္ဦးမယ္။ ရွိတာေတာင္ ခ်ေကြၽးလုိက္ဦးမယ္။ ''ေၾသာ္ သူတုိ႔ခရီးသည္ေတြ အေဝးႀကီးက လာၾကတာ။ တတိုင္း တျပည္က လာၾကတာ။ ပင္ပန္းႏြမ္း နယ္လာၾက တယ္။ ေရေလးေသာက္ပါဦး။ ထမင္းေလးစားပါဦး။ ဒီေနရာေလး ထိုင္ပါဦး''လုိ႔ေတာင္ ဖိတ္ၾကဦးမယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီး စိတ္ထဲက သဒၶါတရား ကုန္သြား တယ္။ အဲဒီေကာင္ကို မေပးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒ႐ိုင္ ဘာကိုေျပာလိုက္တယ္၊ ''အဲဒီေကာင္ ျပတဲ့လမ္းက မေမာင္း နဲ႔ကြာ၊ ဒီ့ျပင္လမ္းက ေမာင္း'' ဆိုၿပီးေတာ့ အျခားလမ္းက ေမာင္းလာခဲ့တယ္။<br />အဲဒီေကာင္ကလဲ ေနာက္ကေန လိုက္ၿပီးေတာ့ ''ဘာဘာ ဘာဘာ''နဲ႔ဆိုၿပီး လိုက္လာတယ္။ ''ဘာတုန္းကြ'' ဆိုေတာ့ ''ေပး ငါးက်ပ္''တဲ့။ ''မင္းျပတဲ့လမ္း ငါတုိ႔ မေမာင္း ဘူးကြာ၊ ဘာျပဳလုိ႔ ေပးရမွာလဲ''လုိ႔ ေျပာပစ္ခဲ့တယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-7254323142474363711?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-43578092802985111292009-10-10T20:43:00.000-07:002009-10-10T20:44:14.181-07:00(၁) ျမတ္ဗုဒၶ ဒုကၠရစရိယာအက်င့္ကုိ (၆) ႏွစ္တိတိက်င့္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />ဥရုေ၀ဠ ေတာ၀ၿမိဳင္ခြင္ ေျခာက္ႏွစ္ပတ္လုံး က်င့္သုံးအရွင္<br />အားကုန္ခမ္းလို႔ ညဴိးႏြမ္းၿငိဳၿငင္၊ပင္ပန္းေရး၀ဋ္ေကြ်းဘယ့္ေၾကာင့္ထင္?<br /><br />ကႆပဘုရား ထင္ရွားပြင့္ေသာ္၊ ေဇာတိပါလ နာမအေက်ာ္၊<br />ပုဏၰားမာန္တက္ ႏႈတ္ျမြက္အာေဘာ္၊ ၀စီျပင္း ေရွးရင္း၀ိပါက္ေတာ္။<br /><br />(၂) ပရိသတ္အလယ္ စိဥၥမာဏအမ်ဳိးသမီး၏ စြပ္စြဲျခင္းကုိ ခံရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />စိဥၥမာဏ မိန္းမေစကြ်န္၊ ကုိယ္၀န္ရွိေသာ ဆိုေျပာအလြန္၊<br />လက္သည္ထားလို႔ ဘုရားကုိညႊန္၊ စြပ္စဲြခဲ႔ အဘယ့္၀ိပါတ္၀န္?<br /><br />ေသာက္စားလြန္က်ဴး ယစ္မူးေပ်ာ္ရႊင္၊<br />ေသေသာက္သမားျဖစ္ျငားယခင္၊<br />ရဟႏၱာာျမတ္ ဆြမ္းရပ္သည္ျမင္<br />အက်င့္ယုတ္ ဖြင့္ထုတ္စြပ္စြဲအင္။<br /><br />(၃) သုႏၵရီ ပရိဗုိဇ္မ (ပရိဗၺာဇက)၏ ထင္ေယာင္ ထင္မွားျဖစ္ေအာင္ စြပ္စြဲျခင္းကုိ ခံေတာ္မူရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />တိတၳိေစခိုင္း မိုက္ရႈိင္းဒုႆီ၊<br />ထင္ေရာင္ထင္မွား ျပဳျငားသုႏၵရီ၊<br />လူရွင္အေပါင္း ယုံေၾကာင္းေပြလီ၊<br />ရွင္ေတာ္ထြက္ ဘယ္၀ဋ္ေရွးကမွီ?<br /><br />မုနာဠိဟု မည္ရွိေလာင္းေတာ္၊<br />ေသာက္စားေမာက္ၾကြား ေမွာက္မွားရႊင္ေပ်ာ္၊<br />ရွင္ပေစၥက ဗုဒၶျမင္ေသာ္၊<br />ဒုႆီပဲ စြပ္စြဲ၀ဋ္ေၾကြးေပၚ။<br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><br />(၄) တိတၳိတို႔၏ လူမ်ားသံသယ၀င္ေအာင္ စြပ္စြဲခံရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />သုႏၵရီမိုက္ သတ္လိုက္ေသရာ၊<br />တိတၳိအသင္း သတင္းလႊင့္ကာ၊<br />တပည့္မ်ားႏွင့္ ဘုရားကိုသာ၊<br />လူးအမ်ား ယုံမွားဘယ္တြက္သာ?<br /><br />ေလာင္းေတာ္ရေသ့ ေပ်ာ္ေမြ႔စံရာ၊<br />ရေသ့တစ္ဦး စ်ာန္ျမဴးကြန္႔လာ၊<br />ျငဴစူစိတ္ထား ပြားမ်ားဣႆာ၊<br />အက်င့္ယုတ္ ဖြင့္ထုတ္ခဲ့ျပစ္ပါ။<br /><br />(၅) အရွင္ေဒ၀ဒတၱ၏ ေက်ာက္ေမာင္းဆင္ လုပ္ႀကံခံရျခင္းကုိ ခံေတာ္မူရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />ဂိဇၥ်ေတာင္ေစာင္း ေက်ာက္ေမာင္းဆင္ကာ၊<br />ေဒ၀ဒတ္ယုတ္ ခလုတ္အသာ၊<br />သူျဖဳတ္ခ်လို႔ ဗုဒၶေျခမွာ၊<br />ေက်ာက္လႊာၿငိ ဒဏ္ထိ ဘယ္၀ိပါ?<br /><br />သူၾကြယ္မ်ိဳးဇာတ္ ျဖစ္လတ္ခါေလ၊<br />ညီကိုလွည့္ဖ်ား ေခၚသြားခဲ့ေပ၊<br />ေက်ာက္ခဲႏွင့္ညႇပ္ ထုသတ္ႀကိတ္ေခ်၊<br />ေရွး၀ိပါက္ အဆက္ပါခဲ့ေပ။<br /><br />(၆) အရွင္ေဒ၀ဒတ္ လုပ္ႀကံေသာ ေက်ာက္တုံးမွ ျဖာထြက္လာေသာ ေက်ာက္လႊာျဖင့္ ထိပါးျခင္းေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေျခမေတာ္ေသြးစိမ္းတည္ကာ ကုိက္ခဲေသာေ၀ဒနာကုိ ခံစားရေတာ္မူခဲ့ျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />ေက်ာက္လႊာထိပါး ျမတ္ဖ်ားထြက္တင္၊<br />တည္ေန၀ပ္ကိန္း ေသြးစိမ္းအရွင္၊<br />ေျခမေတာ္ထဲ ကိုက္ခဲနာက်င္၊<br />၀ိပါက္ေဟာင္း အေၾကာင္းေဖာ္ေစခ်င္?<br /><br />သူငယ္ျဖစ္ခုိက္ လမ္း၌ျမဴးရႊင္၊<br />ရွင္ပေစၥက ေ၀းမွျမင္လွ်င္၊<br />ခဲႏွင့္ပစ္လိုက္ ထိခိုက္ေျခတြင္၊<br />ေသြးယိုဆင္း ေရွးရင္း၀ိပါက္ပင္။<br /><br />(၇) နာဠာဂိရိဆင္ျဖင့္ လုပ္ႀကံခံေတာ္မူရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />ဆြမ္းခံၾကြျမန္း ထိပ္ပန္းဘုန္းၾကြယ္၊<br />မုန္က်ဆင္ႀကီး ခရီးအလယ္၊<br />ေဒ၀ဒတ္မိုက္ လႊတ္လိုက္ျပန္တယ္၊<br />ရင္ဆိုင္ေတြ႔ ဆင္ေ၀ွ႕ဘယ္၀ဋ္ႏြယ္?<br /><br />ဆင္ထိန္းဆင္ေက်ာင္း အေလာင္းျဖစ္တုံ၊<br />ရွင္ပေစၥက လမ္း၀အဆုံ။<br />ေဒါသထားလို႔ ျပစ္မွားသုံမႈန္၊<br />ဆင္ႏွင့္တိုက္ ၀ဋ္လိုက္ေစဖို႔ႀကဳံ။<br /><br />(၈) ေက်ာက္လႊာထိခုိက္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရေသာ ေ၀ဒနာကုိ ဇီ၀ကေဆးသမား၏ ဓားခြဲမႈကုိ ခံေတာ္မူရျခင္း အေၾကာင္းရင္း<br /><br />ေက်ာက္လႊာထိခ်က္ ေသြးထြက္ဆူပူ၊<br />ေျခမေတာ္ဦး ထြတ္ဖူးတစ္ဆူ၊<br />ေသြးညိဳကိန္းလို႔ က်ိန္းစပ္ေတာ္မူ၊<br />ဇီ၀က ခြဲရ ဘယ္၀ဋ္ဟူ?<br /><br />ပေဒသရာဇ္ မင္းျဖစ္စဥ္၀ယ္၊<br />မူးယစ္ေသာက္စား ေဖာက္ျပားမဖြယ္၊<br />လူရွင္လတ္လတ္သတ္ျဖတ္ျပန္တယ္၊<br />ဓား၀ိပါက္ အဆက္သူကႏြယ္။<br /><br />(၉) ေခါင္းကုိက္ေ၀ဒနာ ခံစားေတာ္မူရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />သုံးလူ႔ထြတ္ထား ၿမိဳက္မွဴးေသွ်ာင္ေက၊<br />ရံဖန္ေခါင္းထဲ ကိုက္ခဲရေပ၊<br />ေ၀ဒနာ၀ဋ္ မလြတ္ကုန္ေခ်၊<br />ဘယ္၀ိပါက္ အဆက္ေဖာ္ပါေလ?<br /><br />ေရွးခါထပ္ေလာင္း မေကာင္းကံေဆာ္၊<br />တံငါမ်ဳိးဇာတ္ ျဖစ္လတ္သေနာ္၊<br />ငါးမ်ား ဦးေခါင္း ထုေထာင္းေလေသာ္၊<br />၀မ္းေျမာက္မိ လိုက္ဘိ၀ါပါက္ေတာ္။<br /><br />(၁၀) ခါကုိက္ေ၀ဒနာ ခံစားေတာ္မူရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />အထြတ္ဆုံးဟု သုံးလူ႔ထိပ္ပန္၊<br />ခါးေတာ္ကိုက္ခဲ အသည္းအသန္၊<br />ေ၀ဒနာမ်ား ခံစားရံဖန္၊<br />အဘယ္ေၾကာင္း ကံေဟာင္းေဖာ္ထုန္ရန္?<br /><br />လက္ေ၀ွ႔သတ္ေကာင္း အေလာင္းျဖစ္ေသာ္၊<br />ၿပိဳင္ပြဲဆိုင္ပြဲ ႏုိင္ၿမဲအေက်ာ္၊<br />ႏုိင္လွ်င္ခါးရုိး တိုးခ်ဳိးေျမေပၚ၊<br />အသတ္ေကာင္း ဇာတ္ေဟာင္း၀ိပါက္ေတာ္။<br /><br />(၁၁) ၀မ္းေသြးသြန္ေရာဂါ ခံစားေတာ္မႈရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />ဆဒၵန္ဆယ္စီး အားႀကီးလ်င္ျမန္၊<br />၀မ္းေတာ္လြန္သြား ေရႊအားမသန္၊<br />ေခြယုိင္ႏြမ္းလို႔ ျမန္းခဲ့နိဗၺာန္၊<br />ေျပာင္းေစေၾကာင္း ကံေဟာင္းဘယ္သို႔ဖန္?<br /><br />ေရာဂါကုစား သမားဥာဏ္က်ယ္၊<br />သူေဌးသားအား ေဆး၀ါးကုတယ္၊<br />ခ မေပးလို႕ ဟိုေရွးဘုန္းၾကြယ္၊<br />၀မ္းသြားေဆး တိုက္ေၾကြး၀ဋ္ေဟာင္းလည္။<br /><br />(၁၂) ေ၀ရဥၥာျပည္တြင္ ၀ါကပ္စဥ္ အစာေရစာငတ္ေဘးႏွင့္ ႀကဳံ၍ မုေယာဆြမ္းၾကမ္း ဘုဥ္းေပးရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း<br /><br />ေ၀ရဥၨတုိင္း သမိုင္းအေက်ာ္<br />၀ါေတာ္ကပ္ေတာ႔မာရ္နတ္ႏုိးေဆာ္<br />မုေယာဆြမ္းမို႔ၾကမ္းၾကမ္းေထာ္ေထာ္<br />ဘုဥ္းေပးရေရွးက၀ိပါတ္ေတာ္<br />မထင္မရွားမ်ဳိးသားျဖစ္တုံ<br />ရဟန္းေတာ္မ်ားဆြမ္းစားခုိက္ၾကဳံ<br />ဆြမ္းစာၾကမ္းလို႔ျပစ္မွားဆိုပုံ<br />၀စီတြက္၀ိပါက္ေတာ္လို႔ယုံ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-4357809280298511129?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-4513927814178045842009-10-10T20:38:00.000-07:002009-10-10T20:41:54.228-07:00နိဗၺာန္သည္ စိတ္ကူးယဥ္ သေဘာတရားတစ္ခု မဟုတ္ေပ။ ယင္းသည္ မည္သည့္ ေလာကီအာရုံႏွင့္မွ် ႏိႈင္းယွဥ္ေဖာ္ျပ၍ မရႏိုင္သည့္ အဆုံးစြန္ေသာ ၿပီးျပည့္စုံမႈ တစ္ရပ္သာ ျဖစ္သည္။ နိဗၺာန္ဟူသည္ မည္သို႔ေသာအရာျဖစ္သည္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို ရွင္းလင္းစြာနားလည္ရန္ မေဖာ္ျပႏိုင္ေပ။<br /><br />အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပထမအေၾကာင္းမွာ အသုံးျပဳသည့္ ဘာသာစကား၏ ကန္႔သတ္ခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး၊ ဒုတိယအေၾကာင္းမွာ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ နိဗၺာန္၏အဓိပၸါယ္ကို ဖြင့္ဆိုႏိုင္ရန္ လုံေလာက္သည့္ က်င့္ၾကံအားထုတ္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။<br /><br />ပြါးမ်ားအားထုတ္ျခင္းမရွိဘဲ မည္သည့္ဘာသာစကားျဖင့္မဆို နိဗၺာန္၏ အဓိပၸါယ္မွန္ကို အျပည့္အစုံ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်။<br />အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိရုံမွ်သည္ တခါတရံ၌ ဖတ္ရႈေလ့လာသူမ်ားအား အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေကာက္ယူလ်က္ မွားယြင္းျခင္းဆီသို႔ ဦးတည္ သြားသည္။<br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><br />ေန႔စဥ္ဘ၀၌ ဆက္သြယ္ေရးအတြက္ လူတို႔သည္ ဘာသာစကားကို အသုံးျပဳၾကရသည္။ ဘာသာစကားမရွိဘဲ ေတြ႕ၾကဳံသိရွိမႈ တစ္စုံတစ္ရာကို မရွင္းျပႏိုင္ေခ်။ အရသာ၊ ခံစားမႈ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ စသည္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုရန္ စကားလုံးမ်ား လိုအပ္သည္။<br /><br />သို႔ရာတြင္ နိဗၺာန္၏ အဓိပၸါယ္ကိုမႈ စကားလုံးမွ်ျဖင့္ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ျပရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။ အေၾကာင္းမႈ ဘာသာစကားဟူသည္ပင္ အမည္နာမ တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ ဓမၼအရသာႏွင့္ နိဗၺာ၏ အႏွစ္သာရကား အဆုံးစြန္ ပရမတၳတရားျဖစ္၍ ဘာသာစကား၏ နယ္နိမိတ္ကို ေက်ာ္လြန္သည္။ ဗုဒၶ၀ါဒရႈေထာင့္အရမႈ အစစ္အမွန္တရား၌ အမည္သတ္မွတ္မႈမရွိ၊ ဘာသာ စကားမရွိ။<br /><br />နိဗၺာန္ဟူသည္ မည္သည့္အရာ ျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္အတိုင္းဆုံးျဖတ္ရန္ လုံေလာက္စြာ မရွင္းလင္းႏိုင္ၾကေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶ ဘာသာမဟုတ္သူ ပညာရွင္အခ်ိဳ႕က နိဗၺာန္ကို " နတၳိက၀ါဒ = ဘ၀ဆုံးျပတ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း၀ါဒ " အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုရန္ ႀကိဳပန္း ခဲ့ၾကသည္။<br /><br />၎အဆိုအရ နိဗၺာန္ဟူသည္ လုံး၀ ဘ၀ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျပတ္စဲသြားျခင္းထက္ပို၍ ဘာမွ်အထူးအဓိပၸါယ္မရွိဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ အဆိုပါ ဘ၀ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျပတ္သြားမႈ၀ါဒမွာ ဗုဒၶ၀ါဒ၏ မူရင္းရည္ရြယ္ခ်က္ မဟုတ္ေခ်။ မ်ားစြာ ဆန္႔က်င္ေနေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ ထို႔အျပင္ တစ္ခ်ိဳ႕က နိဗၺာန္ကို သုညတ ( ဆိတ္သုံးျခင္း ) ဟုလည္း အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုထားသည္မ်ားလည္း ရွိသည္။ ၎အရ အရာ ခပ္သိမ္းမွာ သုညတျဖစ္ၿပီး သက္ရွိ၊ သက္မဲ့အားလုံးသည္ သုညတျဖစ္သည္။<br /><br />နိဗၺာန္တြင္ ရုပ္၊ နာမ္ခႏၶာ(၅)ပါး ဘာမွ် မရွိဟု ဆိုရာ၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသည္ နိဗၺာန္သို႔ သြားရမည္ကိုပင္ စိုးရြံ႕ သလိုလို ျဖစ္ေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ ေကာင္းမြန္ေသာ ခံစားမႈမ်ားကို လိုခ်င္သည္။ ယခုကဲ့သို႔ ေကာင္းတာမ်ားကို ခံစားတတ္ ေသာ ဘ၀မ်ားကို ထပ္လိုခ်င္ေသးသည္။<br /><br />နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္သြားပါက အားလုံးၿပီးဆုံးသြားမည္ဟူေသာ အျဖစ္မ်ိဳးကို သူတို႔ မလိုခ်င္ေသးေပ။ သူတို႔သည္ မ်က္စိေလးလည္း ရွိခ်င္ေသးသည္၊ မ်က္စိရွိမွ လွတာေလးေတြ ျမင္ႏိုင္ဦးမည္။ လွတာေလးေတြလည္း ျမင္ခ်င္ၾကေသးသည္။ နားလည္းရွိခ်င္ေသး သည္၊ နားရွိမွာ အသံသာသာယာယာေလးေတြလည္း ၾကားႏိုင္မည္။ ၾကားလည္း ၾကားခ်င္ၾကသည္။ အလားတူ ပင္ သူတို႔သည္ တစ္ခုခုကို ရွိေစခ်င္ေနသည္။<br /><br />ထိုကဲ့သို႔ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္ အစရွိသည့္ ရုပ္၊ နာမ္ခႏၶာေတြ ဘာမွ်မရွိဆိုသည့္အခါ နိဗၺာန္သည္ ဘာမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ား၊ ေကာင္းမြန္ေသာ ခံစားမႈမ်ား ရွိအံ့နည္း။ လိုခ်င္ဖြယ္ မရွိေတာ့။ ထိုသို႔ေသာ သူမ်ားအား အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ဘုရင္ႀကီး တစ္ပါး၏ ဥပမာျဖင့္ ရွင္းျပထားဖူးသည္။<br /><br />ပင္ပန္းသည့္ ခရီးရွည္မွ ေရာက္ၿပီးေနာက္ တစ္ေနကုန္အိပ္ေမာက်ေနေသာ ဘုရင္တစ္ပါးရွိသည္။ ၎အိပ္ေမာက်ေနစဥ္ အေျခြ အရံမ်ားက ညစာအတြက္ အရသာအရွိဆုံး အစားအစာႏွင့္ ဇိမ္က်သည့္ ထိုင္ခုံစားပဲြမ်ား၊ တီးမႈတ္ ကခုန္ ေဖ်ာ္ေျဖမည့္ ေမာင္းမ၊ မိႆံမ်ား ကို ျပင္ဆင္ထားသည္။<br /><br />စားဖြယ္၊ ေသာက္ဖြယ္တို႔ျဖင့္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေသာအခါ ဘုရင္ႀကီးအား ႏိႈးေတာ္မူေလ၏။ အေျခြအရံမ်ား၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ ဘုရင္ႀကီးႏွစ္သက္ခံရမည့္အစား မိမိကိုယ္ႏိႈးသည့္အတြက္ ၎တို႔အား ဘုရင္က ႀကိမ္းေမာင္းသည္။ ထိုအခါ အေျခြအရံမ်ားက အရွင္မင္းႀကီး၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို စိတ္ဆိုးပါသနည္း။<br /><br />အမွန္စင္စစ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အရသာအရွိဆုံးအစားအစာျဖင့္ ( ျပင္ဆင္ထားသည့္ ) ဤညစာအတြက္ ႏိႈးရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။<br />အမွန္စင္စစ္ အရွင္မင္းႀကီး အိပ္ေမာက်ေနျခင္းသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခံစားမႈႏွင့္ မသက္ဆိုင္ဘဲ ခံစားမႈမရွိသျဖင့္ အိပ္ေမာက်ေနျခင္း၌ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ မရွိႏိုင္ပါ ဟုေလွ်ာက္ထားၾကသည္။<br /><br />သို႔ရာတြင္ ငါ့ရဲ႕အိပ္မက္မဲ့ အိပ္ေပ်ာ္မႈသည္ အရသာမရွိေသာ္လည္း ေမာင္မင္းတို႔ အရသာမြန္ထက္ ငါပိုၿပီး ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။<br /><br />ထိုပုံျပင္အား နမူနာယူျခင္းအားျဖင့္ အာရုံေျခာက္ပါးလုံး၌ မခံစားပဲ လြတ္ေနျခင္းသည္ အာရုံေျခာက္ပါးလုံးကို ခံစားျခင္းထက္ သာလြန္မႈ ရွိသည္ကို သိရွိႏိုင္သည္။<br /><br />နိဗၺာန္ပုဒ္၏ အတိက်ဆုံးႏွင့္ အခိုင္လုံဆုံး အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မွာ ဘ၀ဆုံးျပတ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားျခင္း မဟုတ္ေခ်။ အၾကြင္းမဲ့ လြတ္ေျမာက္မႈ၊ မည္သည့္အရာႏွင့္မွ် ေဖာ္ညႊန္းခြင့္ မရွိသည့္ လြတ္ေျမာက္မႈ ျဖစ္သည္။<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာမ်ား၏ အယူအဆေတြမွာ သူတို႔က နိဗၺာန္ဆိုတာ ေနရာဌာန တစ္ခုရယ္လို႔ ယုံၾကည္ထား ၾကတယ္။<br />ဖန္ဆင္းရွင္ ထာ၀ရ ဘုရားသခင္ကို ကိုးကြယ္သူေတြ လက္ခံထားတဲ့ ထာ၀ရ အသက္ရွင္ရာ ေကာင္းကင္ဘုံနဲ႔သေဘာခ်င္းအတူ တူပါပဲ။ အေနာက္အရပ္မွာ တည္ရွိၿပီး အျမဲတမ္းရွင္သန္ႏိုးၾကား သက္ရွိထင္ရွား စံပယ္ေတာ္မူေနတဲ့ အာဒိဗုဒၶလို႔ေခၚတဲ့ ထာ၀ရ ဘုရားသခင္ႀကီး ရွိေနတယ္လို႔ ယုံၾကည္ထားၾကတယ္။ ( သွ်မ္ဘဲလား )<br /><br />အဲဒီ ထာ၀ရဘုရားသခင္ တည္ရွိရာဌာနမွာ အတူရွိေနတဲ့ ဘုရားအေလာင္း ေဗာဓိသတၱေတြ၊ ၀ိဇၨာဓိုရ္ေတြရဲ႕ လမ္းညႊန္ခ်က္ အတိုင္း က်င့္ၾကံအားထုတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေသာအခါမွ ေသဆုံးေပ်ာက္ပ်က္ျခင္း မရွိတဲ့ ထာ၀ရ အသက္ကို ပိုင္ဆိုင္ၾကမယ္။<br />ဒီလို ထာ၀ရအသက္ ပိုင္ဆုိင္သူမ်ားဟာ ကမၻာေျမရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ ရွိတဲ့ ထာ၀ရ ဘုရားသခင္ စံပယ္ေတာ္မူေနရာ နယ္ေျမ ေဒသထဲကို ၀င္ခြင့္ရသြားမယ္လို႔ ယုံၾကည္ထားၾကတယ္ဗ်။<br /><br />ဂႏၶာရီသမားေတြရဲ႕ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အရွင္ထြက္ ထြက္သြားတယ္ေပါ့။ ဂႏၶာရီလမ္းလိုက္သူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာေလာကီသိဒၶိေတြ ၿပီးေျမာက္ၿပီး သွ်မ္ဘဲလား ဆီ အရွင္ထြက္ထြက္သြားႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာပဲ။ ဗုဒၶအဘိဓမၼာအရဆိုရင္ ဘယ္သတၱ၀ါမွ ေလာကရဲ႕ နိယာမတရားေတြကို လြန္ဆန္ႏိုင္စြမ္းမရွိၾကပါဘူး။<br /><br />နိယာမ ငါးပါးထဲက ဗီဇနိယာမနဲ႔ အညီ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ လူ႕သက္တမ္းေစ့သာ ေနခြင့္ရၿပီး အခ်ိန္တန္ရင္ ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္ၾကရမွာပါပဲ။ လူ႔သဘာ၀ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ထာ၀ရရွင္သန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ လုပ္ရပ္ကေတာ့ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ရႈေထာင့္က ၾကည့္ရင္ အခ်ည္းအႏွီး အဓိပၸါယ္မဲ့တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္မႈ တစ္ခုပါပဲ။<br /><br />ဒါဆို ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ အို၊ နာ၊ ေသ ေဘးကင္းရာ နိဗၺာန္ဆိုတာကေရာ စိတ္ကူးယဥ္ရာ မေရာက္ေပ ဘူးလား။ မေရာက္ပါဘူး။ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားအားထုတ္တာဟာ ထာ၀ရအသက္ကို ရဖို႔ မဟုတ္သလို ထာ၀ရ သုခနယ္ေျမထဲကို ေရာက္သြားဖို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဆို ဘာလဲ။ စစ္မွန္တဲ့ အသိတရားတစ္ခုကို သိျမင္ လိုက္တဲ့အတြက္ အယူအျမင္စင္ၾကယ္မႈ ျဖစ္သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈရသကို ခံစားလိုက္ရတာပဲဗ်။<br /><br />ဥပမာ-<br />လူတစ္ေယာက္မွာ ျပည္တန္ပတၱျမားတစ္လုံး ရွိေနတယ္ဆိုပါေတာ့ အဲဒီပတၱျမားႀကီးကို သူမ်ားခိုး၀ွက္လုယူသြားမွာ မစိုးရိမ္ဘူးလား။<br />စိုးရိမ္မွာေပါ့။ အဲဒီလို ငါ့ပတၱျမားႀကီး သူမ်ားေတြ လာလုေလမလား၊ ခိုးသြားေလမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ထိန္းသိမ္းထားေနရ ခ်ိန္မွာ အျဖစ္မွန္ကိုသိတဲ့ အျခားလူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီးေတာ့ စိုးရိမ္မေနပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပတၱျမားက အစစ္မဟုတ္ပါဘူး၊ အတုႀကီးပါ၊ ဘာမွ မက္ေလာက္စရာ မရွိပါဘူး လို႔ လာေျပာရင္ ပိုင္ရွင္လုပ္တဲ့သူက ဒီပတၱျမားတုႀကီးအတြက္ စိုးရိမ္ေသာကေတြ ရွိပါအုံးမလား။ ဘယ္စိုးရိမ္ေတာ့မလဲ။<br /><br />ပတၱျမားက အတုႀကီးမွန္း သိလိုက္ရေတာ့ မက္ေမာတြယ္တာစိတ္ေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး၊ ပ်က္စီးဆုံးရႈံးမွာလည္းမေၾကာက္ ေတာ့ဘူး၊ ၀န္ထုပ္ႀကီးတစ္ခုက်သြားသလို ေပါ့ပါး လြတ္ေျမာက္လာမွာ အမွန္ပဲ။ ဒါဟာ အမွန္ကို သိျခင္းအားျဖင့္ လြတ္ေျမာက္ ျခင္းဆိုတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို ရရွိခံစားလိုက္ရတာပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />ဒီသေဘာအတိုင္းပါပဲ၊ သတၱ၀ါေတြဟာ မိမိတို႔ကိုယ္ကို အစိုးရမႈ မရွိဘဲ သူ႔သေဘာသူေဆာင္ၿပီး ျဖစ္ပ်က္ေနျခင္း သက္သက္ပါပဲ လား။ ငါရယ္၊ သူရယ္၊ မိန္းမရယ္လို႔ ပညတ္ခ်က္ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မရွိပါဘားဆိုတာ သိသြားၿပီးရင္ မိမိကိုယ္ကို တြယ္တာငဲ့ကြက္တဲ့ စိတ္ေတြ ရွိပါဦးမလား။ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ။<br />ဒီလိုတြယ္တာငဲ့ကြက္စိတ္ေတြ မရွိေတာ့ရင္ ငါအိုသြားမွာ၊ ငါနာလာမွာ၊ ငါေသရမွာကို ေတြးေတာၿပီး ပူပင္ေသာက ေရာက္စရာ ရွိပါဦးမလား။ ငါဆိုတာ မရွိမွန္း ကိုယ္ေတြ႕သိျမင္လိုက္ရၿပီဆိုရင္ ဒီခႏၶာကိုယ္ႀကီး အိုမွာ၊ နာမွာ၊ ေသမွာ မေၾကာက္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။<br />အိုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းဆိုတဲ့ သဘာ၀တရားေတြက " ငါ " ဆိုတာ မရွိမွန္းသိထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မေခ်ာက္ခ်ား ေစႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။<br /><br />ကဲ ဒါဆိုရင္ အိုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းတို႔မွ လြတ္ေျမာက္သြားတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္ နိဗၺာန္ဆိုတာ အိုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္း တို႔မွ လြတ္ေျမာက္ရာရယ္လို႔ တင္စားေခၚေ၀ၚၾကတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရား က်င့္ၾကံအားထုတ္ၾကတယ္ဆိုတာဟာ ျပည္တန္ပတၱျမားလို႔ မိမိထင္မွတ္မွားေနတဲ့အရာဟာ ဘာမွတန္ေၾကးမရွိတဲ့ ေက်ာက္ နီတုံး တစ္ခုသာျဖစ္ေၾကာင္း မွန္ရာကို အရွိအတိုင္း သိျမင္လာေအာင္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ၾကတာနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူပါတယ္။<br /><br />နိဗၺာန္ဟူသည္ကို ဗုဒၶဘုရားရွင္မ်ား၊ ပေစၥက ဗုဒၶမ်ားႏွင့္ ေဗာဓိဥာဏ္ကို ရရွိၿပီးသည့္ ဗုဒၶ၏ တပည့္သာ၀ကမ်ားသာ နားလည္ႏိုင္ သည္။ ဥပမာဆိုရေသာ္ နိဗၺာန္ဟူသည္ ငရုပ္သီးႏွင့္ ပမာတူ၏။ ငရုပ္သီးကို မစားလွ်င္ ( သို႔မဟုတ္ ) စားသည့္ အခ်ိန္မတိုင္မီ အထိ ယင္း၏ အရသာကို မသိႏိုင္ေပ။<br /><br />အလားတူပင္ နိဗၺာန္ဟူသည္ကို လက္ေတြ႕ခံစားဖူးမွသာလွ်င္ ျပည့္စုံစြာ နားလည္ႏိုင္သည္။ ဗုဒၶ၀ါဒအရ ဤဘ၀ေနာက္တြင္ သတၱ၀ါတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ေနထိုင္ရန္ ေနရာဌာန သုံးဆယ့္ တစ္မ်ိဳးရွိသည္။ နိဗၺာန္ဟူသည္ ထိုဘုံဌာနသုံးဆယ့္တစ္မ်ိဳးမွ လြတ္ေျမာက္ေသာတရားထူးျဖစ္သည္။ နိဗၺာနဟူေသာ ေ၀ါဟာရျဖင့္ ပါဠိဗုဒၶဘာသာတြင္ တခါတရံ ေနာက္ဆုံးလြတ္ေျမာက္မႈ ၀ိမုတိၱဓမၼ (ဒုကၡအလုံးစုံ လြတ္ေျမာက္ျခင္း) အျဖစ္ ေဖာ္ျပၾကသည္။<br /><br />အဘိဓမၸတၳသဂၤဟက်မ္း၌ နိဗၺာန္ကို ပရမတၳဓမၼေလးပါးတြင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပခဲ့သည္။ " ပရမတၳ "ဟူေသာ ေ၀ါဟာရ၌ " ပရမ "ႏွင့္ " အတၱ " ဟုပုဒ္ႏွစ္ခုပါသည္။ " ပရမ " ဟူသည္ မေဖာက္ျပန္ေသာ၊ အျမင့္ဆုံးျဖစ္ေသာ၊ ေနာက္ဆုံးျဖစ္ေသာဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။<br /><br />" အတၳ " ဟူသည္ အစစ္အမွန္တရားျဖစ္ၿပီး " ဓမၼ "ဟူသည္ အရည္အေသြး၊ သဘာ၀ သို႔မဟုတ္ အရာ၀တၳဳ ျဖစ္သည္။<br />သို႔ျဖစ္၍ " ပရမတၳဓမၼမ်ား " ဟူသည္ မေဖာက္ျပန္သည့္ ကိုယ္ပိုင္သဘာ၀ႏွင့္ တည္ရွိေနေသာ အရာမ်ား သို႔မဟုတ္ သဘာ၀တရားမ်ားဟု ျဖစ္သည္။<br /><br />အဘိဓမၼတၳသဂၤဟက်မ္းအလိုအရ ပရမတၱတရားမ်ားတြင္ စိတ္၊ ေစတသိက္၊ ရုပ္ႏွင့္ နိဗၺာန္ဟု တရားအစုေလးခု ပါရွိသည္။<br />ယင္းေလးမ်ိဳးအနက္ ပထမ သုံးမ်ိဳးမွာ သခၤါတ(ျဖစ္ပ်က္တတ္ေသာ)တရားမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ နိဗၺာန္မွာအသခၤတ(ျဖစ္ပ်က္မဲ့)တရား ျဖစ္သည္။<br /><br />ယင္းအရ နိဗၺာန္ဟူသည္ ဘ၀ဒုကၡမွ ေနာက္ဆုံးလြတ္ေျမာက္သည့္ အဆင့္ျဖစ္သျဖင့္ ျဖစ္ပ်က္သေဘာရွိေသာဘ၀၌ ပါ၀င္ျခင္း မရွိေၾကာင္း ဆိုလိုသည္။<br /><br />ေ၀ါဟာရရင္းျမစ္အရ နိဗၺာနဟူေသာပုဒ္သည္ ပါဠိဘာသာ နိ ႏွင့္ ၀ါနဟူေသာ ႏွစ္ပုဒ္တို႔ကို ဆက္စပ္ထားေသာ ေ၀ါဟာရျဖစ္သည္။<br />ဤေနရာ၌ နိ ဟူသည္ မရွိျခင္း သို႔မဟုတ္ ထြက္ခြာျခင္း ( နိကၡႏၲတၱာ ) ျဖစ္ၿပီး၊ ၀ါန ဟူသည္ တဏွာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ါန ဟုဆိုအပ္ေသာ တဏွာ မွ ထြက္ေျမာက္ျခင္း ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ပါဠိသဒၵါပုံစံအရ ၀ါန ေရွ႕၌ ေနာက္ထပ္ " ၀ " တစ္လုံးဆက္ထည့္ရသည္။ သို႔ျဖင့္ ၀ါန ပုဒ္သည္ ၀ + ၀ါန = ၀ြါန ဟု ဆက္စပ္ပုဒ္ျဖစ္လာသည္။<br /><br />ယင္း ၀ြါန သည္ သဒၵါနည္းအရ ဗၺာန ျဖစ္လာသျဖင့္ နိ + ဗၺာန သည္ ပါဠိပုံစံက် နိဗၺာန ပုဒ္ ျဖစ္လာသည္။ တဏွာမွလြတ္ ေျမာက္ျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။<br /><br />သံယုတၱနိကာယ္၊ နိဗၺာနပဥသုတ္ တြင္ အရွင္သာရိပတၱရာႏွင့္ ဇဗၺဳခါဒကပရိဗိုဇ္ တို႔၏ အေမးအေျဖ၌မိတ္ေဆြ သာရိပုတၱ၊ နိဗၺာန္ နိဗၺာန္ဟု ဆို၏။ ယင္းနိဗၺာန္ဟူသည္ အဘယ္ပါနည္း။ ( မိတ္ေဆြ ဇမၺဳခါဒက )၊ ရာဂကုန္ရာ၊ ေဒါသကုန္ရာ၊ ေမာဟကုန္ရာကို နိဗၺာန္ဟု ဆိုပါ၏။<br /><br />မိလိႏၵမင္းႀကီးႏွင့္ အရွင္နာဂေသနမေထရ္ တို႔၏ အေမးအေျဖ၌<br />- အေရွ႕၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္၊ အထက္၊ ေအာက္၊ ဖီလာအရပ္တို႔တြင္ မည္သည့္အရပ္၌ နိဗၺာန္ ရွိပါသနည္း။<br />- ၎ အရပ္တို႔တြင္ နိဗၺာန္တည္ရွိသည့္ေနရာ မရွိပါ။<br />- မည္သည့္အရပ္တြင္မွ မတည္ရွိခဲ့လွ်င္ နိဗၺာန္သည္ မရွိသည္သာမက၊ နိဗၺာန္ကို သိျမင္ၿပီးသူမ်ားသည္လည္း မွားယြင္းစြာ သိျမင္ျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း ျငင္းဆိုသည္။<br />အကယ္၍ နိဗၺာန္ရွိသည္ဆိုလွ်င္ နိဗၺာန္အတြက္ ေနရာတစ္ခုရွိရမည္။ သို႔မဟုတ္ဘဲ နိဗၺာန္ျဖစ္ေပၚရန္ ေနရာမရွိဟုဆိုဘိမႈ ထုိးထြင္းသိျမင္ရေသာ နိဗၺာန္ဟူသည္ မရွိႏိုင္။<br />- မင္းႀကီး၊ နိဗၺာန္ကို သိုမီွးသိမ္းဆည္းထားရန္ ေနရာမရွိပါ။ သို႔တေစ နိဗၺာန္သည္ တည္ရွိပါ၏။ ေယာနိေသာ မနသိကာရျဖင့္ မွန္ကန္စြာ က်င့္ၾကံအားထုတ္သူသည္ နိဗၺာန္ကို သိျမင္၏။<br />မင္းႀကီး၊ မီးကို ထိန္းသိမ္းထားမည့္ ေနရာ မရွိေသာ္လည္း မီးသည္တည္ရွိပါ၏။ လူတစ္ေယာက္ တုတ္ေခ်ာင္းႏွစ္ခုကို ပြတ္တိုက္ပါက မီးကို ရရွိပါ၏။<br />- ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္တည္ရွိေသးပါသလား။<br />- တည္ရွိပါသည္။<br />- ရွိလွ်င္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္အား ညႊန္ျပၿပီး ဤေနရာတြင္ သို႔တည္းမဟုတ္ ထိုေနရာတြင္ ရွိသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသလား။<br />- ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ပဋိသေႏၶတစ္ဖန္ေမြးဖြားရန္ အနာဂတ္ဘ၀ အႀကြင္းအက်န္ မရွိေတာ့ေသာ နိဗၺာန ဓာတ္ျဖင့္ ပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီး ျဖစ္၏။ ေနရာ ညႊန္ျပရန္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။<br />- ဥပမာ ဧရာမမီးေတာက္ႀကီးတစ္ခုကို ၿငိမ္းသြားေသာအခါ ယင္းမီးေတာက္ကို ညႊန္ျပၿပီး ဤေနရာ သို႔တည္းမဟုတ္ ထိုေနရာတြင္ ရွိပါသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသလား။<br /><br />ဗုဒၶ၀ါဒေဆြးေႏြးမႈသည္ အကိုင္းေလးခုပါသည့္ အေျဖမဲ့ျပဆိုျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။<br />နိဗၺာန္သည္ တည္ရွိ၏ သို႔မဟုတ္ မတည္ရွိ သို႔မဟုတ္ တည္ရွိမတည္ရွိ ႏွစ္မ်ိဳးလုံး သို႔မဟုတ္ တည္ရွိသည္လည္းမဟုတ္ မတည္ရွိသည္လည္း မဟုတ္။<br />နိဗၺာနအယူအဆတြင္ ယင္းသည္ " တည္ရွိလ်က္ မတည္ရွိ( ရွိလ်က္မရွိ ) " ဟူေသာ ၀ါက်၌ ဒိြဟ အဓိပၸါယ္ ပါရွိေနသျဖင့္ ဤအဓိပၸါယ္ေလာ၊ ထိုအဓိပၸါယ္ေလာဟူသည္ကို လြယ္ကူစြာ နားမလည္ႏိုင္ေခ်။<br />ထို႔ေၾကာင့္ နိဗၺာန္၏ ရွင္းလင္းသည့္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္သည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္သည့္ ေရွးဦး ဗုဒၶဘာသာ ပညာရွင္တို႔အား မယုံၾကည္လုိသည့္ သံသယမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။<br />၎ကို အဂၢီ၀စၧသုတ္တြင္ ရွင္းလင္း ေဖာ္ျပထားသည္။<br /><br />အဂၢီ၀စၧသုတ္ ( ဘုရားရွင္ ႏွင့္ ၀စၧအႏြယ္ ရွိတဲ့ ပုဏၰားႀကီး တစ္ေယာက္ အေမးအေျဖတြင္ )<br />- အရွင္ ေဂါတမ၊ ပပဥၥခ်ဳပ္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ( ခႏၶာ ၅ ပါး ခ်ဳပ္သြားသူ၊ နိဗၺာန္ ေရာက္သြားသူ ) ဘယ္ေနရာကိုသြားသလဲ။<br />- ဘယ္သြားတယ္ရယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး ၀စၧ။<br />- ဒါဆို ဘယ္မွ မသြားဘူးလား။<br />- ဘယ္မွ မသြားတာလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။<br />- ဒါဆို သြားတာ တခ်ိဳ႕၊ မသြားတာ တခ်ိဳ႕လား။( တခ်ိဳ႕က သြားၿပီး၊ တခ်ိဳ႕က မသြားတာ )<br />- အဲဒီလုိလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။<br />- ဒါဆို သြားသည္လည္း မဟုတ္၊ မသြားသည္လည္း မဟုတ္လား။<br />- အဲဒါလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။<br />- အရွင္ဘုရား ၀ါဒကလည္း ေမးသမွ် တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူးခ်ည္း ေျပာေနတာပဲ။ တပည့္ေတာ္ေတာ့ နားမလည္ေတာ့ဘူး ဘုရား။<br />- ငါ့ရွင္ နားလည္ေအာင္ ဥပမာနဲ႔ ေျပာျပေပးမယ္။ ဟိုး မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ေတာထဲမွာ ေလာင္တဲ့ မီးက ဘာမီးလဲကြယ့္။<br />- ဘာမီးလဲ ဆိုေတာ့ ျမက္ေလာက္ ျမက္မီး၊ ၀ါးေလာင္ ၀ါးမီး၊ ထင္းေလာင္ ထင္းမီး၊ ျခဳံေျပာရရင္ ေတာမီးပါဘုရား။<br />- အဲဒီ ေတာမီး ဘာျဖစ္လို႔ ေလာင္တာလဲ။<br />- ေလာင္စရာ ေလာင္စာရွိလို႔ ေလာင္တာပါ။<br />- ဒါဆို အဲဒီမီး ဘယ္ေတာ့ ၿငိမ္းမလဲ။<br />- ေလာင္စာေတြ ကုန္တဲ့အခ်ိန္ ၿငိမ္းမယ္<br />- အဲဒီ ေလာင္စာကုန္လို႔ ၿငိမ္းတဲ့ မီး ဘယ္သြားသလဲ ( အထက္ေအာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ ၊ ဘယ္၊ ညာ )။<br />- အဲဒီ မီး ဘယ္သြားတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ မရဘူး ကိုယ္ေတာ္။<br />- ဒါဆို အဲဒီ မီး ဘယ္မွ မသြားဘူးလား။<br />- မီးက ရွိမွ မရွိေတာ့တာဆုိေတာ့ အဲဒီလိုဘယ္မွ မသြားဘူးလို႔လည္း ေျပာလို႔ မရျပန္ဘူး။<br />- ဒါဆို သြားတာ တခ်ိဳ႕ ၊ မသြားတာ တခ်ိဳ႕လား။<br />- အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ဘူး။<br />- ဒါဆို သြားသည္လည္း မဟုတ္၊ မသြားသည္လည္း မဟုတ္လား။<br />- အဲဒီလိုလည္း ေျဖလို႔ မရဘူး။<br />- ဒါဆို ဘယ္လို ေျဖမလဲကြယ့္။<br />- ေလာင္စာ ကုန္လို႔ မီးၿငိမ္း သြားတာလို႔ပဲ ေျပာလို႔ ရမွာပါ ကိုယ္ေတာ္<br />- အဲဒီလိုပဲ ေလာင္စာသဖြယ္ ျဖစ္တဲ့ ရုပ္၊ နာမ္ ခႏၶာ ၅ ပါးနဲ႔ ေလာင္တတ္တဲ့ ကိေလသာ(၀ဋ္)မီး၊ ကမၼ(၀ဋ္)မီးေတြ ရွိေနေသးလို႔ ေလာင္ေနတာပါ။<br /> အဲဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ဆိုတာလည္း ေလာင္စာ သိမ္းလို႔ မီးၿငိမ္းသြားတာမ်ိဳးပဲ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-451392781417804584?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-65751704683647494492009-10-10T20:32:00.001-07:002009-10-10T20:38:29.260-07:00<p style="text-align: justify;">တစ္ခါက ထင္းခုတ္သမား လူငယ္တစ္ဦး ေတာင္တက္ျပီး ထင္းခုတ္ေလသည္။ မၾကာမီ ထင္းခုတ္သမား အဘိုးအိုတစ္ဦးလည္း ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထင္းမ်ားကို ခုတ္ၾကရင္း ညေနေစာင္းခ်ိန္တြင္ အဘိုးအို၏ ထင္းမွာ လူငယ္ထက္ ပိုမ်ားေနခဲ့သည္။ အဘိုးအိုမွာ ေနာက္က်မွ ေရာက္လာျပီး သူ႔ထက္ ထင္းပိုမ်ားေနသည္ကို သတိျပဳမိေသာလူငယ္က ေနာက္ရက္တြင္ ေစာေစာထျပီး ထင္းခုတ္ထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။<br /><span style="display: inline;" id="fullpost">ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ လူငယ္မွာ အဘိုးအိုထက္ ေစာျပီး ထင္းခုတ္ရန္ ထြက္ခဲ့သည္။ စိတ္ထဲတြင္ အဘိုးအိုထက္ ထင္းပိုရမည္ဟု ေတြးေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ အဘိုးအို၏ ထင္းမွာ သူ႔ထက္ ပိုမ်ားေနသည္ကို ေတြ႔ျပန္သည္။ သို႔ႏွင့္ ေလး၊ ငါးရက္ဆက္တိုက္ ေတာင္ေပၚသို႔ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီ မိုးခ်ဳပ္ ေန၀င္မွ အိမ္ျပန္ခဲ့ ေသာ္လည္း သူ၏ထင္းမွာ အဘိုးအိုထက္ နည္းေနခဲ့သည္။<br />ေျခာက္ရက္ေျမႇာက္ေန႔တြင္ သူသည္ မေအာင့္ႏိုင္သည့္အဆံုး အဘိုးအိုအား ေမးျမန္းခဲ့သည္။ “ အဘိုး.... ကြ်န္ေတာ္က အဘိုးထက္ အားသန္တယ္... အဘိုးထက္ ေစာျပီး ေတာင္ေပၚေရာက္ေအာင္ လာခဲ့တယ္.. ေနာက္က်မွ အိမ္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ခုတ္ရတဲ့ ထင္းက အဘိုးထက္ နည္းေနခဲ့တယ္... ဘာေၾကာင့္လဲ”<br />“ဒီိလို လူေလး... အဘိုးက ထင္းခုတ္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တုိင္း အဘိုးရဲ႔ ပုဆိန္ကို ေသြးတယ္။ လူေလးက မေသြးခဲ့ဘူး။ အဘိုး အသက္ၾကီးျပီ ေနာက္က်မွ ေတာင္ေပၚေရာက္သလို လူေလးထက္ ေစာျပီး အလုပ္သိမ္း ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘိုးရဲ႔ ပုဆိန္က လူေလးပုဆိန္ထက္ ထက္တယ္။ အဘိုး ေလး ငါးခ်က္ခုတ္လို႔ ျပတ္တဲ့ သစ္ပင္ကို လူေလးက ဆယ္ခ်က္ေလာက္ခုတ္ရတယ္... ဒါေၾကာင့္ လူေလးရဲ႕ ထင္းေတြ နည္းေနတာပါ”<br /><br />အလုပ္ထဲက လူေတြကို ေဟာေျပာပဲြ သြားနားေထာင္ဖို႔၊ အခ်ိန္ပို သင္တန္းေတြ တက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ တိုက္တြန္းတတ္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြက “အလုပ္ပင္ပန္းရတဲ့ ၾကားထဲ သင္တန္းေတြ ေဟာေျပာပဲြေတြ တက္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူး” လို႔ ညည္းၾကရင္း ဒီပံုုျပင္နဲ႔ ခိုင္းႏိုင္းျပီး သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ေျပာတတ္တယ္။ “ထင္းပဲခုတ္ေနျပီး ပုဆိန္ေသြးဖို႔ ေမ့ေနၾကရင္ အလုပ္အျပည့္ လုပ္ျပီး ရလဒ္တစ္၀က္ပဲ ခံစားရမယ္ ဆိုတာကို တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ သိလာလိမ့္မယ္”<br /><br />လူ႔ဘ၀ လမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းဖို႔ ၾကိဳးစားေနသလို တစ္ဖက္ကလည္း ကိုယ့္ကို ဗဟုသုတေတြနဲ႔ ေပါမ်ားေနသင့္တယ္။ အရင္ေခတ္တုန္းကေတာ့ ထင္းခုတ္ျပီး အသက္ေမြး၀မ္းလို႔ ရေပမယ့္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ဒီေခတ္မွာ ထင္းပဲခုတ္ေနလို႔ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူး။ တစ္ဖက္က ထင္းခုတ္ရင္း တစ္ဖက္ကလဲ ပုဆိန္ကို ေသြးေနသင့္တယ္။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ေခတ္က ကိုယ့္ကို ပယ္ထုတ္ သြားႏိုင္တယ္<br /></span></p><div style="text-align: justify;"> <span style="display: none;" id="showlink"> <p><a href="javascript:void(0);" onclick="'javascript:showFull(">ဆက္ဖတ္ရန္...</a></p></span></div><span style="display: none;" id="showlink"> </span> <span id="hidelink" style="display: inline;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-6575170468364749449?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-49137734013619718282009-10-10T20:24:00.000-07:002009-10-10T20:32:13.118-07:00<div style="text-align: justify;">ျမန္မာျပည္မွာ သက္သတ္လြတ္စားျခင္းကုိ ဘုရားခ်ီးမြမ္းတဲ႔အက်င္႔လုိလုိ၊ ဘုရားေဟာထားခဲ႔တဲ႔ အက်င္႔ျမတ္ တစ္ခုလုိလုိ၊ ေနာက္ သက္သတ္လြတ္မစားတဲ႔လူကုိ အကုသုိလ္အျပစ္ႀကီး က်ဴးလြန္ေနသေယာင္စသည္ျဖင္႔ ေျပာေနၾကတာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္တုိ႔ ၾကားဘူး၊ ေတြ႕ဘူးမွာပါ။<br />တကယ္ဘုရားေဟာအေနနဲ႔ကေတာ႔ သက္သတ္လြတ္စားျခင္း/ မစားျခင္းသည္ မဂ္/ဖုိလ္/နိဗၺာန္ရဖုိ႕ အေရး ဟူေသာ သံသရာလြတ္ေျမာက္ေရးႏွင္႔ ဘာမွ် မဆုိင္ပါ။ အက်င္႔ျမတ္တစ္ခုလည္း မဟုတ္ပါ။ အသား စားမႈ ႏွင္႔ပတ္သက္၍ ဘုရားရွင္က တဏွာအစြဲ မထားဖုိ႔/မကပ္ၿငိဖုိ႔ပဲ ေဟာခဲ႔တာပါ။ ဥပမာ.. အသား တခုအေပၚမွာ စြဲစြဲလမ္းလမ္းျဖစ္ၿပီး... အဲဒီအသားမပါ မစားႏုိင္တဲ႔အေျခအေနမ်ိဳးစသည္ပါ။ အသား စားၾကဴးတဲ႔“ ေပါရိသာဒ ”ဘုရင္မ်ိဳးေပါ႔ဗ်ာ။ ဘယ္အစာမဆုိ ေန႔စဥ္စားသုန္းျခင္းသည္ တလံမွ်ေလာက္ရွိေသာ ဒီခႏၶာကုိယ္ အသက္ ဆက္လက္ရွင္သန္ရပ္တည္ဖုိ႔ဆုိတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စားသုန္းဖုိ႔ပါ။<br />သက္သတ္လြတ္စားမႈႏွင္႔ပတ္သက္၍ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ႔၊ မိန္႔မွာခဲ႔တဲ႔ ၀ိနည္းတရားႏွင္႔ သုတၱန္တရားေတာ္ အတုိင္း ေမေမ႔လျပည့္၀န္းေလးတင္ျပပါမယ္။ ၀ိနည္းစူဠ၀ါပါဠိေတာ္မွာ... ေဒ၀ဒတ္ေတာင္းဆုိတဲ႔ “ပဥၥ၀တၳဳ ယာစနကထာ” (ေတာင္းဆုိခ်က္ -၅-ခု)ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ေဒ၀ဒတ္က ဘုရားရွင္ထံဆု (၅)မ်ိဳးေတာင္းခဲ႔ တာပါ။ သူေတာင္းခဲ႔တဲ႔ဆု (၅)မ်ိဳးက-<br />၁။ ရဟန္းေတာ္မ်ား အသက္ထက္ဆုံး ေတာရေဆာက္တည္ၿပီး ေတာမွာတင္ေနဖုိ႔။ (ၿမိဳ႕ေက်ာင္းမွာ မေနဖုိ႔)<br />၂။ ရဟန္းဘ၀တည္ေနသမွ်ကာလပတ္လုံး ဆြမ္းခံစားဖုိ႔၊ (လူဒါယကာတုိ႔ ပင္႔၍ကပ္လွဴေသာ ဆြမ္းကုိမစားဖုိ႔)<br />၃။ ပံသုကူသကၤန္းလုိ႔ဆုိတဲ႔ စြန္႔ပစ္အ၀တ္မ်ားကုိသာ ေကာက္ယူၿပီး ေလ်ာ္ဖြတ္ခ်ဳပ္၀တ္ဖုိ႔၊ (လွဴဒါယကာတုိ႔ ေပးလွဴေသာ သကၤန္းကုိမ၀တ္ဖုိ႔)<br />၄။ ရဟန္းေးတာ္မ်ား အသက္ထက္ဆုံး သစ္တစ္ရင္း၊ ၀ါးတစ္ပင္ေအာက္မွာသာ ေက်ာင္းအျဖစ္ေနဖုိ႔၊ (လွဴဒါယကာတုိ႔ လွဴေသာ ေက်ာင္းအရိပ္အာသေအာက္မွာ မေနဖုိ႔)<br />၅။ အသားငါး မစားဖုိ႔ (သစ္သီးသစ္ရြက္စားျခင္းဟူေသာ သက္သတ္လြတ္ကုိသာ စားဖုိ႔)<br />တကယ္လုိ႔ အထက္ပါ (၅)မ်ိဳးကုိ မလုိက္နာရင္ မလုိက္နာတဲ႔ ရဟန္း အျပစ္အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ေပးဖုိ႔အထိ ေဒ၀ဒတ္က ေတာင္းဆုိခဲ႔တာပါ။<br />အဲဒီလုိ ေဒ၀ဒတ္ေတာင္းဆုိတဲ႔အခါ ဗုဒၶဘုရားရွင္က ေဒ၀ဒတ္ကုိ ဘာျပန္မိန္႔ၾကားခဲ႔သလဲဆုိေတာ႔ --<br />“'အလံ၊ ေဒဝဒတၱ။ ေယာ ဣစၧတိ၊ အာရညိေကာ ေဟာတု၊ ေယာ ဣစၧတိ၊ ဂါမေႏၲ ဝိဟရတု။ ေယာ ဣစၧတိ၊ ပိ႑ပါတိေကာ ေဟာတု၊ ေယာ ဣစၧတိ၊ နိမႏၲနံ သာဒိယတု။ ေယာ ဣစၧတိ၊ ပံသုကူလိေကာ ေဟာတု၊ ေယာ ဣစၧတိ၊ ဂဟပတိစီဝရံ သာဒိယတု။ အ႒မာေသ ေခါ မယာ၊ ေဒဝဒတၱ၊ ႐ုကၡမူလေသနာသနံ အႏုညာတံ၊ တိေကာဋိပရိသုဒၶံ မစၧမံသံ -- အဒိ႒ံ၊ အႆုတံ၊ အပရိသကႋတ''ႏၲိ။ ဆုိတဲ႔စကားကုိ သုန္းၿပီး ျငင္းဆုိခဲ႔ပါတယ္။<br />ဘာလဲဆုိေတာ႔ ဘုရားရွင္ဟာ မဇၥ်ိမပဋိပဒါလုိ႔ေခၚတဲ႔ အလယ္လတ္လမ္းစဥ္ကို က်င္႔သုန္းသူပီပီ ဘုရားေဟာတဲ႔တရားအာလုံး၊ ပညတ္ခ်က္အားလုံးဟာ အတင္းအက်ပ္လုပ္ခဲ႔တာ တစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ ဒီကိစၥန ဲ႔ပတ္သက္လုိ႔လည္း အလယ္လတ္သေဘာပဲ ခ်မွတ္ခဲ႔တာပါ။<br />၁။ “ေတာရေဆာက္တည္လုိတဲ႔ ရဟန္း ေတာရေဆာက္တည္၊ ၿမိဳ႕ရြာ၌ သီတင္းသုန္းလုိတဲ႔ ရဟန္း ၿမိဳ႕ရြာမွာ သီတင္း သုန္းႏုိင္၊<br />၂။ တစ္သက္ပတ္လုံး ဆြမ္းခံစားးလုိတဲ႔ ရဟန္း တစ္သက္ပတ္လုံး ဆြမ္းခံစားႏုိင္၊ လူတုိ႔ကပ္လွဴေသာဆြမ္း ဘုဥ္းေပးလုိက ဘုဥ္းေပးႏုိင္၊ ၃။ ပံသုကူသကၤန္း၀တ္လုိက၀တ္၊ လူဒါယကာတုိ႔လွဴေသာ သကၤန္း၀တ္လုိက ၀တ္၊<br />၄။ သစ္တစ္ပင္၊ ၀ါးတစ္ပင္ရင္ ေနလုိတဲ႔ ရဟန္းေနႏုိင္၊ လူဒါယကာတုိ႔ လွဴေသာ ေက်ာင္း၌ ေနလုိက ေနႏုိင္။<br />၅။ ကုိယ္စားဖုိ႔ဆုိတဲ႔ ရည္ရြယ္သတ္ေန သတၱ၀ါလုိ႔ ျမင္ရင္၊ ၾကားရင္၊ သံသယျဖစ္ရင္ အဲဒီအသားကုိ မစားဖုိ႔ပဲ မိန္႔ၾကားခဲ႔တာပါ။ ၄င္း အစြန္း(၃)ပါးက ကင္းလြတ္ရင္ အသားငါးကုိ စားႏုိင္တယ္လုိ႔ ေဒ၀ဒတ္ကုိ ျပန္မိန္႔ခဲ႔ပါတယ္။<br />ဒီမိန္႔မွာခ်က္ကုိ ၾကည့္ျခင္းအားျဖင္႔ ဘုရားရွင္က သတ္သက္လြတ္စားဖုိ႔ မေျပာခဲ႔၊ မမိန္႔ခဲ႔ပါဘူး။<br />အသားငါးစားမႈႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ တျခားထင္းရွားတဲ႔သုတ္ေတာ္ကေတာ႔ ခုဒၵကနိကာယ္၊ သုတၱနိပါတ ္ပါဠိေတာ္ မွာ ပါတဲ႔ အာမဂႏၶသုတ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ အညီေဟာက္စားျခင္း (သုိ႔မဟုတ္) အညီေဟာက္နံ႕-နံျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ အဓိကကေတာ႔ အသားငါးစားမႈႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ ေဟာထားတဲ႔ တရားေတာ္ပါပဲ။ ဘယ္အရာသည္ တကယ္အစစ္အမွန္ အသားစားျခင္း၊ အညီွေဟာျဖစ္သလဲဆုိတာ ဒီသုတ္ေတာ္မွာ ဘုရားရွင္ က မိန္႔ၾကားထားပါတယ္။ သုတၱန္ထဲမွာ ဘုရားရွင္ေျပာထားတဲ႔ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းက ကႆပဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္မွာ တိႆရေသ႔ ေမးလုိ႔ ကႆပဘုရားရွင္က ေျဖၾကားခဲ႔တာကုိ ဘုရားရွင္က ျပန္လည္ ေဟာၾကားထားတဲ႔ တရားေတာ္ပါ။<br /><br />တိႆရေသ႔အေမး--<br />-ကႆပႏြယ္ဖြား ျမတ္စြာဘုရား ေကာင္းစြာ ျပဳစီရင္ၿပီး ေကာင္းစြာ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး သူတစ္ပါးတို႔ ေပးလွဴ အပ္ေသာ မြန္ျမတ္ေသာ ငါးအမဲ ဟင္းလ်ာကိုလည္း စား, သေလးထမင္းကိုလည္းစားေသာ သင္သည္ အညႇီ အေဟာက္ကို စားသည္ မည္၏။<br />-ျဗဟၼာမင္း၏ အေဆြျဖစ္ေတာ္မူေသာ ကႆပျမတ္စြာဘုရား အညႇီအေဟာက္သည္<br />ငါ့အားမအပ္ဟု အသွ်င္ဘုရားဆိုသည္ မဟုတ္ပါေလာ?၊ သို႔ပါလ်က္ ေကာင္းစြာ စီရင္ထားသည့္ငွက္သားတို႔ ႏွင့္ (တကြ) သေလးထမင္းကို စားဘိ၏၊ ကႆပျမတ္စြာဘုရား အသွ်င္ဘုရားအား ဤအေၾကာင္းကို ေမးပါ၏၊ အသွ်င္ဘုရားေျပာေသာ အညႇီအေဟာက္ဟူသည္ အဘယ္မွ် အျပားရွိပါသနည္း။ ဘုရားရွင္ကုိ စြပ္စြဲသလုိမ်ိဳးနဲ႔ အသားငါးစားမႈႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ ျပႆနာေမးတာပါ။<br /><br />ဘုရားရွင္အေျဖ--<br />၁။ တိႆရေသ့ သူ႕အသက္ကို သတ္ျခင္း, ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းဆဲျခင္း, လက္ေျခ စသည္ကို ျဖတ္ျခင္း, ေႏွာင္ဖြဲ႕ ျခင္း, ခိုးယူျခင္း, မမွန္ဆိုျခင္း, ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျခင္း, လွည့္ပတ္ျခင္း, အက်ဳိးမရွိေသာ က်မ္းဂန္တို႔ကို သင္ယူျခင္း, သူတစ္ပါးသားမယားကို ေပါင္းေဖာ္မွီဝဲျခင္း ဤသည္ကား အညႇီအေဟာက္တည္း၊ အသားတည္း ဟူေသာ ေဘာဇဥ္သည္ အညႇီအေဟာက္ မဟုတ္။<br />၂။ တိႆရေသ႔ ဤေလာက၌ အၾကင္သူတို႔သည္ ကာမဂုဏ္တို႔၌ မေစာင့္စည္းကုန္၊ ရသာ႐ံုတို႔၌ မက္ေမာကုန္၏၊ မစင္ၾကယ္ေသာ မိစၧာဇီဝ(အသက္ေမြးျခင္း)အျဖစ္ကို မွီကုန္၏၊ နတၴိကဝါဒ(ကုသုိလုပ္ ကုသုိလ္အက်ိဳးမရွိ၊ အကုသုိလ္လုပ္ အကုသုိလ္အက်ိဳးမရွိ)ဟူေသာ အယူရွိကုန္၏၊ မညီၫြတ္ေသာ ကာယကံမႈ၊ ၀စီကံမႈ၊ မေနာကံမႈစသည္ႏွင့္ ျပည့္စံု၏၊ သိေစႏိုင္ခဲကုန္၏၊ ထုိသူတို႔၏ ဤကာမဂုဏ္တို႔၌ မေစာင့္စည္းမႈစသည္ပင္ အညႇီအေဟာက္တည္း၊ အသားတည္းဟူေသာ ေဘာဇဥ္သည္ အညႇီအေဟာက္ မဟုတ္။<br /><br />၃။ တိႆရေသ႔ အၾကင္သူတို႔သည္ (ၿခိဳးျခံ၍ေခါင္းပါးေသာအက်င္႔) အတၱကိလမထအက်င့္ ရွိကုန္၏၊ ၾကမ္းတမ္းကုန္၏၊ သူတစ္ပါး၏ ေက်ာက္ကုန္းသား(သူတစ္ပါးပင္ပင္ပန္းပန္းရွာမွီးထားေသာအစာ)ကို စားသကဲ့သို႔ ေရွ႕တြင္ ခ်ီးမြမ္း၍ မ်က္ကြယ္၌ ကဲ့ရဲ႕ကုန္၏၊ အေဆြခင္ပြန္းတို႔ကုိ ျပစ္မွားကုန္၏၊ သနားျခင္း ကင္း ကုန္၏၊ အလြန္မာန္၊ မာနခက္ထန္ကုန္၏၊၊ မေပးကမ္းတတ္ေသာ အေလ့ရွိကုန္၏၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္အား အနည္းငယ္မွ်ေသာ္လည္း မေပးလွဴကုန္၊ ထုိသူတို႔၏ ဤအတၱကိလမထ စသည္ပင္ အညႇီအေဟာက္တည္း၊ အသားတည္းဟူေသာ ေဘာဇဥ္သည္အညႇီအေဟာက္ မဟုတ္။<br /><br />၄။ တိႆရေသ႔ အမ်က္ထြက္ျခင္း, မာန္ယစ္ျခင္း, ခက္ထန္ျခင္း, ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပဳလုပ္ျခင္း, လွည့္ပတ္ ျခင္းျငဴစူျခင္း, ဝါႂကြားပလႊား၍ ေျပာဆိုျခင္း, အလြန္မာန္မူျခင္း, သူယုတ္မာတို႔ႏွင့္ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံျခင္း ဤသည္ပင္ အညႇီအေဟာက္တည္း၊ အသားတည္းဟူေသာ ေဘာဇဥ္သည္ အညႇီအေဟာက္ မဟုတ္။<br /><br />၅။ တိႆရေသ႔ ဤေလာက၌ အၾကင္လူယုတ္မာတို႔သည္ မေကာင္းေသာ အေလ့ရွိကုန္၏၊ ေႂကြးၿမီကို ယူ၍ မေပးဆပ,္ ဖ်က္ဆီးတတ္သည့္အျပင္ ကုန္းေခ်ာတတ္ကုန္၏၊ ဤေလာက၌ တံစိုးလာဘ္စားကာ ေကာက္က်စ္ စဥ္းလဲသျဖင့္ တရားစီရင္တတ္ကုန္၏၊ သီလရွိေယာင္ အတုေဆာင္တတ္ကုန္၏၊ အမိအဖစသည္တုိ႔ အေပၚ၌ ၾကမ္းတမ္းေသာ အမႈကို ျပဳကုန္၏၊ ထုိသူတို႔၏ ေကာင္းေသာ အေလ့စသည္ပင္ အညႇီအေဟာက္တည္း၊ အသားတည္းဟူေသာ ေဘာဇဥ္သည္ အညႇီအေဟာက္ မဟုတ္။<br /><br />၆။ တိႆရေသ႔ ဤေလာက၌ အၾကင္သူတို႔သည္ သတၱဝါတို႔၌ သတ္ျဖတ္မႈတို႔မွ မေစာင့္ စည္းကုန္၊ သူတစ္ပါးတို႔၏ ဥစၥာကို ယူ၍ ညႇဥ္းဆဲရန္ လုံ႔လျပဳကုန္၏၊ သီလ မရွိကုန္၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ အမႈရွိကုန္၏၊ ၾကမ္းေသာ စကားရွိကုန္၏၊ ႐ုိေသျခင္း ကင္းကုန္၏၊ ထုိသူတို႔၏ မေစာင့္စည္းျခင္းစသည္ပင္ အညႇီ အေဟာက္တည္း၊ အသားတည္းဟူေသာ ေဘာဇဥ္သည္ အညႇီအေဟာက္ မဟုတ္။<br />၇။ တိႆရေသ႔ အၾကင္သူတို႔သည္ သတၱဝါတို႔၌ မက္ေမာကုန္၏၊ မုန္းတီးဆန္႔က်င္ကုန္၏၊ ျပစ္မွား လြန္က်ဴးျခင္းသို႔ လ်င္စြာ က်ေရာက္တတ္ကုန္၏၊ အကုသုိလ္ျပဳရန္ အျမဲမျပတ္လုံ႔လျပဳကုန္သည္ျဖစ္၍ တမလြန္ဘဝ၌ အမိုက္သို႔ သြားကုန္၏၊ ငရဲ၌ ဦးေခါင္း ေစာက္ထုိးက်ကုန္၏၊ ထုိသူတို႔၏ ဤမက္ေမာမႈ စသည္ပင္ အညႇီ အေဟာက္တည္း၊ အသားတည္းဟူေသာ ေဘာဇဥ္သည္အညႇီအေဟာက္ မဟုတ္။<br />၈။ တိႆရေသ႔ ငါး အမဲတို႔ကို မစားေသာ အျဖစ္သည္လည္းေကာင္း၊ အဝတ္မဝတ္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ဦးျပည္း(ဦးေခါင္းတုံးထား)ျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ဆံက်စ္ျမဴမႈန္ အညစ္အေၾကးသည္လည္းေကာင္း၊ ရေသ့ရဟန္းပရိကၡရာ သစ္နက္ေရတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ မီးကို ပူေဇာ္ျခင္း, မီးကို လုပ္ေကြၽးျခင္းတို႔သည္ လည္းေကာင္း ယံုမွားျခင္းမွ မကူးေျမာက္ေသးေသာ သတၱဝါတို႔ကို မစင္ၾကယ္ေစႏိုင္ကုန္၊ ေလာက၌ အၾကင္သို႔ သေဘာရွိကုန္ေသာ မေသရန္ (ေတာင့္တလ်က္) ကိုယ္ကို မ်ားစြာ ပူပန္ေစတတ္ေသာ အက်င့္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ေဗဒင္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ဥံဳဖြစသည္ျဖင္႔ ပူေဇာ္ေသာ အက်င့္တို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ယစ္ပူေဇာ္ျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ အလြန္ပူျပင္းေသာေႏြဥတု၌ အပူခံျခင္းစေသာ ဥတုကိုမွီဝဲျခင္းတို႔သည္လည္းေကာင္း ယံုမွားျခင္းမွ မကူးေျမာက္ေသးေသာ သတၱဝါကို မစင္ၾကယ္ေစႏိုင္ကုန္။<br /><br />၉။ တိႆရေသ႔ (အၾကင္သူသည္ ) မ်က္စိဣေႁႏၵ၊ နားဣေႁႏၵ၊ ႏွာေခါင္းဣေႁႏၵ၊ လ်ာဣေႁႏၵ၊ ကုိယ္ကာယ ဟူေသာဣေႁႏၵ၊ စိတ္ဟူေသာဣေႁႏၵ ဤ ဣေႁႏၵ (ေစာင္႔စသည္းျခင္း)ေျခာက္ပါးတို႔၌ လံုျခံဳသည္ျဖစ္၍ ယင္းဣေႁႏၵတို႔ကို သတိဉာဏ္ျဖင္႔ ေစာင္႔စည္းသည္တို႔ကို ျပဳလ်က္ အားထုတ္၏၊ သစၥာေလးပါးတရား၌ တည္၏၊ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူႏူးညံ့ေသာသူ၏ အျဖစ္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၏၊ ရာဂစေသာ ကပ္ၿငိျခင္းကို လြန္ေျမာက္၏၊ ဆင္းရဲအားလံုးကို ပယ္၏၊ ထုိသူသည္ ခိုင္ျမဲေသာ ပညာႏွင့္ ျပည့္ စံုသည္ျဖစ္၍ ျမင္အပ္၊ ၾကားအပ္ေသာ အာ႐ံုတို႔၌ ကိေလသာတို႔ျဖင့္ မလိမ္းက်ံ ေတာ့ေပ။<br /><br />ဤသို႔ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အညီွအေဟာက္ဟူေသာ အသားငါးစားမႈႏွင္႔ ပတ္သက္ၿပီး အစစ္ အမွန္ျဖစ္တဲ႔ အညီွအေဟာက္အမ်ားကုိ ထုတ္ေဖာ္ျပၿပီး တရားႏွလုံးသြင္းဖုိ႔ ဆက္လက္ေဟာၾကားခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ထုိတိႆရေသ့သည္ ကႆပျမတ္စြာဘုရား၏ ေကာင္းစြာ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ ကိေလသာ အညႇီ အေဟာက္ကင္းေသာ ဝဋ္ဆင္းရဲအားလံုးကို ပယ္ေဖ်ာက္ႏိုင္ေသာတရားေတာ္ကို ၾကားနာရ၍ ႏွိမ့္ခ်ေသာ စိတ္ရွိလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားအား ရွိခိုးကာ ထုိအရပ္၌ပင္လွ်င္ ရဟန္းအျဖစ္ကို ခြင္႔ေတာင္းကာ ရဟန္းျပဳသြား၏။ ((ဤ-post-ကုိ ဖတ္ၿပီး ရွင္ ရဟန္း မဟုတ္တဲ႔ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ား ရဟန္းျပဳခုိင္းတာေတာ႔ ဟုတ္ဘူးေနာ္။ ))ဤသုတ္ေတာ္ကုိေလ႔လာျခင္းျဖင္႔လည္း ဘုရားရွင္သည္ သက္သတ္လြတ္စားမႈကုိ ခ်ီးမြမ္းအားေပးထားျခင္း မရွိေတြ႕ရမွာျဖစ္သလုိ, တပ္မက္မႈတဏွာတရားပယ္ဖုိ႔ကုိသာ အဓိကမိန္႔ၾကားထားတာကုိ စာဖတ္သူ ေတြ႕ျမင္ရမွာပါ။<br />ယေန႔ေခတ္ သက္သတ္လြတ္၀ါဒသည္ သာသနာျပဳေယာင္ေယာင္ လုပ္ေနၾကတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ထြင္ထားေသာ မမွန္ကန္ေသာ က်င္႔စဥ္တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေကာက္ခ်က္ ခ်လုိ႔ရပါတယ္။<br />သားငါးစားျခင္းေရွာင္ၾကဥ္မွ ကုိယ္႔က်န္းမာေရးစသည္ႏွင္႔ အဆင္ေျပမယ္ဆုိရင္ ေရွာင္က်ဥ္ဖုိ႔ပါ။ သက္ သတ္လြတ္၀ါဒသည္ ဘုရားေဟာထားခဲ႔တဲ႔ က်င္႔စဥ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိေတာ႔ သိထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။<br />ဒီအသားငါးစားတာကုိ က်င္႔စဥ္တခုအေနနဲ႔ ယူဆၾကတဲ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္ ျဖဴးဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ “ေသြးနဲ႔ေရးတဲ႔သာသနာ” တရားေတာ္ထဲမွာလည္း ဆရာေတာ္ႀကီက “သက္သတ္လြတ္စားလုိ႔ ကုသုိလ္ တစ္မႈံမွ မရဘူး”စသည္ျဖင္႔ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာထားပါတယ္။ တျခားသာသနာႏွင္႔ မပတ္သက္တဲ႔ အက်င္႔ေတြကုိလည္း အဲဒီတရားေတာ္ထဲမွာ ျပတ္ျပတ္သားသား ေဟာထားပါတယ္။<br />ေမေမ႔လျပည့္၀န္းေလးငယ္ဆရာတစ္ပါးေျပာဘူးတာကေတာ႔… “မင္းတုိ႔ သက္သတ္လြတ္စားခ်င္းရင္ မီးက်ည္းခဲသာ စားတဲ႔”။ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဟုတ္တယ္ေနာ္.. “အသက္သတ္တာလြတ္တာက မီးက်ည္းခဲပဲရွိတာ”။<br />လူေတြက အေျပာကုိက မွားေနတာ- “သားႀကီး၊ ငါးႀကီးစားလြတ္တယ္”လုိ႔ ေျပာရင္မွန္အုန္းမယ္။ သက္သတ္ လြတ္ဆုိေတာ႔.. ဆန္တုိ႔၊ သစ္သီးသစ္ရြက္ေတြထဲမွာလည္း ျမင္ရ၊ မျမင္ရ ပုိးေတြပါေသးတယ္။ စဥ္းစားဖုိ႔ပါ။<br />ေနာက္ အသားငါးစားမႈႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီျဖစ္တဲ႔ မေလးရွားက ေကသွ်ရီဓမၼာနႏၵ(K.Sri. Dhammananda) ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက (Vegetarianism)ဆုိၿပီး ေခါင္းစဥ္တစ္ခုနဲ႔ ေရးထားတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး မွတ္ခ်က္ခ်ထားတာေလးတစ္ခုက-<br />"One should not judge the purity or impurity of man simply by observing what he eats." လို႔ဆုိထားပါတယ္။ “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အကုသုိလ္အညစ္အေၾကး စင္ၾကယ္မႈ/မစင္ၾကယ္မႈကုိ အသားငါး စားတဲ႔/မစားတဲ႔ ဥပေဒ(သုိ႔) ေပတံနဲ႔ ဆုံးျဖတ္လုိ႔ / တုိင္းတာလုိ႔ မရဘူး၊”လုိ႔ ဆုိထားတာပါ။<br />အဲဒီေတာ႔ အားလုံးကုိ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္ရင္ အသားငါးကုိ ကုိယ္႔က်န္းမာေရးစသည္နဲ႔ မတည့္ရင္ ေရွာင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘုရားေဟာက်င္႔စဥ္ဆုိၿပီးေတာ႔ မမွတ္ယူသင္႔ပါဘူး။ ဘုရားေဟာထားတာက သတၱ၀ါ တစ္ေကာင္ဟာ ကုိယ္႔အတြက္ သတ္ေနတာလုိ႔ဆုိၿပီး “ျမင္မယ္၊ ၾကားမယ္၊ သံသယျဖစ္ေနမယ္”ဆုိရင္ အဲဒီအသားကုိ မစားဖုိ႔ ရဟန္းေတာ္ေတြကုိ မွာခဲ႔တာပါ။ ေနာက္-အဓိကအခ်က္ကေတာ႔ ကုိယ္စားတဲ႔ မည္သည့္အစာအာဟာရေပၚမဆုိ တပ္မက္စြဲလမ္းမႈ မရွိဖုိ႔ အဓိကပါ။ ကုိယ္႔ခႏၶာကုိယ္ ဆက္လက္ ရပ္တည္ဖုိ႔ဆုိတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စားဖုိ႔ပါပဲ။ အသားငါးလြတ္ဟူေသာ “သက္သတ္လြတ္၀ါဒသည္ ဘုရားေဟာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ” မွတ္သားဖုိ႔၊ လုိက္နာဖုိ႔၊ သိေစဖုိ႔ ..ဘုရားေဟာအတုိင္း ေရးသားျခင္းမွ်ပါ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-4913773401361971828?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-66989270417634616612009-09-29T09:39:00.000-07:002009-09-29T09:44:56.374-07:00<div style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရားသည္ သူ၏ေျမာက္ျမားစြာေသာ ေန႕စဥ္လုပ္ငန္းတို႕တြင္ သတၱေလာကႀကီး၏ အေျခအေနကို တစ္ေန႕ႏွင့္တစ္ညဥ့္လွ်င္ ေျခာက္ႀကိမ္မွ်ၾကည့္ရႈေတာ္မူျခင္းတည္ အလြန္အေရးပါေသာ လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ရပ္ အျဖစ္ပါ၀င္ပါသည္။ သတၱေလာကႀကီး၏ အေျခအေနသည္ သို႕မဟုတ္ ေဒသတစ္ခု။ သတၱ၀ါတစ္စုစု၏ အေျခအေနသည္ ကာမရာဂ လြန္ကဲေသာင္းၾကမ္းသည္ဟု ျမင္ေတာ္မူလွ်င္ ထိုကာမရာဂကိုၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖို႕ သမၼာက်င့္စဥ္ကို ညႊန္ျပေတာ္မူသည္။<br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">ရံခါ ေဒသတစ္ခု သတၱ၀ါတစ္စုစုမွာ သို႕မဟုတ္ မင္းစိုးရာဇာတို႕ေလာကမွာ အာဏာမက္ေမာမႈတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ သတ္ျဖတ္ႏွိပ္စက္ျခင္းမ်ားသည္ကို ျမင္ေတာ္မူလွ်င္ ေဒါသကိုႏွိမ္ႏွင္းဖို႕ ေမတၱာလမ္းစဥ္ကို ညႊန္ၾကားေတာ္မူသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">ရေသ့ ရဟန္း ေယာဂီ သမဏျဗဟဏတို႕အား အညာလမ္းစဥ္ကို လိုက္နာက်င့္သံုးၾကဖို့ ေဟာၾကား ေတာ္မူသည္။</span><span id="fullpost"> ထိုသို႕ျမတ္စြာဘုရားသည္ သတၱ၀ါေလာကႀကီး၏ အေျခအေနကို ႐ႈျမင္သံုးသပ္ကာ အေျခအေနအားေလ်ာ္စြာ က်င့္သံုးပံုနည္းစနစ္မ်ားကို ေဟာၾကားညႊန္ျပေတာ္မူသည္ကိုကၽြႏု္ပ္တို့ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ မ်က္စိႏွင့္နားကို က်ယ္က်ယ္ဖြင့္ကာ ေလာကႀကီး၏ အေျခအေနကို အစဥ္မျပတ္ ၾကည့္႐ႈသံုးသပ္ေနသင့္ပါသည္။</span><span id="fullpost"> လူ႕ေလာကႀကီး၏ လိုအပ္ခ်က္အရ အစဥ္မျတ္ၾကည့္႐ႈ ျဖည့္စြက္ေပးဖို႕ရန္မွာ ကၽြႏု္ပ္တို႕ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ တာ၀န္တစ္ရပ္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို့ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား ဓမကိုျဖန္႕ခ်ိျခင္းသည္ လူ႕ေလာကႀကီး၏ လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ကိုက္ညီဖို႕အေရးႀကီးပါသည္။ ဓမၼႏွင့္လူသား တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ ျဖန္႕ခ်ိႏိုင္ပါမွ လူ႕ေလာကႀကီး၏ လိုအပ္ခ်က္ျပည့္စံုမည္ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost"> သို႕မွသာ လူသားအမ်ားစုတို႕က ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တို႕သည္ လူ႕ေလာကႀကီးအတြက္မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္ဟု ယံုၾကည္စိတ္ခ် ေက်းဇူးတင္လာၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။ သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ တစ္ဟုန္ထိုးတိုးတက္ထြန္းကားလာေသာယေန႕ေခတ္တြင္ လူ႕ေလာကႀကီး၏ လိုအပ္ခ်က္ကို မျဖည့္စြက္ ႏိုင္ေသာေလာကႏွင့္ ဓမၼကို တစ္သားတည္းက်ေအာင္ ဦးမေဆာင္ႏိုင္ေသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တို႕ကို လူသားတို႕က တစ္ေန႕တျခား လူ႕ေလာကႀကီး၏ အပိုအလွ်ံမ်ားသဖြယ္ ျမင္လာေနၾကၿပီး သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ သည္ သာလွ်င္ ေလာကကို ေကာင္းက်ိဳးျပဳသည္ဟု တစ္ဖက္သတ္ျမင္လာေနၾကေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ ထိုသိပၸံႏွင့္ နည္းပညာသည္ ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို ျပဳပင္ျပဳျငားေသာလည္း လူေလာကႀကီးကို လူညြန္႕တုန္းေအာင္ သတ္ျဖတ္ႏွိပ္စက္သည္မွာလည္း ယင္းတို႕ပင္ျဖစ္ၾကသည္ကို သတိျပဳၾကရန္ လိုအပ္လွပါသည္။ တက္ထရာ ဆိုင္ကလင္းေဆးသည္ အဖ်ားေပ်ာက္ေဆးတို႕တြင္ အေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္ေသာလည္း အစာအိပ္ကို ေလာင္ကၽြမ္းေစကာ ေရာဂါတစ္မ်ိဳးထပ္တိုးေစသည္မ်ာလည္း ထိုေဆးပင္ျဖစ္ပါသည္။ (၅၊၈၊၁၉၄၇)ရက္တြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရွိ နာဂါဆာကီႏွင့္ ဟီရိုရွီးမားၿမိဳ႕တို႕မွာ လူသိန္းေပါင္းမ်ားစြာကို သတ္ခဲ့ေသာအဏုျမဴဗံုးသည္ သိပၸံဆရာမ်ားတီထြင္ခဲ့ေသာလက္နက္ပင္မဟုတ္ပါေလာ။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">ဘာသာေရးတိုင္သည္ လူသားတို႕၏ စိတ္ႏွလံုးကို သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ျဖင့္ အသီးသီး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေပးႏိုင္ၾကၿပီး လူသားတို႕စိတ္ႏွလံုးကို ယဥ္ေက်းေစႏိုင္သည္ဟု ကၽြႏု္ပ္တို႕ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ ယေန႕မ်က္ေမွာက္ ေခတ္တြင္ ကၽြႏု္ပ္တို႕ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္အားလံုးသည္ လူ႕ေလာကႀကီး၏ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းလူသားအမ်ားစု နာလည္ခံယူလာေအာင္ ကၽြႏု္ပ္တို႕အားထုတ္ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">ျမတ္ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္ကာလက ကု႐ုတိုင္း၊ ထုလႅေကာ႒ိကၿမိဳ႕သို႕ ျမတ္စြာဘုရားေရာက္သြားေသာအခါ ျမတ္ဗုဒၶ၏ဓမၼကို နာၾကားရသျဖင့္ ဘီလ်ံနာသူေဌး ရ႒ပါလရဟန္းျပဳခဲ့သည္။ ဘီလ်ံေပါင္းမ်ားစြာေသာ ပစၥည္းဥစၥာတို႕ကိုစြန္႕ကာ ရဟန္းျပဳခဲ့ေသာ အရွင္ရဌပါလကို ေကာရဗ်မင္းႀကီးက ေအာက္ပါအတိုင္း ေမးေလွ်ာက္ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">(အရွင္ဘုရားသည္ ထိုမွ်ႀကီးက်ယ္ေသာ ပစၥည္းဥစာေတြကိုစြန္႕ျပီး မည္သည့္ခ်မ္းသာသုခကိုျမင္ကာ ရဟန္း ျပဳခဲ့ပါသနည္း)</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">အရွင္ရဌပါလာက ျပန္လွန္ကာ ေမးခြန္းထုတ္ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">(ဒကာေတာ္မင္းႀကီး ရေသ့ရဟန္းတို႕အေပၚမွာ သင္သည္ အဘယ္ကဲ့သို႕ျမင္ပါသနည္း)</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">မင္းႀကီးကဆိုပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">(လူေတြဟာ စီးပြားပ်က္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ ေဆြမ်ိဳးပ်က္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ အိုမင္းရင့္ေရာ္ ေသာေၾကာင္လည္းေကာင္း။ က်န္းမာေရးပ်က္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ စား၀တ္ေနေရး အခက္ေတြတဲ့လူ ေတြဟာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ ၀င္လုပ္ျပီး စားစရာ။ ၀တ္စရာ။ ေနစရာ ေတြကိုရွာၾကတာပဲ)</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူသားေတြအတြက္ ဘာအက်ိဳးေက်းဇူးမွမျပဳသည့္အဓိပၸါယ္ကို မင္းႀကီးကဆိုလာသည္။ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ လူပိုေတြ အေခ်ာင္သမားေတြလို႕ျမင္တဲ့ အျမင္ရွိသူအခ်ိဳ႕ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ လက္ထက္ေတာ္ အခါကပင္လွ်င္ ရွိဖူးပါသည္။ ပညာမဲ့ေသာ လူသားတို႕ ထိုသို႕ျမင္သည္မွာ အလြန္အေရး မႀကီးလွေသာ္လည္း ေကာရဗ်မင္းကဲ့သို႕ မင္းစိုးရာဇာတို႕က ထိုအျမင္မ်ိဳးရွိသည္မွာ ကၽြႏု္ပ္တို႕ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား သတိျပဳစရာပင္ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">အရွင္ရဌပါလာ၏အေျဖမွာ-----</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">၁။ ဒကာေတာ္မင္းႀကီး သတၱ၀ါေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">သတၱ၀ါေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ တည္ၿငိမ္မႈမရွိဘူး။ ငါသည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္တြင္ ဘ၀၏တည္ၿငိမ္မႈကို တည္ေဆာက္ဖို႕ ၀င္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္ည္ဟုေျဖပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">အရွင္ဘုရား၏ဘ၀တည္ျငိမ္မႈကိုဘာႏွင့္တည္ေဆာက္သလဲဟု မင္းႀကီးကေမးလွ်င္-</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">အရွင္ရဌပါလက ငါ့ဘ၀ရဲ့တည္ၿငိမ္မႈကို ဓမၼျဖင့္တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့သည္ဟုေျဖၾကားလိုက္သည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">၂။ ဒကာေတာ္မင္းႀကီး သတၱ၀ါေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ မီးဟုန္းဟုန္းေတာ္ေလာင္ေနပါသည္။ ငါသည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္တြင္ တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနေသာမီးကို ၿငိမ္းေအးေစဖို႕၀င္ေရာက္ လာျခင္းျဖစ္သည္။ ဘ၀မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားကို ဓမၼျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ေျဖေတာ္မူခဲ့ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost"> ၃။ ဒကာေတာ္မင္းႀကီး သတၱ၀ါေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး အို နာ ေသ သံုးမ်ိဳးတို႕ႏွိပ္စက္ေသာအခါ ဘယ္တန္ခိုး ရွင္မွ ထိမ္းခ်ဳပ္လို႕မရဘူး။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုဒုကၡသံုးမ်ိဳးတို႕ကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ ငါသည္ သာသနာေတာ္သို႕ ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုဒုကၡ သံုးမ်ိဳးတုိ႕ကို ငါသည္ဓမၼျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့သည္ဟုေျဖေတာ္မူခဲ့ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">၄။ ဒကာေတာ္မင္းႀကီး သတၱ၀ါေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ ပစၥစည္းဥစၥာ ရာထူးအာဏာေတြဆိုတာ တကယ္စင္စစ္ ကိုယ္ပိုင္ဥစာအျဖစ္ ဘာကိုမွ မပိုင္ဆိုင္ၾကဘူး။ ငါ့ဥစာဟုေျပာေနၾကေသာလည္း ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာထက္ပိုကာ ေျပာဆိုပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရွိၾကဘူး။ ႏွစ္တစ္ရာမျပည့္မီမွာ ထိုပိုင္ဆိုင္မႈအားလံုးတို႕ကို စြန္႕လႊတ္ၾကရစၿမဲျဖစ္သည္။ သို႕ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္တြင္ ငါသည္ ကိုယ္ပိုင္ဥစာရွာဖို႕ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ငါက်င့္ထားေသာဓမၼအာလံုးတို႕ကို ငါပိုင္ခဲ့ေလျပီဟု ေျဖေတာ္မူခဲ့ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">၅။ ဒကာေတာ္မင္းႀကီး သတၱ၀ါေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးသည္ မည္သည့္ ပစၥည္း မည္သည့္ရာထူးအာဏာတို႕ မည္မွ်ပင္ရထားၾကေစကာမူ အလိုမျပည့္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနၾကသည္။ အလိုရွိေနသမွ် မည္သို႕ပင္ျဖည့္ၾက ေသာလည္း အလိုကားမျပည့္ၾကေပ။ အလိုမျပည့္မီမွာပင္ လူသားအားလံုးတို႕ ေသၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ငါသည္ ျမတ္ဗုဒၶသာသနာတြင္ ငါ၏အလိုဆႏၵတို႕ကို ပစၥည္းဥစၥာ ရာထူးအာဏာတို႕ျဖင့္ မျဖည့္ဘဲ ဓမၼျဖင့္ ျဖည့္ခဲ့ေလၿပီ။ လိုသည္ဆိုသည့္ ေလာဘ၏ေနရာ ဓမၼျဖင့္ အစားထိုးႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္အလိုျပည့္ခဲ့ေလၿပီဟု ေျဖေတာ္မူခဲ့ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost"> ၆။ ဒကာေတာ္မင္းႀကီး လူသားတို႕သည္ (လိုသည္ လိုသည္) ဆိုသည့္ လိုအပ္ခ်က္ကိုရွာေဖြ ျဖည့္စြက္ၾကရာတြင္ လိုအပ္ခ်က္တို႕ကို အဆံုးမသတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည့္အတြက္ေၾကာင့္ တဏွာေလာဘ၏ ေက်းကၽြန္မ်ားအျဖစ္သာျဖစ္ခဲ့ၾကရေလသည္။ ငါသည္ တဏွာ၏ေက်းကၽြန္အျဖစ္ကလြတ္ဖို႕ရန္အတြက္သာ ရဟန္း၀တ္ခဲ့သည္ဟု ေျဖေတာ္မူခဲ့ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost"> ထိုသို႕လွ်င္ အရွင္ရ႒ပါလ၏ မြန္ျမတ္ေသာမွန္ကန္ေသာ ရဟန္းျပဳျခင္း၏ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕ကို မင္းႀကီးၾကား ေသာအခါ အလြန္ပင္ေက်နပ္ႏွစ္သက္ခဲ့ေလသည္။ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ျခင္းေၾကာင့္ သူစြပ္စြဲခဲ့မိေသာ အျပစ္တို႕ကို ေတာင္းပန္၀န္ခ်ကန္ေတာ့ခဲ့သည္။ ထိုေန႕မွစကာ ရတနာသံုးပါးကိုကိုးကြယ္ပါ၏ဟု ေလွ်ာက္ ထားခဲ့ေလသည္။</span><span id="fullpost"> သို႕ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ယေန႕ႏိုင္ငံအသီးသီး လူမ်ိဳးအသီးသီး စီးပြားေရးအၾကပ္ အတည္း တို႕ႏွင့္ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ေနၾကရေသာကာလတြင္ ႏိုင္ငံအသီးသီးရွိ လူသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလုပ္ လက္မဲ့ျဖစ္ကာ စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲေတြ႕ေနၾကသည္ကို ကၽြႏု္ပ္တို႕ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ားအားလံုး ျမင္ေတြ႕ေနၾကရျပီးျဖစ္ပါသည္။ စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္း ႏိုင္ငံေရးအၾကပ္အတည္း ဘာသာေရးအၾကပ္အတည္း ထိုသံုးခုတို႕သည္ တျခားစီ မေနၾကဘဲ အျပန္အလွန္မွီတြယ္ ကာေနတတ္ ၾကေပသည္။ ႏိုင္ငံေရးစီးပြားေရး အၾကပ္အတည္းေၾကာင့္ လူအမ်ားစု အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ ေနၾကရသည္ ကိုၾကည့္ကာ ကၽြႏု္ပ္တို႕ေခါင္းေဆာင္မ်ား ဘာသာေရး အလုပ္လက္မဲ့မျဖစ္ရေလေအာင္ အထူးသတိျပဳၾက ရမည္ျဖစ္ေပသည္။</span><span id="fullpost"> ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႕ မိမိတို႕လုပ္ေဆာင္ၾကရမည့္ လူမႈေရး အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းမ်ား၊ ပိဋကတ္သင္ၾကားပို႕ခ်ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ ကမၼ႒ာန္းက်င့္ၾကံအားထုတ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ယေန႕ေခတ္တြင္ ႏွစ္ဆတိုးႀကိဳးစားကာ လုပ္ေဆာင္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ အရွင္ရဌပါကကို ေကာရဗ်မင္းႀကီးစြပ္စြဲသလို အစြပ္စြဲမခံၾကရေလေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမည္ျဖစ္ေပသည္။ ေကာရဗ်မင္းႀကီးကဲ့သို႕ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ တို႕အေပၚ အထင္အျမင္ေသးၾကသည့္ လူတို႕၏ စိတ္ႏွလံုးကို ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈရေအာင္ အရွင္ရဌပါလကဲ့သို႕ အားထုတ္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ထို႕ျပင္ လႈပ္ရွားေနေသာကမၻာကို တည္ၿငိမ္မႈရွိေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕မွာ ကၽြႏု္ပ္တိို႕၏ တာ၀န္ျဖစ္ေပသည္။ ကမၻာကို တုန္လႈပ္ေစေသာ လူေတြထဲမွာ ကၽြႏု္ပ္တို႕ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား မပါ၀င္ဖို႕ အေရးႀကီးပါသည္။ လူ႕ေလာကႀကီး၏ လုိအပ္ခ်က္တို႕ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႕၀ိုင္း၀န္း ျဖည့္စြက္ေပးႏိုင္ၾကဖို႕ အားထုတ္ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။ လိုအပ္ခ်က္ဆိုသည္မွာ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ လိုအပ္ခ်က္ ကိုဆိုလိုပါသည္။ သို႕မွသာ ကမၻာ့လူသားအမ်ားစုကဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တို႕သည္ ကမၻာ့လူသားအားလံုး တို႕အတြက္ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာအထူးအားကိုးထိုက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္သည္ဟု သိျမင္လာၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသည္ကား ကၽြႏ္ုပ္၏ ေတာင္းဆိုမႈပင္ျဖစ္ပါသတည္း။</span><br /><span id="fullpost"></span><span id="fullpost">ပူေလာင္ေနေသာကမၻာမွာ ကၽြႏု္ပ္တို႕သည္ ကိေလသာမီး ေသာကမီး စစ္မီးတို႕ကို ၿငိမ္းသတ္ႏိုင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအျဖစ္ ကမၻာ့ေရးရာမွာပါ၀င္ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာေလာကကို မီး၀ိုင္းရွိဳ႕ေသာ လူေတြထဲမွာ ကၽြႏ္ုပ္တို႕မပါ၀င္ႏိုင္ေပ။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ လူသားတို႕ခံမွ ဘာကိုမွ် မေတာင္း ဆိုၾကပါ။ သို႕ေသာ္ “Jealousy ကို Joy သို႕ေျပာင္းၾကပါ။ Evil ကို Good သို႕ေျပာင္းၾကပါ။ Ignorance ကို Enlightenment သို႕ေျပာင္းၾကပါ။ အ၀ိဇၨာမွ ၀ိဇၨာသို႕ ေျပာင္းၾကပါ” ဟူေသာ Change ကိုတကယ္ပဲ ေတာင္းဆိုလိုပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost">သီတဂူ စန္းလပမာခ်မ္းျမသာယာရွိၾကပါေစ။</span><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost">သီတဂူဆရာေတာ္</span><br /><span id="fullpost">စစ္ကုိင္း</span><br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-6698927041763461661?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-58031694027941426832009-09-29T09:29:00.000-07:002009-09-29T09:32:35.263-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">တကယ္ေတာ့ ကုသုိလ္ဆုိတာ ပစၥည္းဥစၥာ ရွိမွ၊ လွဴႏုိင္တမ္းႏုိင္မွ ရေအာင္လုပ္ႏုိင္တာ၊ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါနမလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ တစ္ျခားလုပ္ႏုိင္တဲ့ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေလးေတြ လုပ္ရင္းနဲ႔ လည္း ကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါနမလုပ္လည္းပဲ ကုသုိလ္ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ ကုသုိလ္ျဖစ္ေၾကာင္း တရားေတြကုိ လုပ္ႏုိင္ပါက ကုသုိလ္ျဖစ္ေစ၊ ကုသုိလ္ရေစႏုိင္ပါတယ္။ သိန္းနဲ႔သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး လွဴႏုိင္မွ မဟုတ္ ပါဘူး။ ပစၥည္းဥစၥာကုိလွဴဒါန္းေပးတဲ့ ဒါနကုသုိလ္မ်ိဳး မလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ တစ္ျခားကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ နည္းမ်ား ျဖင့္ ကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္၊ ကုသုိလ္ရေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပမွာလည္း ကုသုိလ္ျဖစ္ေၾကာင္းတရား၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေကာင္းေသာအက်ိဳး၏ တည္ရာျဖစ္၍ ျပဳသင့္ျပဳထုိက္ေသာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ိဳး ဆယ္ပါးရွိေၾကာင္း ဖြင့္ျပပါတယ္။ အဲဒါကုိ စာေပက ပုညၾကိယ၀တၱဳလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ (ပုည-ေကာင္းမႈကုသုိလ္၊ ႀကိယ- ျပဳသင့္ျပဳထုိက္ေသာ၊ ၀တၳဳ- တည္ရာ) အဲဒီဆယ္မ်ိဳးကေတာ့</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၁။ ဒါန- ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲ လွဴဒါန္းျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၂။ သီလ- ငါးပါး၊ ရွစ္ပါး၊ ဆယ္ပါးစေသာ သီလသိကၡာပုဒ္မ်ား ေစာင့္ထိန္းျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၃။ ဘာ၀နာ- သမထ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္းစီးျဖန္း အားထုတ္ျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၄။ အပစာယန- အသက္၊ သိကၡာ၊ ဂုဏ္ႀကီးသူတုိ႔အား အ႐ုိအေသျပဳျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၅။ ေ၀ယ်ာ၀စၥ- သူမ်ားကုသုိလ္ကိစၥ၌ ကူညီေဆာင္ရြက္လုပ္ကုိင္ေပးျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၆။ ပတၱိဒါန- မိမိရေသာ၊ မိမိျပဳေသာ ကုသုိလ္အဖုိ႔ကုိ အမွ်ေပးေ၀ျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၇။ ပတၱႏုေမာဒနာ- မိမိသုိ႔ေရာက္လာေသာ ကုသုိလ္အဖုိ႔ကုိ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓုေခၚျခင္း</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၈။ ဓမၼႆ၀န- တရားနာျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၉။ ဓမၼေဒသနာ- လာဘ္လာဘကုိ မငဲ့ဘဲ တရားေဟာေပးျခင္း၊</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၁၀။ ဒိ႒ိဇုကမၼ- အယူကုိ ေျဖာင့္မတ္စြာျပဳျခင္း တုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဒီပုညႀကိယာ၀တၳဳဆယ္ပါးကုိ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔၊ ကုသုိလ္ရဖုိ႔ဆုိတာ မခက္ပါဘူး။ ဒီဆယ္ပါးထဲ မွာ ကုိယ္ကဘာမွ မရင္းႏွီးရ၊ အားမစုိက္ရဘဲ ကုသုိလ္ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ အရာေတြအမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ လူတုိင္း စိတ္ထားတတ္မယ္ဆုိရင္ ဒီဆယ္ပါးထဲက တစ္ခုမဟုတ္၊ တစ္ခုျဖစ္ေနၿပီး ေန႔စဥ္ကုသုိလ္တစ္ခုခု ရေနၾက မယ္ဆုိတာ အထူးေျပာဆုိရာ မလုိေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ဒီဆယ္ပါးထဲမွာ ကုိယ္ကဆင္းရဲလုိ႔၊ ေငြေၾကးမျပည့္စုံ လုိ႔ အလွဴဒါန မလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ သူမ်ားလွဴတဲ့အလွဴကုိ သာဓုေခၚေပး႐ုံနဲ႔ ကုိယ့္အတြက္ ကုသုိလ္ျဖစ္သြား၊ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္လုိ႔ရပါတယ္။ သူမ်ားအလွဴမွာ သြားေရာက္ၿပီး ၀ုိင္း၀န္းေ၀ယ်ာ၀စၥျပဳေပး႐ုံနဲ႔ ကုိယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အလွဴပဲြမွာ ေဟာၾကားတဲ့တရားေတာ္ကုိ နာယူႏုိင္၊ နာယူၿပီး ျပန္လာတဲ့အခါ ကုိယ္မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း စသူတုိ႔ကုိ တစ္ဆင့္ျပန္ေဟာေျပာေပး၊ ျပန္လည္အမွ်ေ၀ေပးရင္လည္း ကုသုိလ္ထပ္ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးခ်ဲ႕ ေျပာႏုိင္ ပါတယ္။ ေသခ်ာတာက ကုသုိလ္ရဖုိ႔ လြယ္တယ္ဆုိတာပါ။ ေနာက္ၿပီး ဘာမွမရင္းလုိက္ရဘဲ အလြယ္ရတဲ့ ကုသုိလ္ေလးတစ္ခု ဒီဆယ္မ်ိဳးထဲမွာ ပါပါတယ္။ အဲဒါက အပစာယနဆုိတဲ့ မိမိထက္ အသက္သိကၡာဂုဏ္ႀကီး သူေတြကုိ အ႐ုိအေသျပဳတဲ့ အခ်က္ပါ။ သြားရင္းလာရင္းနဲ႔လည္း ေရာက္ေလရာအရပ္ေတြမွာ သက္ႀကီး ရြယ္အုိမ်ားကုိ ကူညီေပးလုိက္႐ုံ၊ ႐ုိ႐ုိေသေသ ေလးေလးစားစား ျပဳေပးလုိက္႐ုံနဲ႔ ကုိယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္သြားေစပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ေပးတာဟာ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ သက္ႀကီးရြယ္အုိမ်ားအား အ႐ုိ အေသျပဳေပးတဲ့အတြက္ ဂါရ၀မဂၤလာျဖစ္ေစၿပီး အရုိအေသျပဳတာဟာ တစ္ဘက္ကျပန္ၾကည့္ရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိ ႏွိမ့္ခ်တာျဖစ္တဲ့အတြက္ နိ၀ါတ မဂၤလာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔၊ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ အဲဒီေလာက္ လြယ္တာပါ။</span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"> ဒီထက္တစ္ဆင့္တက္ၿပီး ခုိင္မာတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ဖုိ႔ကေတာ့ ဒါနမလုပ္ဘဲရတဲ့ သီလေဆာက္တည္ျခင္းနဲ႔ ဘာ၀နာပြားမ်ားျခင္းပါ။ သီလကုသုိလ္ကေတာ့ ေငြေၾကးမလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထိန္းရခက္ပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရင္းစုိက္ရတဲ့ ကုသုိလ္ပါ။ ရင္းရတာနဲ႔လည္း တန္ေအာင္ ဒီသီလကုသုိလ္ကလည္း ထိန္းသိမ္းတဲ့သူေတြကုိ အေကာင္းဆုံးအက်ိဳးေတြကုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အနီးစပ္ဆုံး ကေတာ့ သီလလုံၿခဳံတဲ့သူဟာ ေသၿပီးေနာက္ဘ၀မွာ ငရဲ၊ တိရစၦာန္၊ ၿပိတၱာ၊ အသူရကာယ္ဆုိတဲ့ အပါယ္ ေလးပါး မလားေစႏုိင္တဲ့ အခ်က္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မရွိလုိ႔မလွဴႏုိင္ျဖစ္ေအာင္ ဆင္းရဲေနေပမယ့္ ခ်မ္းသာသူ ေတြထက္ သာေစႏုိင္တဲ့အခ်က္က ကုိယ္က်င့္သီလကုိ လုံၿခဳံေအာင္ထိန္းသိမ္းျခင္းပဲလုိ႔ ဆုိတာပါ။ အေန စုက္ ေပမယ့္ ေရႊထုတ္တဲ့ျမပ၀ါလုိ႔ ဆုိရေအာင္ မရွိလုိ႔ ဒါနမလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ အက်င့္သိကၡာကေတာ့ ျမင့္ျမတ္ လုံၿခဳံေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ မရွိလုိ႔ဒါန မလုပ္နုိင္တဲ့ၾကားက ကုိယ္က်င့္သီလပါ မလုံၿခဳံဘူးဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိလူမ်ိဳးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးရဖုိ႔ဆုိတာ မလြယ္ပါဘူး။ ထုိ႔အတူ ဘာ၀နာကုသုိလ္ကလည္း လုပ္တတ္ယူ တတ္ရင္ လြယ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ေမတၱာပုိ႔ေပးတာတုိ႔၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာတုိ႔စတာတြဟာ ေငြေၾကးမကုန္ဘဲ ေကာင္းက်ိဳးရေစတဲ့ အရာေတြပါ။ ဒီထက္တစ္ဆင့္တက္ၿပီးေတာ့ သြားရင္းလာရင္း၊ လုပ္ရင္းကုိင္ရင္းလည္း ကုိယ့္ရဲ႕ကုိယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာ၊ စိတ္အႀကံအစည္မ်ားကုိ သတိေလးလုိက္လုိက္ကပ္ၿပီး မွတ္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေလးေတြ လုပ္ၾကည့္ပါက ကုသုိလ္တရားျဖစ္ဖုိ႔ အရမ္းလြယ္ၿပီး ဘ၀မွာ ေနရတာလည္း သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ခႏၶာရဲ႕ ဒုကၡကုိ သိသြားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ အျပင္ေလာကမွ ႀကဳံရတဲ့ ဒုကၡဆုိတာ အေသးအဖဲြေလးျဖစ္သြားၿပီး ခံႏုိင္ရည္ရွိသြားပါတယ္။ ဒီလုိပဲ တျဖည္းျဖည္း သတိ ကပ္ေနထုိင္သြားမယ္ဆုိရင္ ဘာ၀နာကုသိုလ္ဆုိတာ အကုန္အက်နည္းၿပီး အလြယ္တကူျဖစ္ေစမွာပါ။ ဒါေပ မယ့္ သူလည္းအေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္တဲ့သေဘာ ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုသုိလ္ရဖုိ႔ လြယ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ဒီကုသုိလ္ကုိ လုိခ်င္တဲ့ပုဂၢိဳလ္၊ လုိခ်င္တဲ့စိတ္ရွိမွ လြယ္တာပါ။ ဒီလုိစိတ္မရွိလုိ႔ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲလြယ္လြယ္၊ ကုသုိလ္ရေစတဲ့တရားမ်ား ဘယ္ေလာက္ပဲမ်ားမ်ား ေကာင္းက်ိဳးရဖုိ႔ မလြယ္ပါ ဘူး။</span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"> ထားပါေတာ့။ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ကုသိုလ္ျဖစ္ဖုိ႔ လြယ္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါ။ ေငြေၾကး မတတ္ႏုိင္လုိ႔ ဒါနမလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ ဒီဒါနကလဲြၿပီး က်င္တဲ့သီလကုသုိလ္၊ ဘာ၀နာကုသုိလ္၊ လူႀကီးသူမ အသက္သိကၡာဂုဏ္၀ါ ႀကီးသူေတြကုိ အ႐ုိအေသျပဳတဲ့ကုသုိလ္၊ ေ၀ယ်ာ၀စၥကုသုိလ္၊ အမွ်ေပး၊ အမွ်ေ၀တဲ့ ကုသုိလ္၊ တရားနာရတဲ့ကုသုိလ္၊ ကုိယ္သိတာကုိ ျပန္လည္မွ်ေ၀တဲ့ကုသုိလ္၊ အယူ၀ါဒကုိ မွန္ကန္ေစတဲ့ ကုသုိလ္ေတြကုိ ရေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါ တယ္။ ဘာမွမရင္းရဘဲ ေကာင္းမႈေတြ၊ ေကာင္းက်ိဳးေတြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေလးကေတာ့ အေသးအဖဲြေလးပဲဆုိၿပီး အထင္မေသးလုိက္ပါနဲ႔၊ သူမ်ားအလွဴမွာသြားၿပီး ေအာက္ေျခသိမ္း ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ေနရတယ္ဆုိၿပီး အေတြးမငယ္လုိက္ပါနဲ႔၊ လမ္းသြားရင္း သက္ႀကီးရြယ္အုိမ်ားကုိ အထုတ္သယ္ေပး၊ လမ္းျဖတ္ကူးေပးလုိက္တာေလးဟာ ဘာမွအက်ိဳးမရွိပါဘူးလုိ႔ အေတြးမမွားလုိက္ပါနဲ႔ ဒါေတြဟာ စိတ္ထား ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အ႐ုိးခံလုပ္ေပးလုိက္တာဆုိရင္ သိန္းသန္းခ်ီၿပီးလွဴတဲ့ သူေတြထက္ ကုသုိလ္ပုိျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းက်ိဳးပုိျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကုသုိလ္ေလးေတြဟာ ဘာမွမရင္းဘဲ ရလုိက္တဲ့ ကုသုိလ္ေလးေတြပါ။ အေသးအဖဲြကုသုိလ္ေလးဆုိၿပီးလည္း အထင္မေသးလုိက္ပါနဲ႔ အေသးေလးေတြ စုလုိက္တဲ့အခါ အႀကီးႀကီးျဖစ္ၿပီး ပစၥဳပၸန္ သံသရာေကာင္းက်ိဳးေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကုသုိလ္ ျဖစ္ဖုိ႔လြယ္သေလာက္ ကုသုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာလည္း လုိခ်င္တယ္၊ စိတ္ထားတတ္တယ္၊ လုပ္တတ္တယ္ဆုိရင္ အလြယ္လြန္ပါတယ္လုိ႔ ဆုိျခင္းပါ။ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ပုညႀကိယ၀တၳဳဆယ္ပါးထဲမွာ ကုိယ့္အတြက္ အလြယ္ရႏုိင္တဲ့ ကုသိုလ္ေတြအမ်ားႀကီး ရွိတဲ့အတြက္ ကုသုိလ္ရဖုိ႔အတြက္ အေ၀းႀကီးသြားၿပီး ရွာစရာမလိုဘဲ မိမိအနီးမွာရွိတယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ဆင္ျခင္၍ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားကုိ အလြယ္တကူရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ သတိေပးတင္ျပလုိက္ရပါတယ္။ </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-5803169402794142683?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-33512575492661382992009-09-29T09:15:00.000-07:002009-09-29T09:19:41.246-07:00<div style="text-align: justify;">ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ -၆၂၄-ဘီစီတြင္ (ျမန္မာလလုိ-၀ါဆုိလျပည့္၊ ၾကာသာပေတးေန႔တြင္) မယ္ေတာ္ မာယာ၀မ္းၾကာ တုိက္တြင္ သေႏၶယူပါသည္။<br />ဘုရားေလာင္းသည္ -၆၂၃-ဘီစီ၊ (ျမန္မာလလုိ ကဆုန္လျပည့္၊ ေသာၾကာေန႔)တြင္ နီေပါႏုိင္ငံ၊ လုမၺိနီ ဥယ်ာဥ္ ၌ မယ္ေတာ္မာယာေဒ၀ီ၊ ခမည္းေတာ္သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးတုိ႔မွ ေမြးဖြားခဲ႔ပါသည္။ ဘုရားေလာင္း နာမည္မွာ သိဒၶတၳျဖစ္ပါသည္။(၁၆-ႏွစ္မွ ၂၉)ႏွစ္အထိ နန္းစည္းစိမ္းကုိ ခံစားပါသည္။)<br />ဘီစီ-၅၉၄-(ျမန္မာလလုိ-၀ါဆုိလျပည့္၊ တနလၤာေန႔)တြင္ အိမ္ရာတည္ေထာင္ လူ႔ေဘာင္ခြါကာ ေတာထြက္ေတာ္မူပါသည္။ (သက္ေတာ္ ၂၉-ႏွစ္ အရြယ္ ျဖစ္ပါသည္။) (၂၉-ႏွစ္မွ ၃၅-ႏွစ္အထိ ဒုကၠရ စရိယာ -ပင္ပန္းေသာအက်င္႔ က်င္႔ခဲ႔ရပါသည္။)<br />ဘီစီ-၅၈၈-(ျမန္မာလလုိ-ကဆုန္လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔)တြင္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကုိ ရရွိေတာ္မူပါသည္။ (သက္ေတာ္ ၃၅-ႏွစ္ အရြယ္ျဖစ္ပါသည္။)<br />၄င္းဘီစီ-၅၈၈-(ျမန္မာလလုိ-၀ါဆုိလျပည့္ စေနေန႔)တြင္ ပထမဆုံးေသာ ဓမၼစၾကာသုတ္ေတာ္ကုိ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕အနီး မိဂဒါ၀ုန္ ေတာမွာ ေဟာေတာ္မူပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ဗုဒၶဂယာႏွင္႔ မိဂဒါ၀ုန္ေတာသည္ -၁၈-ယူဇနာ/ မုိင္အားျဖင္႔ -၁၄၄-မုိင္ ေ၀းပါသည္။</span><br /><br />ဓမၼစၾကာတရားပြဲမွာ လူသားအေနနဲ႔ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးသာ ပါ၀င္ပါသည္။ ၄င္းတရားပြဲမွာ အရွင္ေကာ႑ညသည္ အ႐ုဏ္မတတ္မီ ေသာတာပန္တည္ပါသည္။<br />ေနာက္ဆက္လက္ၿပီး ဘုရားရွင္က-အနတၱလကၡဏသုတ္ကုိ ေဟာေသာအခါ ပဥၥ၀ဂၢီရဟန္းေတာ္ ငါးဦးစလုံး ရဟႏၱာ ျဖစ္ေတာ္မူၾကပါသည္။<br /><br />ဘီစီ-၅၈၈-တြင္ ဘုရားရွင္သည္ ပထမဆုံးသာသနာျပဳခရီးစဥ္ကုိ စတင္ လုပ္ခဲ႔ပါသည္။<br /><br />ဘီစီ-၅၄၃-(ျမန္မာလလုိ-ကဆုန္လျပည့္၊ အဂၤါေန႔)တြင္ ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္(၈၀)၊ ၀ါေတာ္ (၄၅)တြင္ ကုသိနာ႐ုံ၊ အင္ၾကင္းေတာ၌ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူပါသည္။ ကဆုန္လဆုပ္(၅)ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ အေလာင္း ေတာ္ကုိ မီးပူေဇာ္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ပထမသဂၤါယနာ-</span><br />ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္(၃၅-မွ-၈၀)အတြင္း၊ ၀ါေတာ္အေနအားျဖင္႔(၄၅)၀ါအတြင္း ေဟာၾကားခဲ႔ေသာ ပိဋကတ္ ေတာ္မ်ားကုိ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း စီးစဥ္ဖုိ႔ရန္ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီး တစ္လအၾကာ--<br />ဘီစီ-၅၄၃-မွာ ပထမဆုံး သဂၤါယနာကုိ ရာဇၿဂိဳလ္ၿမိဳ႕၊ သတၱပဏၰိလႈိဏ္ဂူ၌ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိ စုေပါင္း ရြတ္ဆုိျခင္းဟူေသာ သဂၤါယနာတင္ၾကပါသည္။ ပထမသဂၤါယတင္ပြဲမွာ ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္သည္ အရွင္ မဟာကႆပျဖစ္၍ အရွင္ဥပါလိမေထရ္က ၀ိနည္းအရာတာ၀န္ယူ၍၊ အရွင္အာနႏၵာက သုတၱန္အရာ တာ၀န္ယူပါသည္၊ အဖြဲ႔၀င္သံဃာေတာ္ (၅၀၀) ျဖစ္ပါသည္။ ၀ါေခါင္လဆုပ္ (၅)က စတင္က်င္းပကာ (၇)လ ၾကာပါသည္။ အေထာက္အပံ႔ဒကာေတာ္သည္ အဇာတသတ္မင္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီး ပထမသဂၤါယနာတင္ခ်ိန္က စတင္၍ (အဂၤလိပ္လုိ-B.E) သုန္းကာ ဗုဒၶသာသနာႏွစ္ကုိ စတင္ေရတြက္ပါသည္။ “သဂၤါယနာ”ဟူသည္ စုေပါင္းရြတ္ဆုိျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္။</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ႔ေသာ ပိဋကတ္ေတာ္တုိ႔ကုိ အရွင္မဟာကႆပစေသာ မေထရ္အဆက္ဆက္တုိ႔ ဆက္ကာဆက္ကာ ေဆာင္ယူထိန္းသိမ္းခဲ႔တဲ႔ အစဥ္အလာကုိ အစြဲျပဳ၍ “ေထရိက”၊ ေနာက္ မေထရ္ အစဥ္အဆက္တုိ႔ ထိန္းသိမ္းခဲ႔ေသာ ဗုဒၶအယူ၀ါဒအေနအားျဖင္႔ “ေထရ၀ါဒသာသနာ”အျဖစ္ အမည္တြင္ခဲ႔ပါ သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဒုတိယသဂၤါယနာ-</span><br />(BC -443/B.E-100) သာသႏွစ္ (၁၀၀)အေရာက္မွာ ေ၀သာလီၿမိဳ႕၊ ၀ါဠဳကာ႐ုံေက်ာင္းမွာ ဒုတိယ သဂၤါယနာတင္ပါသည္။ ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္သည္ အရွင္ယသျဖစ္ပါသည္။ အရွင္သဗၺမိမေထရ္ႏွင္႔ အရွင္ ေရ၀တမေထရ္တုိ႔က အဓိကတာ၀န္ယူကာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိ ရြတ္ဆုိၾကပါသည္။ အဖြဲ႔၀င္ သံဃာေတာ္ (၇၀၀) ျဖစ္ပါသည္။ (၈)လ ၾကာပါသည္။ အေထာက္အပံ႔ေပးေသာဒကာသည္ ကာလာေသာက မင္းျဖစ္ပါ သည္။<br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">တတိယသဂၤါယနာ-</span><br />(BC-249/B.E-300) သာသနာႏွစ္ (၃၀၀)အေရာက္မွာ ပါဋလိပုတ္ၿမိဳ႕ေတာ္၊ အေသာကာ႐ုံေက်ာင္း၌ တတိယသဂၤါယနာ တင္ပါသည္။ ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္မွာ အရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္ျဖစ္၍ အရွင္မဟာကႆပမေထရ္ႏွင္႔ ကာက႑၏သားျဖစ္ေသာ အရွင္ယသမေထရ္တုိ႔က အဓိက တာ၀န္ယ ူေဆာင္ရြက္ပါသည္။ အဖြဲ႔၀င္သံဃာေတာ္အေရအတြက္မွာ (၁၀၀၀) ျဖစ္ပါသည္။ ဤသံဂၤါယနာတင္ပြဲ၌ ၀ိနည္းေရးရာမ်ားကုိ အဓိကထားကာ ေဆြးေႏြးျခင္း ျပဳလုပ္ၾကပါသည္။ အေထာက္အပံ႔မင္းမွာ အေသာက မင္းႀကီးျဖစ္ပါသည္။ ဤတတိယသဂၤါယနာသည္ (၉)လ ၾကာပါသည္။ <span style="color: rgb(255, 255, 0);"></span><br /><br />တတိယသဂၤါယနာတင္ၿပီးခ်ိန္ကစၿပီး (၉)တုိင္း (၉)ဌာနတုိ႔သုိ႔ အရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္ႏွင္႔ အေသာကမင္းႀကီးတုိ႔ တာ၀န္ယူကာ သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ေတာ္မူပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(၉)တုိင္း (၉)ဌာနႏွင္႔ သာသနာျပဳမေထရ္မ်ား-</span><br />၁။ ကသၼီရႏွင္႔ဂႏၶာရအရပ္=အရွင္မဇၥ်ႏၱိကမေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၂။ မဟႎသကအရပ္=အရွင္မဟာေဒ၀မေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၃။ ၀န၀ါသိအရပ္= အရွင္ရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၄။ အပရႏၱအရပ္=အရွင္ေယာနကဓမၼရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၅။ မဟာရ႒အရပ္= အရွင္မဟာဓမၼရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၆။ ေယာနကအရပ္=အရွင္မဟာရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၇။ ဟိမ၀ႏၱာအရပ္= အရွင္မဇၥ်ိမမေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၈။ သု၀ဏၰဘူမိအရပ္= အရွင္ေသာဏမေထရ္ႏွင္႔ အရွင္ဥတၱရမေထရ္တုိ႔ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br />၉။ တမၺပဏၰိ (သီဟုိဠ္)အရပ္=အရွင္မဟိႏၵမေထရ္ ဦးေဆာင္ကာႂကြ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">စတုတၳသဂၤါယနာ-</span><br />(B.C 94/ B.E 450) သာသနာေတာ္သကၠရဇ္ (၄၅၀)-အေရာက္တြင္ သီဟုိဠ္၊ မလယဇနပုဒ္၊ အာေလာကလႈိဏ္တြင္ စတုတၳသဂၤါယနာတင္ပါသည္။ ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္မွာ မဟာဓမၼရကၡိတမေထရ္ျဖစ္၍ အဖြဲ႔၀င္ဆရာေတာ္အေရအတြက္သည္ (၅၀၀) ျဖစ္ပါသည္။ -၁-ႏွစ္အခ်ိန္ယူကာ သဂၤါယနာတင္ခဲ႔ၾကပါသည္။ အေထာက္အပံ့ေပးေသာဒကာသည္ ၀ဋၬဂါမဏိမင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤစတုတၳသဂၤါယနာတြင္ ပိဋကတ္ေတာ္ မ်ားကုိ ေပရြက္တြင္ အကၡရာေရးျခင္းျဖင္႔ သဂၤါယနာတင္ခဲ႔ၾကပါသည္။<br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ႏုိင္ငံမ်ားႏွင္႔ ဗုဒၶသာသနာေရာက္ရွိပုံ-</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"></span><span style="color: rgb(255, 255, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ျမန္မာႏုိင္ငံ-</span><br />ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ 3rd Century A.D-တြင္ ဗုဒၶသာသနာ စတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာနဲ႔တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ-</span><br />တ႐ုတ္ႏုိင္ငံမွာ 1st Century A.D-တြင္ ဗုဒၶဘာသာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံ-</span><br />ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံမွာ A.D 189-တြင္ ဗုဒၶဘာသာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။ တ႐ုတ္မွ တဆင္႔ေရာက္ရွိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ ကုိရီးယားႏုိင္ငံ-</span><br />ကုိရီးယားႏုိင္ငံမွာ A.D 372-ႏွစ္တြင္ ဗုဒၶဘာသာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုုဒၶဘာသာႏွင္႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ-</span><br />ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသုိ႔ A.D ၅၅၂၊ သာသနာေတာ္ႏွစ္ -၁၀၉၅-တြင္ ဗုဒၶသာသနာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ ကေမၻာဒီယားႏုိင္ငံ-</span><br />ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံသုိ႔ A.D -၅-ရာစုတြင္႔ ဗုဒၶဘာသာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ ထုိင္းႏုိင္ငံ-</span><br />ထုိင္းႏုိင္ငံသုိ႔ A.D -၆-ရာစု၊ သာသနာေတာ္ႏွစ္ -၁၃၀၀-တြင္ ဗုဒၶသာသနာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ-</span><br />အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံသုိ႔ A.D -၆-ရာစုတြင္ ဗုဒၶသာသနာေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ တိဗက္ႏုိင္ငံ-</span><br />တိဗက္ႏုိင္ငံသုိ႔ A.D -၇-ရာစုတြင္ ဗုဒၶသာသနာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ ႐ုရွားႏုိင္ငံ-</span><br />႐ုရွားႏုိင္ငံသုိ႔ A.D -၁၇-ရာစုတြင္ ဗုဒၶသာသနာစတင္ေရာက္ရွိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">အိႏၵိယႏုိင္ငံႏွင္႔ ဗုဒၶသာသနာ-</span><br />အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ A.D -၆-ရာစုေလာက္ကစၿပီး ဗုဒၶသာသနာ တေျဖးေျဖး ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ျမန္မာႏုိင္ငံ ပုဂံဗုဒၶသာသနာ-</span><br />ျမန္မာႏုိင္ငံ ပုဂံသုိ႔ A.D -၁၁-ရာစုေလာက္တြင္ ဗုဒၶသာသနာေရာက္ရွိပါသည္။ အရွင္အရဟံႏွင္႔ အေနာရထာမင္းႀကီးတုိ႔ ဦးစီးကာ ျမန္မာျပည္ဗုဒၶသာသနာ ပုိမုိစည္ပင္ျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔ၾကပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ပဥၥမသဂၤါယနာ-</span><br />A.D -၁၈၇၁/ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႏွစ္ -၂၄၁၅-ခု/ ျမန္မာသကၠရစ္ -၁၂၃၂-ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၊ မႏၱေလးေတာင္ေျခတြင္ ပဥၥမသဂၤါယနာတင္ပါသည္။ ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္မွာ မႏၱေလး၊ ဒကၡိဏာရာမေက်ာင္းတုိက္ဆရာေတာ္ အရွင္ဇာဂရာဘိ၀ံသမေထရ္ျဖစ္၍၊ အဖြဲ႔၀င္ဆရာေတာ္အေရအတြက္မွာ ၂၄၀၀-ျဖစ္ပါသည္။ အေထာက္အပံ႔ဒကာမွာ မင္းတုန္းမင္းႀကီး ျဖစ္ပါ သည္။ ဤ ပဥၥမသဂၤါယနာတြင္ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိ ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္ျခင္းျဖင္႔ သဂၤါယနာ တင္ခဲ႔ၾကပါသည္။ ေက်ာက္ခ်ပ္ေရ-၇၂၉-ခ်ပ္ရွိပါသည္။ ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္ရာ၌ ၾကာခ်ိန္မွာ (၇)ႏွစ္၊ (၆)လႏွင္႔ (၁၄) ရက္ၾကာပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶသာသနာေတာ္အလံႏွင္႔ သမုိင္း-</span><br />A.D -၁၈၈၀-ခုႏွစ္တြင္ ဗုဒၶသာသနာ႔အလံကုိ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသား စစ္ဗုိလ္ႀကီး -Henry Steel Olcott-က စတင္ တီထြင္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"> အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၌ </span><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ပထမဆုံးေသာ ဗုဒၶသာသနာ႔အဖြဲ႔အစည္း-</span><br />A.D -၁၈၈၁-ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံတြင္-ပါဠိက်မ္းစာအဖြဲ႔အစည္း-ဆုိၿပီး ပထမဆုံးေသာ ပိဋကတ္ အဖြဲ႔အစည္း အဂၤလန္ႏုိင္ငံတြင္ စတင္ေပၚေပါက္ခဲ႔ပါသည္။ တည္ေထာင္သူမွာ -T.W. Rhys Davids- ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ မူရင္း ခရစ္စ္ယာန္ဘာသာ၀င္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဗုဒၶဘာသာ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ျပန္လည္ေမြးဖြားျခင္း-</span><br />A.D -၁၈၉၁-ခုႏွစ္တြင္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွ အနာဂါရိကဓမၼပါလသူေတာင္စင္ႀကီးဦးေဆာင္ကာ အိႏိၵယႏုိင္ငံ၊ ဗုဒၶဂယာမွာ မဟာေဗာဓိအဖြဲ႔အစည္းဆုိၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ျပန္လည္တည္ေထာင္ပါသည္။<br />A.D -၁၉၅၆-ခုတြင္ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား Dr. B.R Ambedkar-ဦးေဆာင္ၿပီး အိႏိၵယႏုိင္ငံတြင္ ဗုဒၶသာသနာပုိမုိ ျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔ပါသည္။ ၁၉၅၆-ခု၊ ေအာက္တုိဘာ -၁၄-ရက္တြင္ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား (၁)သန္းခန္႔ ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းၾကပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဆ႒သဂၤါယနာ-</span><br />A.D ၁၉၅၄-၅၆/ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၄၉၈-ခု၊ ျမန္မာသကၠရဇ္ ၁၃၁၆-ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ကမၻာေအး၊ မဟာပါသာဏလႈိဏ္ဂူ၌ ဆ႒သဂၤါယနာတင္ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္မွာ ေညာင္ရမ္းဆရာေတာ္ အရွင္ေရ၀တမေထရ္ျဖစ္၍၊ အဓိကတာ၀န္ယူ ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ ေသာမေထရ္မ်ားမွာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႏွင္႔ မင္းကြန္းဆရာေတာ္တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။ အဖြဲ႔၀င္ဆရာေတာ္ အေရအတြက္မွာ ေထရ၀ါဒ (၅)ႏုိင္ငံ (သီရိလကၤလာ၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ ေလာ၊ ကေမၻာဒီယား)တုိ႔မွ (၂၅၀၀)ေသာ မေထရ္တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။ အျခားေသာ ႏုိင္ငံ (၂၄)ႏုိင္ငံတုိ႔မွလည္း အကူအညီမ်ား ေပးၾကပါသည္။ အေထာက္ အပံ႔ဒကာမွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုႏွင္႔ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ဤဆ႒သဂၤါယနာတင္ပြဲမွာ ပါဠိေတာ္တင္မက အ႒ကထာ၊ ဋီကာမ်ားကုိပါ ျပန္လည္ စစ္ေဆး ဆုံးျဖတ္ျခင္းျဖင္႔ သဂၤါယနာတင္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">အိႏၵိယႏုိင္ငံႏွင္႔ ၀ိပႆနာ-</span><br />A.D -၁၉၆၅၊ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႏွစ္ -၂၅၁၂-ခုႏွစ္တြင္ ဆရာႀကီးဦးဂုိအင္ကာဦးေဆာင္ၿပီး အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ ဗုဒၶဘာသာ ၀ိပႆနာတရား ျပန္လည္ အျမစ္တြယ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ပထမဆုံးေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀က္ဘ္ဆုိက္-</span><br />A.D -၁၉၉၈-ေမလတြင္ Nibbana.com-ဟူေသာ ပထမဆုံးဗုဒၶဘာသာ၀က္ဘ္ဆုိက္ကုိ အဂၤလန္ႏုိင္ကေန ဖန္တီးႏုိင္ခဲ႔ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">အာဖစ္ဂန္နစ္တန္မွ (Bamiyan)ဗမီယန္ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္-</span><br />A.D-၂၀၀၁၊ မတ္လတြင္ အာဖစ္ဂန္နစ္တန္မွ ကမၻာ႔အံဖြယ္ရပ္ေတာ္မူ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ကုိ တာလီဘမ္တုိ႔၏ ဖ်က္ဆီးျခင္းကုိ ခံခဲ႔ရပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-3351257549266138299?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-5149446950594898752009-09-25T10:39:00.000-07:002009-09-25T10:41:03.900-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ဗုဒၶဘာသာသည္ religion မဟုတ္</span><br /><br />ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ နယူးေဒလီတရားပြဲမွာ ဒကာတစ္ေယာက္က ''အရွင္ဘုရား ဗုဒၶဘာသာကို religion (ရီးလီးဂ်င္း)လို႔ ဆိုႏိုင္ပါသလား''လုိ႔ေမးတယ္။ religion ဆိုတာ ''ဘာသာတရား''လို႔ ဒီလိုဆိုၾကတာကိုး။<br />Buddhism is not religion.<br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;">ဗုဒၶဘာသာဟာ ရီးလီးဂ်င္းမဟုတ္ဘူး။</span></span><br />''Religion. မဟုတ္ရင္ အရွင္ဘုရား ဘာလုိ႔ ေျပာခ်င္တုန္း''။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ေျပာလိုက္တယ္။ ''ဗုဒၶ ဘာသာဟာ က်င့္စဥ္တစ္မ်ဳိးပါ''။''Religion ကေတာ့ က်င့္စဥ္မဟုတ္ဘူးလား'' တဲ့ သူက ထပ္ေမးတယ္။<br />Religion ဟာ က်င့္စဥ္မဟုတ္ပါဘူး။ Religion ဆိုတဲ့ ဘာသာမွာ က်င့္စဥ္ကို မပါဘူး။ Religion လုိ႔ေခၚတဲ့ ဘာသာတုိင္းမွာ က်င့္စဥ္မပါဘူး။<br />Religion မွာ ယံုၾကည္ျခင္း၊ ရွိခိုးျခင္း၊ ဆုေတာင္းျခင္းတုိ႔ပဲရွိတယ္။မေကာင္းတာေတြအကုန္လုပ္၊ အျပစ္မွလြတ္ဖို႔ရန္ ဆုေတာင္း။ ေကာင္းမႈေတြလုပ္ခ်င္လဲလုပ္၊ မလုပ္ခ်င္လဲေန၊ ခ်မ္းသာသုခကို ဘုရား သခင္ က ခ်ေပးပါလို႔ ဆုေတာင္း။ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ဆုေတာင္းျခင္းသာလွ်င္ ပဓာန ထားတဲ့ဘာသာကို Religionလို႔ ေခၚပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ဆုေတာင္းမႈကို ပဓာနမထားပဲနဲ႔ အက်င့္ကိုသာ ပဓာနထားတဲ့ ဘာသာသည္ ဗုဒၶဘာသာပါ။ အဲဒီလူက ထပ္ေမးတယ္။ ''ဗုဒၶဘာသာသည္ Philosophy (ဖီလိုဆိုဖီ) လို႔ ဆိုရင္ေကာ ဆုိႏိုင္ပါသလား''တဲ့။ ''မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာကို Philosophy လို႔လဲ တစ္ဘက္သတ္ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ Philosophy ဆုိတာ အသိ သက္သက္ပဲ ျဖစ္တယ္။ Philosophy မွာ အက်င့္ (စရဏ)မပါဘူး''။<br />Religion က ယံုၾကည္မႈသက္သက္။ Philosophy က အသိဥာဏ္သက္သက္။ အဲဒီႏွစ္ခုစလံုးမွာ ''အက်င့္ တရား'' မပါၾကဘူး။<br />ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ အသိဥာဏ္ ေပါင္းစပ္ၿပီးေတာ့ က်င့္ရတ့ဲတရား။<br />ယံုၾကည္မႈနဲ႔ အသိဥာဏ္ေပါင္းစပ္ၿပီး က်င့္ေတာ့ မိမိရဲ႕ႏွလံုးသားထဲက ယုတ္မာတဲ့ ကိေလသာေတြ အကုန္လံုး ရွင္းသြားတယ္။ အဲဒီယုတ္ညံ့တဲ့ ကိေလသာေတြ ရွင္းသြားတဲ့အခါ ခ်မ္းသာသုခကို တကယ္ရတာပါပဲ။<br />''မိမိရဲ႕ယုတ္ညံ့မႈေတြကို မိမိကိုယ္တိုင္ သန္႔ရွင္းေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ မိမိစိတ္ဓာတ္ရဲ႕ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို မိမိကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစား ယူရပါတယ္။ အလြန္တန္ခိုး ထက္ျမက္တဲ့ စိတ္ေစတသိက္တုိ႔ကို အသံုးခ်က်င့္ရတာဟာ ဗုဒၶဘာသာပဲ''လို႔ ဘုန္းႀကီးက ေျပာလိုက္ပါတယ္။<br />နယူးေဒလီမွာ ေန႔ခင္းပိုင္း ေဟာတဲ့တရားပြဲမွာ အဲဒီေမးခြန္းကို ေျဖၿပီးေတာ့ အဲဒီေန႔မွာပဲ အိႏိၵယေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာနက လာၿပီးေတာ့ ေတာင္းတယ္။ ''တပည့္ေတာ္တု႔ိ ေရဒီယိုမွာ အသံလႊင့္ခ်င္လုိ႔ အရွင္ဘုရား တရား တစ္ပုဒ္ေတာ့ အသံသြင္းေပးခဲ့ပါဘုရား''တဲ့။ ဒီတရားပြဲလဲၿပီးေရာ အဲဒီေမးခြန္းကို အေျခခံ ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးက စာတမ္းတစ္ခု ဘုန္းႀကီးေရးတယ္။ ည ၁ဝ-နာရီအထိ မၿပီးဘူး။<br />မၿပီးေတာ့ အသံလႊင့္ ဌာနကို ''မနက္ဖန္ခါက်မွ အသံသြင္းၾကစို႔''လို႔ေျပာလုိက္ၿပီး ဆက္ေရးတယ္။ အ႐ုဏ္ တက္ခါနီး ၃-နာရီေလာက္က်ေတာ့မွ ဒီစာတမ္းဟာ ၿပီးသြားပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၇-မ်က္ႏွာ ရွိတယ္။<br />ေနာက္တစ္ရက္ ညေနေစာင္းေတာ့ အိႏိၵယ ေရ ဒီယိုမွာ အဲဒီေမးခြန္းကို အေျခခံၿပီးေတာ့မွ ဗုဒၶဘာသာသည္ Religion မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ရွင္းလင္း ေဖာ္ျပတဲ့ ေဟာေျပာခ်က္ကို အသံသြင္းေပးခဲ့တယ္။<br />အဲဒီေန႔ညေန (၁၃၄၃-ခု၊ တေပါင္းလျပည့္ေန႔ ညေန)က အဲဒီတရားေတြလႊင့္သြားတယ္။ တေပါင္းလ ျပည့္ေန႔လႊင့္ေတာ့ ဘုန္းႀကီး သိပ္ႀကိဳက္သြားတယ္။ ဘုန္းၾကီးရဲ႕ ေမြးေန႔ကုိး။<br /><br /><span style="font-style: italic;">ယံုၾကည္မႈေတြ လြန္ကဲရင္ အလြဲယံုၾကည္ တယ္။</span><br /><span style="font-style: italic;"> အသိဥာဏ္ေတြ လြန္ကဲရင္ ေကာက္က်စ္ တယ္။ </span><br /><span style="font-style: italic;"> သဒၶါ၊ ပညာ၊ ဤႏွစ္ျဖာ ညီၫြတ္စြာ ေပါင္း စပ္ၿပီးေတာ့ အက်င့္နဲ႔သြားရတယ္။</span><br />သဒၶါ ပညာ ညီမွ်စြာတြဲ။ ၿပီးေတာ့မွ ''စရဏ (အက်င့္)''ႏွင့္ ထပ္မံ၍ ေပါင္းစပ္တဲ့အခါ က်ေတာ့ ''ဝိမုတၱိ'' ဆိုတဲ့ လြတ္ေျမာက္မႈကို ေကာင္းစြာရတယ္။<br />ကိုယ္တုိင္က်င့္ရတဲ့ စရဏကို အသာေလး ဖယ္ ထား၊ ကိုယ္တိုင္ဘာမွမက်င့္ပဲနဲ႔ ဆုခ်ည္းထိုင္ေတာင္း ေန မယ္ဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာက လက္မခံဘူး။<br /><br />ဒါျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြဟာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တစ္ခုခုျပဳၿပီးေတာ့ ဆုမေတာင္းဘူးလားလို႔ ေမးရင္၊ တရား ပြဲေတြမွာ ေမးလဲ ေမးတ<br />တ္ပါတယ္။ ''ဗုဒၶဘာသာမွာ ဆုေတာင္း ရွိတာေပါ့''လုိ႔ ဘုန္းႀကီးတုိ႔က ေျဖပါတယ္။ ''ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ႕ ဆုေတာင္းဆိုတာဟာ တန္ခုိးရွင္တစ္ေယာက္ထံမွာ ေတာင္းတဲ့ဆု မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းကင္ဘံုက တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံမွာ ေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ထံက တစ္စံုတစ္ခုကို ေမွ်ာ္လင့္ လို႔ ''တပည့္ေတာ္ကို ဒါေလးေပးပါ၊ တပည့္ေတာ္ကို ဒါေလးေပးပါ''လုိ႔ ေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူး''။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">(အပိုင္း-၁၇)ေမွ်ာ္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-514944695059489875?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-88662947126750374992009-09-25T10:34:00.000-07:002009-09-25T10:38:45.155-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ဥံဳ မဏိ ပေဒၼ ဟုံႏွင့္ ပစၥေယာ</span><br />ဒီေတာ့ ဒီတိဘက္ကိုယ္ေတာ္ႀကီး တစ္ကိုယ္လံုး နံေနတာ တျခားမဟုတ္ဘူး။ ခ်မ္းလြန္းလုိ႔ ေရမခ်ဳိးတာရယ္၊ မုန္ညင္းဆီ တကိုယ္လံုး လိမ္းထားတာရယ္၊ အဝတ္ေတြက အထူႀကီးထပ္ၿပီးေတာ့ ဝတ္ထားတာရယ္၊ အဲဒီ အေၾကာင္း သံုးပါးေၾကာင့္ ဒီကိုယ္ေတာ္ႀကီး နံေနတာလုိ႔ ဘုန္းႀကီးက သေဘာက်သြားတယ္။နံေပမယ့္ သူ႔မႏၲာန္ရခ်င္တာနဲ႔ အနားကပ္ၿပီးေတာ့ နားစြင့္လိုက္ေတာ့မွ မႏၲာန္ရဲ႕အသံကုိ ဘုန္းႀကီး ရလုိက္ပါတယ္။<br />''ဥံဳ မဏိ ပေဒၼ ဟုံ''တဲ့။<br />အဲဒါ တိဘက္ဘုန္းႀကီး ရြတ္တဲ့မႏၲာန္။ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ရြတ္ၿပီးေတာ့ လက္ထဲက သတၴဳဗူးကေလးကို ယမ္းၿပီး ေတာ့ သူက လႈပ္ေနတာ။ ဒါပဲ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ရြတ္ေနတယ္။ ''မႏၲာန္ေတာ့ရၿပီ''ဆုိၿပီးေတာ့ ဒုိင္ယာယီထဲ ေရး မွတ္ထားလုိက္တယ္။<br />မွတ္ထားၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးလဲ ဒီရတနာဃရ ေရႊအိမ္ထဲမွာ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပ႒ာန္းေဒသနာ ေတာ္နဲ႔ ပူေဇာ္ခ်င္တာ။ ဒီကိုယ္ေတာ္ႀကီးကလဲ ၿပီးပဲ မၿပီးႏိုင္ဘူး။ သူဘယ္ေတာ့ ၿပီးမလဲလုိ႔ ေစာင့္ေနတာ မၿပီးဘူး။ ''မၿပီးလဲေနေတာ့ကြာ၊ ငါလဲ တစ္ေထာင့္ကထုိင္၊ မင္းလဲ တစ္ေထာင့္က ထုိင္'' ဆိုၿပီး ၁၂- ေတာင္ေလာက္ရိွတဲ့ တုိက္ကေလးထဲ သူက တစ္ေထာင့္က ထုိင္၊ ဘုန္းႀကီးလဲ ေထာင့္တစ္ေနရာ ဝင္ထုိင္ၿပီး ေတာ့ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ကို အားပါးတရ ရိွခိုးပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၿပီး ေဗာဓိပင္ဘက္ လွည့္ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီး က ပ႒ာန္းေဒသနာကို ရြတ္ပါ တယ္။<br />''ေဟတုပစၥေယာ၊ အာရမၼဏပစၥေယာ''လို႔ ရြတ္ လုိက္တာ။<br />လြန္ေလၿပီးတဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္တုန္းက ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ဤေနရာမွာ ထုိင္ေန ေတာ္မူၿပီးေတာ့ ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ကို ဒီလုိ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ေတာ္မူခဲ့လုိ႔ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္ပါး ကြန္႔ျမဴးေတာ္မူခဲ့ ပါတယ္။ အာ႐ံုယူၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ပ႒ာန္းကို ခပ္တုိးတုိး ရြတ္ေနတာ။<br />ဟိုဘက္က ကုိယ္ေတာ္ႀကီး ရြတ္ေနတဲ့ ''ဥဳံ မဏိ ပေဒၼ ဟုံ''က နားထဲဝင္ဝင္လာတယ္။ ကိုယ္ရြတ္ေနတဲ့ ပ႒ာန္း ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ ''ဥဳံ မဏိ ပဒၵေမ ဟုံ'' အသံက က်ယ္က်ယ္လာ၊ ကိုယ့္ပ႒ာန္းက ေပ်ာက္သြား။<br />''ငါေတာ့ သူ႔ကိုႏိုင္ေအာင္ခ်မွ ျဖစ္မယ္'' ဆိုၿပီးေတာ့ ယခုပလႅင္ေပၚက ရြတ္သလိုေပါ့။ အသံကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ ထုတ္ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးက တအား ေအာ္ေတာ့တာကိုး။<br />ေဟတုပစၥေယာတိ ေဟတူ ေဟတုသမၸယုတၱကာ နံ ဓမၼာနံ တံသမု႒ာနာနၪၥ ႐ူပါနံ ေဟတုပစၥေယန ပစၥ ေယာ။<br />တိုက္ကေလးထဲမွာ သူက ''ဥဳံ မဏိ ပေဒၼ ဟုံ''၊ ဒီဘက္က ''ပစၥေယာ'' ''ပစၥေယာ'' နဲ႔ တအားႀကီး ခ်ေနေတာ့ သူ စိတ္ပ်က္သြားတယ္ ထင္တယ္။ လက္ထဲက ခုနက အုန္းမႈတ္ခြက္လိုဟာေလး အသာခ်၊ တင္ပ်ဥ္ေခြ ထိုင္ၿပီး ေတာ့ ဘုန္းႀကီးကို ၾကည့္ေနတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">''ဥဳံ မဏိ ပေဒၼ ဟုံ''ရဲ႕ အဓိပၸာယ္</span><br />သူ႔ ''ဥဳံ မဏိ ပေဒၼ ဟုံ''ကို မရြတ္ေတာ့ဘူး။ ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဘုန္းႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားအား အားပါးတရ ပ႒ာန္းပစၥယနိေဒၵသကို ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ၿပီး ထၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္တယ္။<br />''ကုိယ္ေတာ္ ဘယ္တိုင္းျပည္က လာသလဲ'' လို႔ အဂၤလိပ္လို ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ ျပန္မေျပာဘူး။ သူလဲ မတတ္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးကလဲ တိဘက္စကား မတတ္ဘူး၊ ပါဠိလို ေမးၾကည့္ေတာ့လဲ မရဘူး။<br />ရတနာဃရ ေရႊအိမ္က ထြက္လာခဲ့ၿပီးေတာ့ တည္းခိုတဲ့ေက်ာင္း ေရာက္တဲ့အခါ နီေပါက ဘုန္းႀကီးတုိ႔နဲ႔ အတူတူ လိုက္လာတဲ့ နီေပါဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကို ဘုန္းႀကီးက ေမးၾကည့္တယ္။<br />''အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ တိဘက္ကိုယ္ေတာ္ႀကီးဆီက မႏၲာန္တစ္ခုရခဲ့တယ္။ အဲဒီမႏၲာန္ရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို ေျပာျပစမ္းပါ'' ဆိုေတာ့ သူက ေျပာျပတယ္။<br />''ဥဳံမဏိ ပေဒၼ ဟုံ ဆုိတာ အျခားမဟုတ္ပါဘူး၊ မဏိဆိုတာ အရွင္ဘုရားတုိ႔ သိပါတယ္။ ပတၱျမား။ ေျမႀကီး ကထြက္တဲ့ ေက်ာက္မ်က္ရတနာအားလံုးတုိ႔တြင္ ပတၱျမားဆိုတဲ့ ေက်ာက္မ်က္ရတနာဟာ သူတုိ႔ တိဘက္ တိုင္းျပည္ မွာေတာ့ ''အျမတ္ဆံုးရတနာပဲ''တဲ့။<br />''ေျမႀကီးထဲကထြက္တဲ့ ေက်ာက္အားလံုးတုိ႔တြင္ ပတၱျမားဆိုေသာေက်ာက္သည္ အျမတ္ဆံုး ျဖစ္သလိုပဲ လူသားထဲက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ဗုဒၶဟာလဲပဲ လူသားတကာ လူသားတုိ႔တြင္ အျမတ္ဆံုးလူသားတစ္ေယာက္ပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္ ''မဏိ''ဆိုတာ ျမတ္ဗုဒၶကို တင္စားေျပာတာ''တဲ့။အလြန္လွ်ဳိ႕ဝွက္တဲ့ဂါထာ။<br />ပေဒၼဆိုတာက ပဒုမၼာၾကာ၊ ''ပဒုမ''ကို သူတုိ႔က ပီပီ မရြတ္ဘူးတဲ့။ ပေဒၼလို႔ ရြတ္တယ္တဲ့။ ''ဟုံ''ဆိုတာက ''ျဖစ္လာတယ္ဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္''တဲ့။ ပေဒၼ-ပဒုမၼာၾကာထဲ ကေန။ ဟုံ-ျဖစ္လာတယ္။<br />ပတၱျမားရတနာႏွင့္တူေသာ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္သည္ ပဒုမၼာၾကာပြင့္ႀကီးထဲက ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ မယ္ေတာ္ မာယာက ဖြားတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔က ပဒုမၼာၾကာထဲက ေပၚေပါက္လာပါတယ္တ့ဲ။<br />''ပတၱျမားရတနာႏွင့္တူေသာ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္သည္ ပဒုမၼာၾကာပြင့္ႀကီးထဲက ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္လာသလိုပဲ အကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕ ႏွလံုးအိမ္မွာလဲပဲ ေဗာဓိဥာဏ္သည္ ျဖစ္ထြန္းပါေစ''။ ''အဲဒီ အဓိပၸာယ္ကိုေဆာင္တဲ့ မႏၲာန္ပါပဲ''တဲ့။<br />''အဲဒီမႏၲာန္ရြတ္ၿပီးေတာ့ ေဗာဓိဓာတ္ ယူတာ။ သူတုိ႔က ေဗာဓိ ဥာဏ္ရဖို႔ရန္ သူတုိ႔က မႏၲာန္ရြတ္တာ''တဲ့။<br />''မႏၲာန္ရြတ္လို႔ ေဗာဓိဥာဏ္ ရမယ္တဲ့လား''။ စဥ္း စားၾကည့္။ သဘာဝ မက်ဘူး။<br />ေဗာဓိဥာဏ္ရေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဗုဒၶရဲ႕ အက်င့္ ကိုက်င့္ေပါ့။ မဂၢင္ရွစ္ပါး၊ သိကၡာသံုးပါး က်င့္ေပါ့။<br />သိကၡာသံုးပါးကို အက်င့္တရား ေဘးဖယ္ထားၿပီး ေတာ့ အဲဒီတိဘက္ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက ေဗာဓိÓဏ္ကို မႏၲာန္ နဲ႔ ယူတယ္တဲ့။ ဘာမွ အဓိပၸါယ္မရွိဘူး။သူတုိ႔ ပုတီးစိပ္လဲ အဲဒါပဲ။ တိဘက္္ကေလး၊ လူႀကီး၊ မိန္းမ၊ ေယာက်္ားအားလံုး ပုတီးနဲ႔ခ်ည္းပဲ။ ေဗာဓိ ပင္တပတ္လည္ ပုတီးစိပ္လဲ တျခားဘာမွ မစိပ္ဘူး။<br />''ဥဳံ မဏိ ပေဒၼ ဟုံ''ဆိုၿပီး ပုတီး လံုးေရေတြကို ခ်ေနတာပဲ။ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ကေတာ့ ''အရဟံ...အရဟံ''နဲ႔ ဒီလိုသြားတာ။ ဒီေတာ့ ပုတီးစိပ္တာလဲ မႏၲာန္ပဲ။ ေဗာဓိဥာဏ္ ရေအာင္ အားထုတ္တာလဲ မႏၲာန္ပဲ။ ဘယ္မွာလဲ၊ သိကၡာ သံုးပါးဆိုတာ။သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိကၡာသံုးပါးဆိုတာ ဟန္ပဲရွိတယ္၊ တကယ္အမွန္ မရွိဘူး။<br />ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ပရိသတ္မ်ားရဲ႕ ႏွလံုးသား ထဲမွာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိကၡာသံုးစံု ရွိပါတယ္။<br />ဟိုမွာကေတာ့ သိကၡာသံုးပါးရွိတယ္ဆိုေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ ရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕မရွိဘူး။ အျပည့္အစံု မရွိရွာၾကဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ခ်ီးက်ဴးစရာ အခ်က္ေတာ့ရွိတယ္</span><br />ဘာကိုေတာ့ ေက်းဇူးတင္ရမလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ သူတို႔ကို ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ အဲဒီလို ဘုရားကို ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ကေလး ရွိေနတာသည္ပင္လွ်င္ သူတုိ႔အတြက္ အဖိုးတန္လွၿပီလို႔ ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ အဲဒီစိတ္ကေလး ေပ်ာက္ရင္ေတာ့ ကုန္ေရာ။ ဗုဒၶ ဘာသာဟာ မက်န္ ေတာ့ဘူး။ အဲဒီစိတ္ဓာတ္ကေတာ့ သူတုိ႔ မွာ သိပ္ခိုင္မာၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဘုရားကို ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ ျပင္းျပ သလဲ ဆိုလို႔ရွိရင္ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ရွိခိုးတဲ့ေနရာမွာ ခုနက ေျပာျပထားတယ္။<br />မတ္တပ္ရပ္ကေနၿပီးေတာ့ ေခါင္းေပၚ ေျမႇာက္၍ လက္အုပ္ခ်ီ နဖူးသို႔ တစ္ဆင့္ခ်၊ ေမးေစ့သို႔ တစ္ဆင့္ခ်၊ ရင္ဘတ္သို႔ တစ္ဆင့္ ေလွ်ာ့ၿပီးေတာ့ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆန္႔ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ပစ္ၿပီး၊ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ခ်လိုက္တာ။<br />ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ထ၊ ဒီအတုိင္း ရွိခိုး။ ေနာက္ တႀကိမ္ ျပန္ထ ဒီအတိုင္းရွိခိုး၊ အဲဒါေျမႀကီးေပၚက သမံ တလင္းေပၚမွာ။ ျမက္ေပၚမွာဆိုရင္ ေရွ႕ပိုင္းတစ္ကိုယ္လံုးဟာ ေပ က်ံေနတာပဲ။ ေဆာင္းတြင္းႀကီး ခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးနဲ႔ အဲဒီလိုရွိခိုး ေနတဲ့ လူေတြ ေဗာဓိပင္နားမွာ အမ်ားႀကီးပဲ။ မတ္တတ္ထလိုက္၊ ဖံုးကနဲ ဝမ္းလ်ား ေမွာက္လိုက္ မတ္တတ္ထလိုက္ ဖံုးကနဲ ဝမ္းလ်ားေမွာက္လိုက္ ဒီလို လုပ္ ေနၾကတဲ့လူေတြဟာ နည္းတာ မဟုတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္ေတြ လဲ အဲဒီအထဲဝင္ လုပ္ၾကတာပဲ။ အေမရိကန္ေတြလဲ ဒီဂိုဏ္း ထဲဝင္ ဒီလိုလုပ္ၾက တာပဲ။ အဲဒီလို ရွိခိုးေနၾကတဲ့ လူထုႀကီးေတြကုိၾကည့္ ၿပီး ေတာ့ ဘုန္းႀကီး စဥ္းစားမိတယ္။ ''ေၾသာ္ သဒၶါ တရားမ်ား ေကာင္းလိုက္တာ၊ ဘုရား ၾကည္ညိဳလို႔ ရွိခိုးတယ္ဆိုတဲ့ေနရာ မွာ ဒီေလာက္ကို သူတုိ႔က အားပါးတရႀကီး ရွိခိုးၾကတာပဲ'' လို႔ ေတြးမိတယ္။ဘုန္းႀကီးတို႔ ျမန္မာမ်ား ရွိခိုးတာကေတာ့ တံ ေတာင္ဆစ္ဟာ ေျမႀကီးကိုထိခ်င္မွထိ၊ ဒူးကလဲ ထိခ်င္မွထိ၊ အဆင္မေျပဘူး။တစ္ခ်ဳိ႕ရွိခိုးၾကတာဆိုရင္ ေႏြရာသီ ပူပူေလာင္ ေလာင္ လမ္းေပၚက ေရေညႇာင့္ေကာင္နဲ႔ တယ္ၿပီးေတာ့ တူတာပဲ။ ၾကည့္လို႔ မေကာင္းဘူး။ထိျခင္း ၅-ပါးဆိုတဲ့ ရွိခိုးနည္း ေပးထားတယ္ မဟုတ္လား။ သူတုိ႔ ရွိခိုးတာက ဝမ္းလ်ားေမွာက္ထားတာ။ ငါးပါး မကဘူး၊ အကုန္လံုးထိေနတယ္။ ဘုန္းႀကီးတို႔ ပရိသတ္မ်ားလဲ ထိျခင္း ၅-ပါး ထိိ ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကစမ္းပါ။<br />''လက္ခ်၊ ဒူးခ်၊ တံေတာင္ခ်၊ နဖူးက်ေစ ဦးခ် ေလ''။ဒကာႀကီးမ်ားဆိုလို႔ရွိရင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး ေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီလိုက္၊ ၿပီးေတာ့မွ လက္ခ်၊ လက္ဖဝါး ႏွစ္ဘက္ေထာက္ၿပီးေတာ့ ဒူးႏွစ္ဘက္ခ်။ ၿပီးေတာ့မွ တံ ေတာင္ ႏွစ္ဘက္ က်ပါေစ။အဲဒီတံေတာင္ႏွစ္ဘက္သာမက်ရင္ ခုနက ေရ ေညႇာင့္ေကာင္အတိုင္းပဲ။<br />ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ျမန္မာေတြ သဒၶါတရား ဘယ္ေလာက္ ပဲ ေကာင္းတယ္ေျပာေျပာ၊ တိဘက္က ဒကာေတြ ဒကာမ ေတြ ဦးခ်တာမ်ဳိးကုိေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ၾကဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ဦးခ်ႏိုင္ယင္</span><br />ဦးခ်တဲ့ေနရာမွာ အဲဒီလို သဒၶါတရား သိပ္ေကာင္း ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕လူမ်ားကိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးက သနားမိတယ္။<br />ဗိုက္စူစူႀကီးေတြနဲ႔ ဝၿပီးေနတဲ့ တိဘက္အဘိုးႀကီး ေတြ အဘြားႀကီးေတြ အဲဒီဘုရားအနားမွာ ရွိခိုးတာၾကည့္ ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးသနားတယ္။<br />မတ္တတ္ရပ္ၿပီးေတာ့ ခုနက ေျပာသလို လက္ ႏွစ္ဘက္ေျမာက္၊ လက္အုပ္ခ်ီ၊ နဖူးေပၚ တင္ၿပီးေတာ့မွ ေမး ေစ့ခ်။ ၿပီးေတာ့ ရင္ဘတ္ထိေအာင္ခ်၊ ေရွ႕လက္ပစ္ၿပီး ေတာ့ ဝမ္းလ်ားလဲ ေမွာက္လိုက္ေရာ။ အဲဒီ ဗိုက္ႀကီး စူၿပီး ဝေနတဲ့ အဘိုးႀကီးနဲ႔အဘြားႀကီးဟာ တကတဲ တစ္မ်ဳိးႀကီးကို ျဖစ္ေနတာပဲ။ ေဘာလံုးေပၚမွာ တက္ၿပီး ေတာ့ ေမွာက္ထား သလို ျဖစ္ေနတယ္။ လိမ့္တိမ့္ လိမ့္တိမ့္နဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ သူတုိ႔က ဂါဝန္အရွည္ႀကီး ေတြဝတ္ၾကတာဆိုေတာ့ တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ။ သူတုိ႔ရွိခိုးေနတာ ေနာက္ကေန သြားၿပီးေတာ့ မၾကည္ညိဳလိုက္ ၾကပါနဲ႔။ ေရွ႕ကေနၾကည့္ၿပီး ၾကည္ညိဳမယ္ဆိုရင္ ေတာ္ ေတာ္ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းတယ္။ ေရွ႕နားမွာ ပုတီး ေလးက ခ်ထားတယ္။ လက္ဖ်ားနဲ႔ ထိပ္နားမွာ ပုတီးလံုးေလးက ခ်ထားတယ္။ တစ္ႀကိမ္ဦးခ်ၿပီးရင္ သူတုိ႔က ပုတီးတစ္လံုးဆြဲ လိုက္တယ္။ တစ္ႀကိမ္ၿပီးတုိင္း ပုတီးတစ္လံုး ဆြဲလိုက္တယ္။<br />ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္ၾကာေတာ့ အဘိုးႀကီး တစ္ ေယာက္ နဖူးက ေခြၽးေတြ က်လာတယ္။ နဖူးက ေခြၽးေတြ သုတ္ၿပီးေတာ့ ဦးခ်။ ဒီတိဘက္အဘိုးႀကီးေတြ အဘြားႀကီး ေတြကို ငါေမးလုိ႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔က တိဘက္လိုေျပာ ရင္ ငါက တိဘက္လိုနားမလည္ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။<br />ေမးလို႔ရတဲ့ အီတလီက လူကုိ သြားေမးမွပဲဆိုၿပီး ေတာ့ ေမးလိုက္တယ္။<br />''ဒါေလာက္ေတာင္ မင္းတုိ႔က ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ တစ္မနက္လံုး တစ္ေန႔လံုး တစ္ညလံုး ရွိခုိးေနၾကတာဟာ ့ဘာေၾကာင့္လဲ။ အႀကိမ္ေတြ မ်ားလိုက္တာ'' လို႔။ အဲဒီလူက ''တပည့္ေတာ္တို႔ ဆရာက သင္ေပး ထားတယ္၊ အႀကိမ္ေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ရွိခိုးႏိုင္ ရင္ အပါယ္ေလးပါး တံခါးပိတ္တယ္''လို႔ ေျပာတယ္။<br />သူတုိ႔ သဒၶါတရားက ဒီလိုလာတာ။ အခ်ဳိ႕မ်ား ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ေက်ာ္လုိ႔ တစ္သိန္းေတာင္ေရာက္ ေနၿပီ။သူတို႔ရဲ႕ သဒၶါတရား ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းသလဲ။ ''အသက္ခႏၶာ စြန္႔ခ်င္စြန္႔ရပါေစ''ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ရွိခိုး ေနၾကတာ။ သို႔ေသာ္ ဥာဏ္မပါဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အသိဥာဏ္မပါေသာ ယံုၾကည္မႈ</span><br />ဗလဝသေဒၶါ၊ သဒၶါတရားအားေကာင္းၿပီးေတာ့။ မႏၵပေညာ၊ ပညာနည္းၾကၿပီဆိုရင္။ မုဓပၸသေႏၷာ၊ အခ်ည္း ႏွီး အက်ဳိးမရိွတဲ့ေနရာမွာ ယံုၾကည္တတ္သည္။ ေဟာတိ၊ ျဖစ္ပါေပ၏။<br />သဒၶါတရားက အလြန္အားေကာင္းၿပီးေတာ့ အသိ ဥာဏ္နည္းရင္ အက်ဳိးမရွိ အခ်ည္းႏွီးကိစၥေတြမွာ ယံုၾကည္ တတ္ၾကတယ္။ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ဝမ္းလ်ားေမွာက္၍ ရွိခုိး ျခင္းျဖင့္ အပါယ္ေလးပါးမွ သူတုိ႔ လြတ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ ထားၾကတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ စရဏ (အက်င့္)ဆိုတာဟာ အဲဒီ ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကံေကာင္းၾကတဲ့ ျမန္မာ</span><br />ျမန္မာျပည္က ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စရဏပိုင္းက်ေတာ့ ႐ုပ္နာမ္ရဲ႕လကၡဏာေဖာက္ထြင္းသိျမင္ႏုိင္တဲ့အထိ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ႏိုင္ၾကတယ္။ အဲဒီလို အသိဥာဏ္ေကာင္းစြာရတဲ့ လူ႔အျဖစ္ကုိ ဘုန္းႀကီးတို ရရွိေနၾကတယ္။<br />အသိဥာဏ္မပါေသာ ယံုၾကည္မႈကို အကန္းယံု ၾကည္မႈလို႔ ေခၚတယ္။ ယံုၾကည္မႈမပါပဲနဲ႔ အသိဥာဏ္သက္ သက္ပဲဆိုလို႔ရွိရင္ ပန္းတုိင္မေရာက္ႏုိင္ဘူး။အသိဥာဏ္ဘက္ကို သိပ္ဦးတည္ သြားတယ္၊ သဒၶါ တရားမပါဘူးဆိုရင္လဲပဲ အဲဒါ အက်င့္ထဲ မေရာက္ေတာ့ ဘူး။ ေဝဖန္ေနတာနဲ႔ သူအခ်ိန္ကုန္တယ္။<br /><span style="font-weight: bold;">အပုိင္း (၁၆) ဆက္ရန္</span>---- </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-8866294712675037499?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-70602262761986842172009-09-23T11:18:00.000-07:002009-09-23T11:20:16.522-07:00<div class="snap_preview"><p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ငိုေၾကြးမႈကို “ပရိေဒ၀” ဟုေခၚ၏။ ဤ ပရိေဒ၀ဟူသည္ “ငိုသည္” ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုငိုသံျဖစ္ျခင္၏ အေၾကာင္းအရင္းမွာ အတြင္းက ေဒါသ ေဒါမနႆတို႔သာျဖစ္၍ ပရိေဒ၀သေဘာကိုလည္း ဤေနရာမွာပင္ မွတ္သားသင့္ေပသည္။ ရာထူးဂုဏ္သိန္ စည္းစိမ္ ေဆြမ်ိဳး စသည္တို႔တြင္ တစ္ခုခု ပ်က္စီးေသာအခါ ပ်က္စီး ေတာ့မည္ဟု ထင္ရေသာအခါ လြန္စြာ ၀မ္းနည္းၾက၏။ အားငယ္ၾက၏။ ဤ၀မ္းနည္းအားငယ္မႈကား ျပခဲ့ေသာ “ေသာက” အမည္ရ ေဒါမနႆသာတည္း။ ထို၀မ္းနည္းအားငယ္မႈကို မ်ိဳသိပ္၍ မထားႏိုင္ေသာအခါ ပရိေဒ၀ေခၚ ငိုေၾကြးေသာအသံတစ္မ်ိဳး ေပၚလာ၏။ “ပရိေဒ၀”မီးဟု ေခၚရာ၌ ငိုတဲ့ အသံကုိ ေခၚျခင္းမဟုတ္။ ထိုငိုသံ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ၀မ္းတြင္း၌ အျပင္းအထန္ ပူပန္ေတာက္ေလာင္ေနေသာ ေဒါသ ေဒါမနႆကို အစြဲျပဳ၍ ေခၚရျခင္း ျဖစ္သည္။</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><strong>ငိုေၾကြးလို႔ အက်ိဳးရွိရဲ႕လား</strong></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဤငိုေၾကြးမႈသည္လည္း စိုးရိမ္မႈကဲ့သို႔ ေကာင္းက်ိဳးမရေသာ တရားတစ္မ်ိဳးပင္။ ခ်စ္ခင္သူ သို႔မဟုတ္ အားကိုးေလာက္သူ တစ္ေယာက္မ်က္စိေအာက္မွ ရုတ္တရက္ကြယ္ေပ်ာက္ ေသဆံုးသြားေသာအခါ ၀မ္းနည္းပူပန္ၾကသည္မွာ ထံုးစံဓမၼတာလို ျဖစ္ေန၍ အျပစ္မတင္ထိုက္လွပါ။ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺန္စံေတာ္မူစဥ္က ေသာတာပန္ အရွင္အာနႏၵာသည္ပင္ ငိုရွာပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုကာလာလို ဟစ္ေအာ္၍ ငိုျခင္းကာ လိုရင္းစိတ္မခ်မ္းသာမႈထက္ မိမိကို ၀ိုင္း၍ သနားေအာင္ မာယာေဆာင္ရြက္မႈက မ်ားသလို ျဖစ္ေနပါသည္။ (မ်ားသည္ဟု အတိအလင္း မဆိုလို) လူတစ္ေယာက္၏ ဟစ္ေအာ္၍ ငိုသံသည္ ၾကားရသမွ်လူအေပါင္း၏ စိတ္ႏွလံုးကုိ ထိခိုက္ေစႏိုင္သည္။ ခ်မ္းသာသုခရွိေနသူမ်ားပင္ ငိုသံၾကားက ခ်မ္းသာ သုခ ကြယ္ေပ်ာက္၍ ရုတ္တရက္ စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ရ၏။</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ထိုမွ်ေလာက္ လူအမ်ားကို ေခ်ာက္ခ်ားေစႏိုင္ေသာ ငိုသံကို တစ္ေယာက္ၾကား၊ ႏွစ္ေယာက္ၾကား၊ တစ္အိမ္ ၾကား၊ ႏွစ္အိမ္ၾကားမက တစ္ရပ္လံုး တစ္ရြာလံုး ေခ်ာက္ခ်ားေအာင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဟစ္ေအာ္ငိုေၾကြး လိုၾကသနည္း။ ထိုမွ်ေလာက္ ဟစ္ေအာ္ရာ၌ “မိမိမွာ ခ်ဳပ္တည္းႏိုင္ေသာ တရားမ်ား တစ္ခုတစ္ေလမွ် လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မရွိပါ” ဟု၀န္ခံရာ ေရာက္ေလသည္။ ထိုေၾကာင့္ မလႊဲသာ၍ ပရိေဒ၀မီးေတာက္လာလွ်င္ တိုးတိုးသက္သာ ယိုက်လာေသာ မ်က္ရည္ျဖင့္ အျမန္ုျငိမ္းေအာင္ သိမ္းသိမ္းဆည္းဆည္း ငိုျခင္းသာလွ်င္ လိုရင္းအက်ဆံုးျဖစ္ပါသည္။ ထိုထက္ပို၍ စိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္းႏိုင္ေသာ အထက္တန္း သူေတာ္စင္ ပါရမီရွင္ ျဖစ္သူကား ၾကံဳရေသာ ဒုကၡကို ျငီးေငြ႕ေသာ သံေ၀ဂတရားျဖင့္ ေျဖသိမ့္ထိုက္ၾကပါသည္။</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အေလာင္းေတာ္၏ ေျဖသိမ့္ပံု</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဘုရားရွင္ႏွင့္ယေသာ္ဓရာ ေလာင္းလ်ာ ၂ပါးတို႔ တစ္ခုေသာဘ၀၀ယ္ ကုေဋမ်ားစြာ ၾကြယ္၀ေသာ သူေဌး အျဖစ္မွ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားကို သေဘာတူလွဴဒါန္းလ်က္ ရေသ့ရဟန္းျပဳကာ မကြဲမကြာပင္ ေနၾကေလသည္။ ရေသ့မေလး၏ ရုပ္ရည္မွာ လြန္စြာထူးျခားသည့္ အျပင္ ျပံဳးရႊင္သလိုႏွင့္ ခံညားေသာ မ်က္ႏွာ အေနအထား ေၾကာင့္ အမ်ားပင္ ခ်စ္ခင္ေလးစားၾက၏။ ထိုကဲ့သို႔ ေတာထြက္လာခဲ့ရာ သူေဌးမ်ိဳး သူေဌးႏြယ္ ႏုနယ္ေသာ ရေသ့မေလးကာ ေရွးကလို မြန္ျမတ္ေသာ အစာကို မစားရပဲ ရေသ့ရဟန္းတို၏ စမၼတာ သစ္ဥ သစ္သီးႏွင့္ သူေပးလူေပး အာဟာရမ်ားျဖင့္စာ မွ်တရရွာေသာေၾကာင့္ အေတာ္ၾကားလွ်င္ ၀မ္းေသြးေရာဂါျဖင့္ လြန္စြာ အားနည္းရွာေလေသာ္ အေလာင္းေတာ္ကိုယ္တုိင္ တြဲယူကာ ျမိဳ႕တခါးအနီး ဇရပ္ၾကီးေပၚမွာ အသာခ်ထား၍ အေလာင္းေတာ္ဘုရား ဆြမ္းခံ၀င္ေတာ္မူေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ဆြမ္းခံ၀င္ေနေတာ္မူေနတုန္း အခ်ိန္မွပင္ ဇရပ္ေပၚတြင္ က်န္ရစ္ေသာ ရေသ့မကေလးသည္ သူ၏ေရာဂါဒဏ္ကို ၾကာရွည္ခံႏိုင္သည့္အလား အေလာင္းဘုရား ျပန္ခ်ိန္ကိုမွ် မေစာင့္ႏိုင္ရွာေတာ့ဘဲ ဘ၀ဇတ္အသစ္လဲရရွာေလသည္။ ထိုကဲသို႔ျဖစ္ပံုကို ျမိဳ႕တြင္းမွ ထြက္လာသူတို႔ ေတြ႔ၾကေလရာ ေဆြမေတာ္မ်ိဳးမစပ္ပဲ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ငိုေၾကြးကာ အေလာင္းကို ျပင္ၾကရွာေလသည္။ ထိုအခိုက္မွာပင္ အေလာင္းဘုရား ဆြမ္းခံျပန္လာေလေသာ္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ အျဖစ္ အပ်က္ကို ရုတ္တရက္ေတြ႔ရလွ်င္ အစြမ္းကုန္ငိုခ်င္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ္လည္း ရင့္မာေသာ အေလာင္းဘုရားပီပီ တည္ၾကည္ေသာ ဣေျႏၵျဖင့္ ဇရပ္ေပၚတက္၍ ျပင္ထားေသာ အေလာင္း၏ ဦးေခါင္းဘက္မွ ထိုင္ေတာ္ၿပီးလွ်င္ ၂ ေယာက္စာ ခံယူလာေသာ ဆြမ္းကို တစ္ပါးတည္း ဘုဥ္းေပးေတာ္မူၿပီးမွ မ်ားစြာေသာ ပရိသတ္၏ ပရိေဒ၀မီးကို ၾကည္လင္ေအးျမေသာ ၾသ၀ါဒေရခ်မ္းျဖင့္ ဆြတ္ဖ်န္းျငိမ္းေစေတာ္မူေလသည္။</span></p> <p style="text-align: justify;"><strong><span style="color: rgb(255, 102, 0);">မလႅိကာ စစ္သူၾကီးကေတာ္</span></strong></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဗႏၶဳလ စစ္သူၾကီးကေတာ္ မလႅိကာ အမ်ိဳးသမီး၏ စိတ္ထားလည္း အားရစရာပင္။ ေကာသလမင္း၏ စစ္သူၾကီး ဗႏၶဳလႏွင့္ မလႅိကာတို႔မွာ အျမႊာေမြးစားညီေနာင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ သားရတနာ ၃က်ိပ္၂ေယာက္ ထြန္းကား ေလသည္။ ထူးျခားေသာ မိဘႏွစ္ဦး၏သားမ်ားျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ သူတို႔ အေျခြအရံမ်ားႏွင့္တကြ ဖခင္ ေနာက္က ဘုရင့္ထံခစား၀င္ၾကေလေသာအခါ သူတို႔လူစုႏွင့္ပင္ ပရိသတ္ၾကီးတစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ထိုအျခင္းအရာကို မလိုလားေသာ အမတ္တို႔က ဘုရင့္ထံ “တစ္ေန႔ၾကလွ်င္ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးက သူ၏သားမ်ားႏွင့္အတူ တိုင္းျပည္ကိုလုပ္ၾကံပါလိမ့္မည္။” ဟုကုန္းေခ်ာၾကေလရာ နဂိုကပင္ အဆင္အျခင္နည္းေသာ ရွင္ဘုရင္ၾကီးသည္ အလြယ္တကူ ယံုၾကည္၍ သားအဖတစ္စုကို ပရိယာယ္ျဖင့္ လီဆယ္ကာ အိမ္တစ္ေဆာင္မွာေနခိုက္ မီးတိုက္၍ သတ္ေစေလသည္။</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">သားအဖတစ္စု အသတ္ခံရသည့္ညဥ့္၏ ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္မွာ မလႅိကာလည္း ရွင္သာရိပုတၱရာ အမွဴးရွိ ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းကပ္ဖို႔ရန္ စီမံထား၏။ နံနက္၌ ဆြမ္းကပ္ခ်ိန္ နီးလတ္ေသာ္ “ညဥ့္တုန္းက သားအဖအားလံုး တစ္ျပိဳင္နက္ ဆံုးေၾကာင္း” စာကို မလႅိကာရရွိေလလွ်င္ ဟစ္၍သာ ငုိခ်င္စရာ ေကာင္းေသာ္ လည္း မ်က္ရည္တစ္စက္မွ် မထြက္ေစဘဲ ျပင္ဆင္ျမဲဆြမ္းကို ျပင္ဆင္ကာ ထိုစာကို သိမ္းထားလိုက္ေလသည္။</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);"><strong>မွတ္ခ်က္</strong></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);">ျပခဲ့ေသာ ၀ထၱဳႏွစ္ရပ္၌ ဘုရားအေလာင္း၏ ပရိေဒ၀ မျဖစ္ျခင္းမွာ ပါရမီရွင္ျဖစ္၍ ရွိပါေစဦးေတာ့၊ မလိႅကာ၏ ပရိေဒ၀ခ်ဳပ္တည္းႏိုင္မႈကား အမ်ားပင္ အားရဖြယ္၊ အတုယူဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသက္ တစ္ရာမေနရေသာ္လည္း အမႈတစ္ရာ ေတြ႔ဖို႔လြယ္ကူေသာ ေလာကၾကီး၌ ပရိေဒ၀မီးကို အစြမ္းကုန္ျငွိမ္း သတ္ႏိုင္မွ သက္သာရာရဖြယ္ ရွိရကား ပရိေဒ၀ျဖစ္ေလာက္ေသာ ဒုကၡ၌ “ငါ့ပါရပီ မည္မွ်ေလာက္ အေျခ တည္မိၿပီ” ဟု အကဲခတ္ဖို႔ရာ ၾကံဳလာေသာ ဒုကၡမွတ္ေက်ာက္တြင္ ပါရမီကို မွတ္တင္၍ ၾကည့္ၾကပါကုန္။</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><em>အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ</em></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><em>ကိုယ္က်င့္အဘိဓၶမာ (ဒုတိယခန္း)</em></span></p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-7060226276198684217?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-58664354154636252912009-09-23T11:08:00.000-07:002009-09-23T11:09:38.452-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span></strong>အရဟံဂုဏ္ေတာ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ ငါးမ်ိဳးမွာ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္ပါတယ္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(102, 102, 204);">၁။ အရဟံ =</span></strong> ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာတုိ႔မွ ကင္းစင္ေတာ္မူသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ အရဟံ ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူပါေပ၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(102, 102, 204);">၂။ အရဟံ =</span></strong> ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သံသရာစက္လည္ပတ္မႈ အကန္႔အေထာက္တုိ႔ကုိ ဖ်က္ဆီး ေတာ္မူၿပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ အရဟံ ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူပါေပ၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(102, 102, 204);">၃။ အရဟံ =</span></strong> ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ လူ၊ နတ္၊ ျဗာဟၼာ သတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔၏ ပူေဇာ္အထူးကုိ ခံယူ ေတာ္မူထုိက္သည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ အရဟံ ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူပါေပ၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(102, 102, 204);">၄။ အရဟံ =</span></strong> ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အလုံးစုံေသာ ကိေလသာတုိ႔ကုိ အၾကြင္းအက်န္မရွိ အကုန္အစင္ ပယ္သတ္ေတာ္မူၿပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ အရဟံ ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူပါေပ၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(102, 102, 204);">၅။ အရဟံ =</span></strong> ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္လွ်င္ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကုိ ျပဳေတာ္ မမူတတ္သည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ အရဟံ ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူ၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">(ေသာ ဘဂ၀ါ ဣတိပိ အရဟံ = ေသာဘဂ၀ါ - ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ဣတိပိ ဣမိနာစ ကာရေဏန- အလုံးစုံေသာ ကိေလသာတုိ႔မွ ကင္းစင္ေတာ္မူျခင္းဟူေသာ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း အရဟံ- အရဟ ဟူေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႀကီးႏွင့္ ျပည့္စုံေတာ္မူပါေပ၏။ (က်န္အဖြင့္မ်ားလည္း နည္းမွီ၍ အနက္ေပးႏုိင္ပါသည္။))</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);">မွတ္ခ်က္။ ။</span></strong> နံပါတ္ (၄) အရဟံကုိ အရ ဟံ ဟု ရြတ္ဆုိပါ။ အရ+ ဟတ ဟူေသာ ပါဠိအဖြင့္အရ အရ= အလုံးစုံေသာ ကိေလသာကုိ ဟတ= ပယ္သတ္ျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္အဓိပၸါယ္ကုိ ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ အရ ဟံဟု ရြတ္ဆုိသင့္ပါတယ္။ နံပါတ္ (၅) အရဟံကုိလည္း အ ရဟံ ဟု ရြတ္ဆုိပါ။ အ= မျပဳျခင္း၊ မရွိျခင္း၊ ရဟ= ဆိတ္ကြယ္ရာ ဟူေသာ အဖြင့္ကုိယူ၍ အ ရဟံဟု ရြတ္သင့္ပါတယ္။</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-5866435415463625291?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-74878343752157909812009-09-22T01:30:00.000-07:002009-09-22T01:42:01.237-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(အရွင္နာရဒမေထရ္ (သီရိလကၤာ)၏ အဂၤလိပ္လုိ ေရးသားမႈအား အရွင္ေကလာသ (ျမန္မာ)မွ ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိပူေဇာ္သည္။)</span></em></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-one;"><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></em>ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ လုံး၀ညီမွ်မႈမရွိသည့္ ကမၻာေလာကႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနၾကရသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ လူသားတုိ႔၏ မညီမွ်မႈမ်ား ဘ၀ကံၾကမၼာ အေထြေထြႏွင့္ စၾကာ၀ဠာအတြင္းရွိ သတၱ၀ါ အဆင့္အတန္း အဖုံဖုံတုိ႔ကုိ ေတြ႕ျမင္ ေနၾကရသည္။ စိတ္ထားေကာင္းမြန္လ်က္ ကုိယ္က်င့္တရား ႐ုပ္ပုိင္းအရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံၾကြယ္၀သည့္ အေျခအေနတြင္ ေမြးဖြားလာသူမ်ားႏွင့္ မဲြေတဆင္းရဲၿပီး ပ်က္ဆီးယုိယြင္းသည့္ အေျခအေနျဖင့္ ေမြးဖြားလာ ၾကသူမ်ားကုိ ေတြ႕ၾကရသည္။ စိတ္ႏွလုံးေကာင္းၿပီး ျမင့္ျမတ္ေသာ္လည္း ၎၏ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ဆန္႔က်င္ လ်က္ ကံမေကာင္းျခင္းႏွင့္ အၿမဲတမ္း ဆုံေတြ႕ေနရသူရွိသည္။ ေကာက္က်စ္ေသာေလာကသည္ ထုိပုဂၢိဳလ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား လုိအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္လ်က္ ျဖစ္ေစသည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္သည္ မိမိ၏ ႐ုိးသားေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ ဘာသာတရား ကုိင္း႐ိႈင္းမႈတုိ႔ ရွိလင့္ကစား ဆင္းရဲၿပီး စိတ္ဆင္းရဲရသည္။ စ႐ုိက္ဆုိးၿပီး မုိက္မဲေသာ္လည္း ယင္းႏွင့္ဆန္႔က်င္လ်က္ ကံၾကမၼာ၏ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းခံရသည့္ အျခားပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ လည္း ရွိျပန္သည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္သည္ ၎၏ယုတ္နိမ့္ၿပီး အကုသုိလ္ျဖင့္ ဘ၀ေနနည္းအစား ေကာင္းျခင္းပုံစ ံမ်ိဳးစုံႏွင့္ ႀကံဳဆုံရသည္။ </span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">အဘယ့္ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္က နိမ့္ၿပီး အျခားတစ္ေယာက္မူ အထက္တန္းျဖစ္ရသနည္းဟု ေမြးခြန္းထုတ္ႏုိင္ သည္။ တစ္ေယာက္မႈ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ မိခင္၏လက္တြင္းမွ ဆဲြယူျခင္းခံရၿပီး၊ အျခားတစ္ေယာက္မူ ႏွစ္အတန္ ၾကာ ေနႏုိင္လ်က္၊ အျခားတစ္ေယာက္မူ လူ႔စည္းစိမ္ခံစားရင္း ေသဆုံး သုိ႔မဟုတ္ အသက္ရွစ္ဆယ္ တစ္ရာ ႀကီးရင့္ခ်ိန္၌ ေသဆုံးၾကသနည္း။ တစ္ေယာက္မူ ဖ်ားနာမက်န္းမာျဖစ္ၿပီး အျခားတစ္ေယာက္မူ ခြန္အားဗလ ႏွင့္ က်န္းမာသနည္း။ တစ္ေယာက္က ေခ်ာေမာလွပၿပီး အျခားတစ္ေယာက္မူ ႐ုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္ အားလုံး ၏ ရြံရွာျခင္း ခံရသနည္း။ တစ္ေယာက္မူ စည္းစိမ္ရင္ခြင္မွာ ႀကီးျပင္းရလ်က္ တစ္ေယာက္မူ လုံး၀ဆင္းရဲၿပီး အၿမဲ၀မ္းနည္းဖြယ္ႏွင့္ ႀကဳံရသည္။ တစ္ေယာက္က သန္းၾကြယ္သူေဌး တစ္ေယာက္က လူမဲြျဖစ္ရသနည္း။ တစ္ေယာက္မူ စိတ္ပုိင္းအရ အလြန္အဆင့္ျမင္သူျဖစ္ၿပီး တစ္ေယာက္မူ ည့ံဖ်င္းသနည္း။ အခ်ိဳ႕မွာ ေမြး ကတည္းက ဘာသာေဗဒ ပညာရွင္ အႏုပညာရွင္ သခ်ၤာပါရဂူ သုိ႔မဟုတ္ ဂီတပညာရွင္ ျဖစ္ရသနည္း။ အခ်ိဳ႕မွာ ေမြးရာပါ မ်က္မျမင္မ်ား၊ နားမၾကားသူမ်ား ျဖစ္ၾကသနည္း။ အခ်ိဳ႕မွာ ေမြးကတည္းက ေကာင္းခ်ီး ေပးခံရၿပီး အခ်ိဳ႕မွာ အဘယ့္ေၾကာင့္ က်ိန္စာမိၾကရသနည္း။ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္တတ္သူ အားလုံး၏စိတ္ကုိ ႐ႈတ္ေထြးေစသည့္ ျပႆနာအခ်ိဳ႕ ရွိၾကသည္။ ေလာက၏ ယင္းမမွ်တမႈ အားလုံးႏွင့္ လူသားတုိ႔၏ ဆုိခဲ့ပါ မညီမွ်တမႈ အေထြေထြကုိ မည္သုိ႔စဥ္းစားမည္နည္း။ ယင္းတုိ႔မွာ မ်က္ကန္း အခြင့္အေရး သုိ႔မဟုတ္ တုိက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရသေလာ။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ကမၻာေပၚတြင္ မည္သည့္အရာမွ် မ်က္ကန္းအခြင့္အေရး သုိ႔မဟုတ္ တုိက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရေသာ အရာဟူ၍ မရွိေခ်။ မည္သည့္အရာမဆုိ တုိက္ဆုိင္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည္ဆုိမူ သင္ဖတ္ေနေသာ စာအုပ္သည္ ဤေနရာသုိ႔ သူ႔အလုိလုိ ေရာက္လာသည္ဟု ဆုိျခင္းထက္ ပုိ၍မွန္မည္မဟုတ္ေခ်။ အတိအက်ဆုိရေသာ္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေသာ အေၾကာင္းတရားအတြက္ မျဖစ္ထုိက္တန္ဘဲ မည္သည့္အရာမွ လူသားတုိ႔မွာ ျဖစ္ေပၚသည္မဟုတ္ေခ်။ ယင္းသည္ တာ၀န္မယူသူ ဖန္ဆင္းရွင္တစ္ေယာက္၏ အမိန္႔ျဖစ္သေလာ။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဟပ္စေလ (Huxley)က ဤသုိ႔ ေရးသည္။ ``အကယ္၍ ဤအ့ံဖြယ္ စၾကာ၀ဠာကုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္ (ဖန္ဆင္းသူ)က တမင္သက္သက္ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္ဟု ယူဆလွ်င္ ယင္းစကားလုံးမ်ားကုိ ကၽြႏ္ုပ္နား လည္သမွ်ျဖင့္ ထုိပုဂၢိဳလ္သည္ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲၿပီး မမွ်တျခင္းထက္ပုိ၍ သေဘာေကာင္းျခင္း၊ မွ်တျခင္း လုံး၀မရွိသည္မွာ လုံး၀ ထင္ရွား၏။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">အုိင္စတုိင္း (Einstein)၏ အလုိမွာ ဤသုိ႔ျဖစ္သည္။ ``အကယ္၍ ထုိသတၱ၀ါ (ဖန္ဆင္းရွင္ထာ၀ရ)သည္ အနႏၲတန္ခုိး ရွိသည္ဆုိမူ လူသားတုိ႔ အျပဳအမူ အေတြးအႀကံ ခံစားမႈႏွင့္ ရည္မွန္းခ်က္အားလုံး အပါအ၀င္ ျဖစ္ရပ္အားလုံးလည္း ထုိပုဂၢိဳလ္၏ လက္ခ်က္ပင္ျဖစ္ရမည္။ ယင္းသုိ႔ေသာ အနႏၲတန္ခုိးရွင္ ပုဂၢိဳလ္၏ ေရွ႕ေမွာက္က လူသားတုိ႔အား ၎တုိ႔၏ အျပဳအမူ အႀကံအစည္မ်ားအတြက္ တာ၀န္ရွိသည္ဟု ယူဆရန္ မည္သုိ႔ျဖစ္ႏုိင္မည္နည္း။ ျပစ္ဒဏ္မ်ား ဆုလာဘ္မ်ားေပးရာက ယင္းထာ၀ရသည္ တစ္စုံတစ္ခုေသာ အတုိင္း အတာအထိ မိမိကုိမိမိ စီရင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ျဖတ္သန္းေရလမ့္မည္ျဖစ္။ ယင္းသည္ ၎ဖန္တီးသည္ဟု ယူဆရေသာ ေကာင္းျခင္း၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းမ်ားႏွင့္ မည္သုိ႔ဆက္စပ္ ပတ္သက္လိမ့္မည္နည္း။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">စပင္စာ လီ၀စ္စ္ (Spencer Lewis)က ေအာက္ပါအတုိင္းဆုိသည္။ ``ဘုရားသခင္ယုံၾကည္သည့္ ဘာသာ ေရး အေျခခံမ်ားအရ လူသားတစ္ေယာက္သည္ တမင္သက္သက္ မိမိ၏ ဆႏၵမရွိဘဲ ဖန္ဆင္းခံရၿပီး ဖန္ဆင္းဆဲခဏက ထာ၀ရေကာင္းခ်ီးေပးျခင္းႏွင့္ ျပစ္ဒဏ္ခတ္ျခင္းကုိလည္း ခံရသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ လူသည္ ကိုယ္ခႏၶတည္ေဆာက္မႈျဖစ္စဥ္ ပထမအဆင့္မွစ၍ ေနာက္ဆုံးေသသည့္ခဏတုိင္ေအာင္ ၎၏ပုဂၢလိက ဆႏၵမ်ား၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား၊ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈမ်ား၊ သုိ႔မဟုတ္ ဆုေတာင္း၀တ္ျပဳမႈမ်ားကုိ မငဲ့ကြက္ဘဲ ေကာင္းသူ၊ ဆုိးသြင္းသူ၊ ကံေကာင္းသူ၊ ကံေခသူ၊ ျမင့္ျမတ္သူ၊ ယုတ္နိမ့္သူ ျဖစ္ရ၏။ ယင္းသုိ႔ျဖစ္ျခင္းကား ဘာသာေရး (ယုံၾကည္မႈ)ႏွင့္ဆုိင္ေသာ ဘုရားသခင္ယုိးမယ္စဲြ၀ါဒ ျဖစ္၏။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ခ်ားလ္စ္ ဗရက္ေလာက္ (Charles Bradlaugh) ကမူ ဤသုိ႔ဆုိ၏။ ``မေကာင္းမႈတည္ရွိျခင္းသည္ ထာ၀ရ ဘုရား ယုံၾကည္သူမ်ားအဖုိ႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည့္ ဆူးေျငာင့္ခလုတ္ျဖစ္၏။ နာက်င္မႈ၊ ၀မ္းနည္း ပက္လက္ ျဖစ္ရမႈ၊ လူသတ္မႈ၊ ဆင္းရဲမဲြေတမႈတုိ႔က ထာ၀ရေကာင္းျခင္း သေဘာကုိ ထိပ္တုိက္ေတြ႕ေစၿပီး အလုံးစုံေကာင္း၊ အလုံးစုံ ပညာရွိ၊ အႏၲတန္ခုိးရွင္ ထာ၀ရဘုရားအျဖစ္ ေၾကျငာခ်က္အေပၚ အေျဖမေပးႏုိင္ ေသာ စြမ္းရည္ကုိ စိန္ေခၚ၏။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">႐ႈိပင္ေဟာင္၀ါ (Schopenhauer)၏ စကားျဖင့္ ဆုိရမူ ဤသုိ႔ျဖစ္သည္။ ``မိမိကုိယ္ကုိ ဘာမွမဟုတ္ သည့္အရာမွ ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟု ယူဆသူ မည္သူမဆုိသည္ ဘာမွ်ျဖစ္လာမည္ မဟုတ္ဟူသည္ကုိလည္း စဥ္းစားသင့္၏။ အေၾကာင္းမူ ထာ၀ရျဖစ္ေသာ အရာသည္ ၎မရွိမီကတည္းက လြန္သြားၿပီးေနာက္ ယင္းမ ွတစ္ဆင့္ ၎အေနျဖင့္ လုံး၀မရပ္မစဲ ျဖစ္ေပၚမည္ျဖစ္ေသာ ဒုတိယထာ၀ရ အရာတစ္ခု စတင္ခဲ့ျပန္လ်က္ ၎အေနျဖင့္ အလြန္စပ္ဆုပ္ဖြယ္ ေတြးေခၚမႈ တစ္ရပ္သုိ႔ က်ေရာက္သြား၏။ အကယ္၍ ေမြးဖြားျခင္းသည္ လုံး၀အစျဖစ္သည္ဆုိမူ ယင္းသုိ႔ျဖစ္ပါက ေသျခင္းသည္ လုံး၀ယင္း၏ အဆုံးျဖစ္ရမည္။ ဘာမွ်မဟုတ္သည့္ အရာျဖင့္ လူကုိျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု ယူဆျခင္းသည္ ေသျခင္းတရားသည္ ယင္း၏ လုံး၀အဆုံးျဖစ္သည္ဟု ယူဆျခင္းသုိ႔ မျဖစ္မေန ဦးတည္ေစ၏။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">လူသားတုိ႔၏ ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ထာ၀ရဘုရားကုိ မွတ္ခ်က္ျပဳရာ၌ ပါေမာကၡ ေဂ် ဘီ အက္စ္ ဟာလ္ဒန္ (J.B.S. Haldane)က ဤသုိ႔ေရးသည္။ ``လူသားတုိ႔၏ စ႐ုိက္လကၡဏာ ေကာင္းမြန္ေစရန္ ဒုကၡကုိ အလုိရွိအပ္၏။ သုိ႔မဟုတ္ ထာ၀ရဘုရားသည္ အနႏၲစြမ္းအားရွိသူမဟုတ္။ ပထမအဆုိမွာ ဒုကၡကုိ အနည္းငယ္မွ်သာ ခံးစားၾကၿပီး ၎တုိ႔၏ မ်ိဳး႐ုိးႏွင့္ ပညာေရးကံေကာင္းၾကသူ အခ်ိဳ႕မွာ အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ သြင္ျပင္မ်ား ရွိၾကသည့္ အခ်က္က မဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္၏။ ဒုတိယအဆုိအား ျငင္းဆုိရျခင္းမွာ အနႏၲ စၾကာ၀ဠာႏွင့္ အလုံးစုံ ပယ္သတ္သမွ်တြင္ တန္ခုိးရွင္တစ္ေယာက္၏ မွန္ကန္ေၾကာင္း အဆုိျပဳခ်က္ျဖင့္ ျဖည့္သြင္းရန္ တစ္ုခုခုေသာ အသိပညာ စဥ္းစားဆင္ျခင္မႈ ကြက္လပ္ရွိျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ျပင္ ဖန္ဆင္းရွင္ တစ္ေယာက္သည္ ထင္ျမင္ခ်က္ျဖင့္ သူ သုိ႔မဟုတ္ ၎အလုိရွိတုိင္း ဖန္ဆင္းႏုိင္၏။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ပညာရွိ ရပ္ဆယ္လ္ (Lord Russell)က ဤသုိ႔ ေဖာ္ျပသည္။ ``ကမၻာေလာကကုိ ေကာင္းျမတ္ၿပီး အလုံးစုံသိ တန္ခုိးရွင္ ထာ၀ရဘုရားက ဖန္ဆင္းခဲ့ေၾကာင္း ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ကုိ ေျပာၾက၏။ ကမၻာေလာကကုိ မဖန္ဆင္းမီက သူသည္ ယင္းကမၻာေလာက၌ ပါ၀င္မည့္ နာက်င္မႈႏွင့္ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ိဳးစုံကုိ ႀကိဳတင္သိျမင္ခဲ့၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ ထုိထာ၀ရသည္ ထုိအရာအားလုံးတုိ႔အတြက္ တာ၀န္ရွိသူျဖစ္၏။ ကမၻာေပၚရွိ နာက်င္ခံခက္မႈသည္ (လူသားတုိ႔ က်ဴးလြန္သည့္) အျပစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည္ဟူသည္ကုိ ျငင္းခုံေနျခင္းမွာ အသုံးမက်ေခ်။ အကယ္၍ ထာ၀ရဘုရားသည္ လူသားတုိ႔ က်ဴးလြန္မည္ျဖစ္ေသာ အျပစ္မ်ားကုိ ႀကိဳသိခဲ့မူ လူသားတုိ႔ကုိ ဖန္ဆင္းရန္ ဆုံးျဖတ္ေသာအခါ ထုိျပစ္မႈအားလုံးေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ိဳးဆက္မ်ားအတြက္ ၎ကတာ၀န္ရွိသည္မွာ ထင္ရွား၏။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ပညာရွိ တင္ႏုိင္ဆန္ (Lord Tennyson)က ၎အသက္ႀကီးၿပီးမွ ေရးေသာ `ေမွ်ာင္လင့္ခ်က္ကုန္ဆုံးျခင္း (Despair) ` ကဗ်ာတြင္ ေဟရွာယအနာဂတၱိက်မ္း (၄၅း၇)၌ မွတ္တမ္းတင္ထားသည့္အတုိင္း ``ငါသည့္ ၿငိမ္သက္ျခင္း (ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ)ကုိ ျဖစ္ေစၿပီး အမဂၤလာ (မေကာင္းမႈ)ကိုလည္း ဖန္ဆင္း၏``ဟုဆုိေသာ ထာ၀ရဘုရားသခင္အား ဤသုိ႔ရဲရင့္စြာ တုိက္ခုိက္ထားသည္။ ``မည္သုိ႔နည္း၊ ငါတုိ႔အား ယင္းသုိ႔ အလြန္ ေကာင္းမြန္စြာ ကယ္တင္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ အနႏၲေမတၱာရွင္ထံ ဆုေတာင္းသင့္ပါသေလာ၊ အမွန္ဆုိရလွ်င္ ထာ၀ရငရဲကုိ ဖန္ဆင္းခဲ့ေသာ အဆုံးစြန္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သူ၊ ငါတုိ႔ကုိ ဖန္ဆင္းခဲ့ေသာ ငါတုိ႔ကုိ ႀကိဳ၍သိခဲ့ေသာ ႀကိဳ၍ဒဏ္ခတ္ခဲ့ေသာ ထုိ႔ထက္ ၎ဆႏၵရွိသည္ကုိ ၎ဘာသာ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အဆုံးစြန္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သူ၊ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔၏ ညည္းညဴသံကုိ လုံး၀ ၾကားသိေတာ္ မမူေသာ ေသဆုံးသူ ၾကမ္းၾကဳတ္ မိခင္အား ပုိ၍ေကာင္းေအာင္ ျပဳေပးပါ။``</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">``လူအားလုံးမွာ အျပစ္က်ဴးလြန္သူမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး အာဒမ္၏ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ေသာ ျပစ္မႈရွိသည္ဟူေသာ ေဟာၾကားခ်က္သည္ မွ်တမႈ က႐ုဏာ ေမတၱာႏွင့္ အၾကြင္းမဲ့ ညီမွ်မႈ ဆုိသည္တုိ႔အတြက္ စိန္ေခၚခ်က္ တစ္ရပ္ျဖစ္သည္``မွာ ေသခ်ာသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ေရွးေဟာင္းစာေရးသူမ်ားက ထာ၀ရဘုရားသည္ ၎ကုိယ္ပုိင္ ႐ုပ္သြင္ျဖင့္ လူကုိဖန္ဆင္းခဲ့ေၾကာင္း ယုံၾကည္ခ်က္ ျပင္းျပစြာဆုိသည္။ အခ်ိဳ႕ေခတ္သစ္ ေတြးေခၚရွင္မ်ားကမူ ယင္းႏွင့္ ဆန္႔က်င္လ်က္ လူက ထာ၀ရဘုရားကုိ ၎၏စိတ္ကူးျဖင့္ ဖန္ဆင္းခဲ့ေၾကာင္း ဆုိၾကသည္။ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ တုိးတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် လူသားတုိ႔၏ ထာ၀ရဘုရား အယူအဆသည္လည္း ပုိ၍ပုိ၍ ရွင္းလင္းလာသည္။ သုိ႔ျဖစ္ရကား ယင္းသုိပ သတၱ၀ါတစ္ေယာက္အား ဤစၾကာ၀ဠာအတြင္းမွာ ျဖစ္ေစ၊ အျပင္မွာျဖစေစ တည္ရွိေၾကာင္း ယုံၾကည္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေခ်။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဤပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါမ်ိဳးစုံသည္ မ်ိဳး႐ုိးစဥ္ဆက္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္သေလာ။ သိပၸံပညာရွင္တုိ႔ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သည့္ ဤဓာတု ႐ုပ္ပုိင္းျဖစ္စဥ္အားလုံးမွာ တစ္စိတ္တစ္ေဒသအားျဖင့္ နည္းလမ္းအျဖစ္ အသုံးျပဳႏုိင္ေသာ အရာမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း ယင္းတုိ႔သည္ ပုဂၢိဳလ္အသီးသီး၌ တည္ရွိေသာ သိမ္ေမြ႕သည့္ ျခားနားခ်က္မ်ားႏွင့္ က်ယ္ျပန္႔သည့္ မတူညီမႈမ်ားအတြက္ လုံး၀ဥႆုံ တာ၀န္ယူ(ေျဖရွင္း) ႏုိင္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ကုိယ္ခႏၶာအားျဖင့္ တူညီၿပီး တူညီသည့္ မ်ိဳးဗီဇကုိ ရရွိၾကလ်က္ တူညီသည့္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ အခြင့္အေရး ရရွိၾကေသာ ထပ္တူညီအျမြာမ်ားသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဗီဇစိတ္ရင္း ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္ အသိဉာဏ္အားျဖင့္ လုံး၀ကဲြျပား ျခားနားရသနည္း။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">မ်ိဳးဗီဇတစ္ခုတည္းျဖင့္ ယင္းကဲြျပားျခားနားမႈမ်ိဳးစုံကုိ မရွင္းျပႏုိင္ေခ်။ အတိအက်ဆုိမူ မ်ိဳးဗီဇအေၾကာင္း တရားသည္ ယင္း(အျမြပူး)တုိ႔၏ ျခားနားမႈ အမ်ားစုကုိထက္ ဆင္တူညီမႈမ်ားကုိသာ ပုိမုိယုတၱိရွိစြာ ဆုိသည္။ မိဘမ်ားထံမွ ဆက္ခံရရွိသည့္ အလြန္႔အလြန္ ေသးငယ္လွသည့္ တစ္လက္မ၏ သန္းေပါင္းသုံးဆယ္ပုံ တစ္ပုံမွ်ေလာက္ရွိေသာ ဓာတု႐ုပ္၀တၳဳ မ်ိဳးေစ့သည္ လူသား၏ ႐ုပ္ပုိင္းတည္ေဆာက္မႈအတြက္ အစိပ္အပုိင္း တစ္ခုကုိသာ ရွင္းျပႏုိင္သည္။ ပုိမုိ႐ႈတ္ေထြးၿပီး သိမ္ေမြ႕နက္နဲသည့္ စိတ္ပုိင္း၊ အသိဉာဏ္၊ ကုိယ္က်င့္တရား ျခားနားမႈတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍မူ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔အေနျဖင့္ အသိပညာ ပြင့္လင္းရန္ မ်ားစြာလုိေသးသည္။ မ်ိဳးဗီဇ သီအုိရီသည္ ရွည္လ်ားသည့္ မိေကာင္းဖခင္ မ်ိဳး႐ုိးစဥ္ဆက္အတြင္း ရာဇ၀တ္သား ေမြးဖြားလာျခင္း၊ မေကာင္း သတင္း ေက်ာ္ေစာသည့္ မိသားစုက သူေတာ္စင္ သုိ႔မဟုတ္ ျမင့္ျမတ္သူ ေမြးဖြားလာျခင္း၊ အရြယ္ႏွင့္ မလုိက္ေအာင္ ထူးခၽြန္သည့္ ကေလးမ်ား၊ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္သူမ်ားႏွင့္ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ ဆရာအရွင္မ်ား ေမြးဖြားလာျခင္းတုိ႔အေပၚ ႏွစ္သက္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ အေျဖေပးႏုိင္စြမ္း မရွိေခ်။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဗုဒၶ၀ါဒအလုိအရ ယင္းသုိ႔ျဖစ္ျခင္းသည္ မ်ိဳး႐ုိးဗီဇ၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ သဘာ၀ႏွင့္ ဖန္တီးဓမၼတုိ႔ေၾကာင့္သာမက ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔၏ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈ ေနာက္တစ္မ်ိဳးဆုိရမူ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ဆက္ခံရရွိသည့္ အတိတ္က ေဆာင္ရြက္ခ်က္ မ်ားႏွင့္ ယခုျပဳလုပ္ခ်က္မ်ား၏ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ရြင္မႈ စိတ္ဆင္းရဲမႈတုိ႔အတြက္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္တြင္ တာ၀န္ရွိသည္။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ ငရဲကုိ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ တည္ေဆာက္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔၏ နတ္ျပည္ကုိ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ ဖန္ဆင္းသည္။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ ကံၾကမၼာ၏ ဗိသုကာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ပင္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔၏ ကံ(အျပဳအမူ)မ်ား ျဖစ္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">အခါတစ္ပါး၌ သုဘအမည္ရွိ လုလင္ငယ္တစ္ေယာက္သည္ ဗုဒၶထံခ်ဥ္းကပ္ၿပီး အဘယ္မည္ေသာ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္ လူသတၱ၀ါမ်ားအတြက္ အနိမ့္အျမင့္ သေဘာရွိသနည္းဟု ေမးျမန္းခဲ့သည္။ ၎က ဆက္လက္၍ ``အေၾကာင္းမွာ လူသားတုိ႔အၾကား အသက္ရွည္သူ၊ အသက္တုိသူ၊ အဆင့္အတန္းနိမ့္သူ၊ အဆင့္အတန္းျမင့္သူ၊ အသိဉာဏ္ ကင္းမဲ့သူ အသိဉာဏ္ ၾကြယ္၀သူမ်ားကုိ ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါ သည္``ဟု ေလွ်ာက္ထားသည္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က ေအာက္ပါအတုိင္း အတုိခ်ဳပ္ေျဖၾကားသည္။ ``သက္ရွိသတၱ၀ါအားလုံးသည္ ၎ျပဳုလုပ္ေသာကံကုိ ပုိင္ဆုိင္ၾက၏၊ ကံအေမြကုိ ခံၾကရ၏၊ ကံသာလွ်င္ အေၾကာင္းတရားရွိ၏၊ ကံသာလွ်င္ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၏၊ ကံသာလွ်င္ ကုိးကြယ္အားထားရာျဖစ္၏၊ ကံတရားသည္ အနိမ့္အျမင့္အားျဖင့္ သတၱ၀ါအားလုံးကုိ ခဲြျခားေပး၏။`` ယင္းေနာက္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က ကုိယ္က်င့္တရား၊ ေၾကာင္းက်ိဳးနိယာမအရ ယင္းသုိ႔ေသာ ကဲြျပားျခားနားခ်က္မ်ား၏ အေၾကာင္းတရားကုိ ရွင္းလင္းေဟာၾကား ေတာ္မူသည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">သုိ႔ျဖစ္၍ ဗုဒၶ၀ါဒ ႐ႈေထာင့္အရ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ မ်က္ေမွာက္ စိတ္အေျခအေန၊ အသိပညာ၊ ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္ စ႐ုိက္လကၡဏာ ျခားနားမႈမ်ားသည္ အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ ႏွစ္ရပ္လုံးႏွင့္ဆုိင္ေသာ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္၏ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ႏွင့္ စိတ္ေစတနာမ်ားေၾကာင့္ အဓိကျဖစ္ရသည္။ ကမၼ(ကံ)ဟူသည္ စာေပးနည္းအရ ျပဳလုပ္မႈဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ၎၏တရားကုိယ္အရမွာ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ေစတနာ ျဖစ္သည္။ ကမၼ(ကံ)သည္ ေကာင္းဆုိးႏွစ္မ်ိဳးကုိ တည္ေဆာက္သည္။ ေကာင္းေသာကံသည္ ေကာင္းေသာအရာ ျဖစ္ေစသည္။ မေကာင္းေသာကံသည္ မေကာင္းေသာအရာကုိ ျဖစ္ေစသည္။ ေက်နပ္ႏွစ္သက္မႈသည္ ေက်နပ္ႏွစ္သက္မႈကုိ ဆဲြငင္သည္။ ဤသည္မွာ ကမၼနိယာမျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ အေနာက္တုိင္း စာေရးဆရာအခ်ိဳ႕ ဆုိလုိခ်င္သကဲ့သုိ႔ပင္ ကမၼဟူသည္ ``ျပဳလုပ္မႈၾသဇာ လႊမ္းမုိးျခင္း``ျဖစ္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ စုိက္ပ်ိဳးၿပီးသည္ကုိ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ ရိပ္သိမ္းသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ ၾကဲခ်ခဲ့သည္ကုိ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တစ္ေနရာရာတြင္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ ရိပ္သိမ္းသည္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးဆုိမူ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ အတိတ္ (ျဖစ္ခဲ့သည္)၏ အက်ိဳးဆက္ၿပီးၿပီး ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ပစၥဳပၸန္(ျဖစ္ဆဲ)၏ အက်ိဳးဆက္ျဖစ္လိမ့္မည္။ အျခားတစ္မ်ိဳး ဆုိရမူ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ အတိတ္၏ အက်ိဳးဆက္လည္း လုံးလုံးလ်ားလ်ား မဟုတ္ဘဲ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ပစၥဳပၸန္၏ အက်ိဳးဆက္လည္း အၾကြင္းမဲ့ ျဖစ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ ဥပမာအားျဖင့္ ယေန႔ ရာဇ၀တ္သမား တစ္ေယာက္သည္ မနက္ျဖန္တြင္ သူေတာ္ေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာႏုိင္သည္။ ယင္းသုိ႔ ကဲြျပားျခားနား မႈကုိ ဗုဒၶ၀ါဒက ကံေၾကာင့္ဟု ယူဆေသာ္လည္း အရာခပ္သိမ္းကုိ ကံေၾကာင့္ဟု ယူဆရန္ မႀကိဳးစားေခ်။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">အကယ္၍ အရာခပ္သိမ္း ကံေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆခဲ့ေသာ္ ဆုိးသြမ္းရျခင္းမွာ ၎၏ ကံေၾကာင့္ျဖစ္သျဖင့္ ထုိလူဆုိးသည္ ထာ၀စဥ္ လူဆုိးသာ ျဖစ္ရခ်ိန္မည္။ ေရာဂါကုိ ကုသဖုိ႔ ဆရာ၀န္ႏွင့္ တုိင္ပင္ရန္ပင္ မလုိေတာ့ေခ်။ အေၾကာင္းမူ မိမိ၏ကံသည္ ယင္းသုိ႔သေဘာရွိခဲ့ေသာ္ (ယင္းကံကပင္) ေရာဂါကုိ ကုသမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ ဗုဒၶ၀ါဒအလုိအရ ႐ုပ္ပုိင္းႏွင့္ စိတ္ပုိင္းနယ္ပယ္တြင္ တည္ရွိေသာ ျဖစ္စဥ္နိယာမ တရား ငါးမ်ိဳးရွိသည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">၁။ ကမၼနိယာမ - ျပဳလုပ္မႈႏွင့္ ယင္း၏အက်ိဳးတရား ျဖစ္စဥ္ (ဥပမာ- ႏွစ္သက္ဖြယ္ မႏွစ္သက္ဖြယ္ အျပဳအမူမ်ားသည္ ေကာင္းက်ိဳးႏွင့္ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ကုိယ္စားျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚေစသည္။)</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">၂။ ဥတုနိယာမ - ဥတုရာသီတုိ႔၏ ျဖစ္စဥ္ (ဥပမာ- ေလတုိက္ျခင္း၊ မုိးရြာျခင္းတုိ႔၏ ဥတုရာသီအလုိက္ ျဖစ္ေပၚျခင္း သဘာ၀)</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">၃။ ဗီဇနိယာမ - မ်ိဳးေစ့တုိ႔၏ ျဖစ္စဥ္ (သက္မဲ့႐ုပ္ျဖစ္စဥ္)။ (ဥပမာ- ဆန္ေစ့မွ ဆန္ကုိေပါက္ေရာက္ေစသည္။ ႀကံပင္သည္ ခ်ိဳေသာအရသာကုိ ေပးသည္။ သိပၸံနည္းက် ကလာပ္စည္း မ်ိဳးဗီဇသီအုိရီႏွင့္ အျမြပူးႏွစ္ေယာက္၏ ႐ုပ္ပုိင္းတူညီမႈသည္ ဤနိယာမအရ ျဖစ္ႏုိင္သည္။)</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">၄။ စိတၱနိယာမ - စိတ္ျဖစ္စဥ္ နိယာမ။ (ဥပမာ- စိတ္တုိ႔၏ျဖစ္စဥ္၊ စိတ္စြမ္းအင္စသည္။)</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">၅။ ဓမၼနိယာမ - ဓမၼသဘာ၀ျဖစ္စဥ္၊ (ဥပမာ - ေနာက္ဆုံးဘ၀က ေဗာဓိသတၱတစ္ဆူ ပြင့္ေပၚလာျခင္း ကဲ့သုိ႔ေသာ သဘာ၀တရား၊ ကမၻာ့ဆဲြငင္အားစသည္။) စိတ္ပုိင္း သုိ႔မဟုတ္ ႐ုပ္ပုိင္းသေဘာတရားတုိင္းကုိ ၎တုိ႔ကုိယ္တုိင္ နိယာမတစ္ခုျဖစ္သည့္ အကုန္ၿခဳံငုံမိေသာ ေဖာ္ျပပါ ျဖစ္စဥ္ငါးမ်ိဳးျဖင့္ ရွင္းျပႏုိင္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">သုိ႔ျဖစ္၍ ကံဟူသည္ စၾကာ၀ဠာအတြင္း တည္ရွိေနသည့္ ေဖာ္ျပပါ သဘာ၀နိယာမ ငါးမ်ိဳးအနက္ တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ကံဟူသည္ သဘာ၀ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုမွ်သာျဖစ္သည္ ဆုိလုိက္သျဖင့္ ယင္းသဘာ၀ ျဖစ္စဥ္ကုိ ခ်မွတ္ေပးသူ ရွိရမည္ဟု မဆုိလုိေခ်။ ကမၻာဆဲြငင္အားကဲ့သုိ႔ေသာ သာမန္ သဘာ၀နိယာမ မ်ားသည္ ယင္းသဘာ၀နိယာမကုိ ခ်မွတ္မည့္သူ မလုိေခ်။ ယင္းနိယာမသည္ လြတ္လပ္သည့္ ျပင္ပ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အဖဲြ႕၏ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မႈ မရွိဘဲ မိမိ၏နယ္ပယ္အတြင္း ေဆာင္ရြက္ သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဥပမာဆုိေသာ္ မီးသည္ပူရမည္ဟု မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် စီမံသည္မဟုတ္ေခ်။ ေရသည္ မ်က္ႏွာ ျပင္ေပၚ၌ ညီေနရမည္ဟု မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ အမိန္႔ေပးသည္ မဟုတ္ေခ်။ ေရ၌ ဟုိက္ဒ႐ုိဂ်င္ႏွစ္ဆ ေအာက္ဆီဂ်င္တစ္ဆ ပါရမည္ျဖစ္ၿပီး ေအးျမျခင္းသည္ ၎ပုိင္ဆုိင္ေသာ သတၱိျဖစ္ရမည္ဟု မည္သည့္ သိပၸံပညာရွင္ကမွ အမိန္႔ေပးသည္ မဟုတ္ေခ်။ ယင္းတုိ႔မွာ သူ႔အလုိလုိ ျဖစ္ေနေသာ သဘာ၀လကၡဏာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ကံဟူသည္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာ လက္ေျမွာက္အ႐ႈံးေပးရမည့္ စိတ္ကူးယဥ္ မသိမျမင္ႏုိင္ေသာ စြမ္းအင္တစ္ခု၏ ျခယ္လွယ္ျခင္းခံရေသာ ယုံၾကည္မႈ သုိ႔မဟုတ္ ယင္းသုိ႔ျခယ္လွယ္ ခံရမႈကုိ မ်က္စိမွိတ္ လက္ခံမႈလည္း မဟုတ္ေခ်။ ယင္းသည္ တစ္စုံတစ္ေယာက္၏ ကုိယ္တုိင္ အျပဳအမူ အတြက္ တန္ျပန္ျဖစ္ေပၚမႈ ျဖစ္သျဖင့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္သည္ တစ္စုံတစ္ခုေသာ အတုိင္းအတာအထိ ကံအေၾကာင္းတရားကုိ ေရွာင္လဲြရန္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ မည္သည့္အတုိင္းအတာအထိ ေရွာင္လဲြႏုိင္သနည္း ဟူသည္မွာ ထုိပုဂၢိဳလ္အေပၚ၌သာ တည္မွီသည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ကံအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေဆြးေႏြးမႈမ်ားအတြင္း ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္းမ်ားႏွင့္ ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္း မ်ားဟူေသာ စကားစုမ်ားကုိ ထည့္သြင္းခြင့္ မျပဳသင့္ေၾကာင္း ဆုိရမည္ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶ၀ါဒအဖုိ႔မူ ဖန္ဆင္းခံ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား စုိးမုိးၿပီး ယင္းစုိးမုိးမႈေၾကာင့္ ဆုလာဘ္ႏွင့္ ဒဏ္ေပးတတ္ေသာ အနႏၲတန္ခုိးရွင္ တည္ရွိမႈကုိ အသိအမွတ္ မျပဳေခ်။ ယင္းႏွင့္ဆန္႔က်င္လ်က္ ဗုဒၶ၀ါဒီတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ ေတြ႕ႀကံဳခံစားရသည့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ ျပဳလုပ္ေသာ ေကာင္းမႈႏွင့္ မေကာင္းမႈတုိ႔၏ သဘာ၀ရလာဒ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ယုံၾကည္ၾကသည္။ ကမၼသဘာ၀တြင္ ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚေသာ တန္ျပန္ခံရေသာ အေျခခံရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပရ မည္ျဖစ္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ကံတရား၌ ရွိေနေသာ သဘာ၀ကား သင့္ေတာ္ေသာ အက်ိဳးဆက္ကုိ ျဖစ္ေပၚေစမည့္ ျဖစ္ႏုိင္ေျချဖစ္သည္။ အေၾကာင္းတရားသည္ ယင္း၏ အက်ိဳးတရားကုိ ျဖစ္ေပၚေစသည္။ အက်ိဳးတရား၌ ယင္း၏ အေၾကာင္းတရား ကုိ ရွင္းျပသည္။ မ်ိဳးေစ့က အသီးကုိျဖစ္ေပၚေစသည္။ ယင္းအသီးက အေစ့ႏွင့္အသီးတုိ႔ၾကား အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္မႈကုိ ရွင္းျပသည္။ ထုိ႔အတူပင္ ကံႏွင့္ ယင္းတုိ႔၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈတုိ႔ ဆက္စပ္ပတ္သက္မႈ ရွိသည္။ အက်ိဳးတရားသည္ အေၾကာင္းတရား၌ ပြင့္လင္းေနၿပီးျဖစ္သည္။ ကမၼ၀ါဒကုိ ျပည့္စုံစြာ ယုံၾကည္သူ ဗုဒၶ၀ါဒီတစ္ေယာက္အဖုိ႔ ကယ္တင္ခံရရန္ အျခားပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ထံ ဆုေတာင္းျခင္း မျပဳဘဲ ယင္းကမၼ၀ါဒသည္ မိမိကုိယ္ကုိ အားကုိးရန္ သင္ၾကားသည့္အတြက္ မိမိ၏စင္ၾကယ္မႈအတြက္ မိမိအေပၚ မွာသာ တည္မွီေၾကာင္း ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယုံၾကည္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္အား ေျဖသိမ့္မႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ မိမိကုိယ္ကုိ မွီခုိအားထားမႈႏွင့္ ကုိယ္က်င့္သီလ ျဖည့္စြမ္းမႈ သတၱိတုိ႔ကို ေပးသည္မွာ ကံကုိယုံၾကည္သည့္ တရားအဆုံးအမပင္ ျဖစ္သည္။ မိမိ၏လုံ႔လကုိ ျပည့္စုံေစ၍ ၎၏စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပမႈကုိ ထြန္းညွိေပးၿပီး ၎အား ထာ၀စဥ္ ၾကင္နာေစ၊ သည္းခံေစ၊ ညွာတာ ေထာက္ထားေစသည္မွာ ကံယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မေကာင္းမႈမွ ေရွာင္ရွားရန္ ေကာင္းမႈကုိ ျပဳလုပ္ရန္ႏွင့္ မည္သည့္ ျပစ္ဒဏ္ခက္မႈကုိမွ ေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္ မည္သည့္ ေကာင္းခ်ီးေပးခံရမႈကုိမွ ေမွ်ာ္လင့္ ဖြယ္မလုိဘဲ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ရန္ မိမိအား တုိက္တြန္းေပးသည္မွာလည္း ၿမဲၿမံေသာ ဤကံယုံၾကည္ မႈေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဒုကၡျပႆနာ သုိ႔မဟုတ္ အျခားဘာသာတရားမ်ား၏ စီမံခ်မွတ္ၿပီးသား ၾကမၼာဟုဆုိေသာ အရာ၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ႏွင့္ အထူးသျဖင့္ လူသားတုိ႔၏ မညီမွ်မႈတုိ႔ကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္သည္မွာ ကမၼ၀ါဒပင္ျဖစ္သည္။ ကမၼႏွင့္ ဘ၀သံသရာကုိ နဂုိမွန္အဆုိအျဖစ္ လက္ခံသည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"> </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-7487834375215790981?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-31819179278613006112009-09-22T01:20:00.000-07:002009-09-22T01:26:17.888-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ခင္းပြန္းႀကီးဆယ္ပါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခုတေလာ လူေတြၾကားမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာဆုိလာၾကတာ ေတြ႕ရ ပါတယ္။ ေကာင္းလည္းေကာင္းပါတယ္။ ပိဋကတ္စာေပေတြမွာေတာ့ ခင္ပြန္းႀကီးဆယ္ပါးဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ ဒီဆယ္ပါးလုံးကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ တစ္စုတစ္စည္းတည္း ေဟာထားဖြင့္ဆုိထားတာေတြ အမ်ားႀကီး မေတြ႕ရပါဘူး။ ဒီခင္ပြန္းႀကီးဆယ္ပါးကုိ စာေပမွာကေတာ့ မိတၱပူဇာ တရားဆယ္ပါးအေနျဖင့္ ေဖာ္ျပပါတယ္။ ေတမိယဇာတ္ေတာ္မွာ ေတမိမင္းသားက သူ႔ကုိေျမျမွပ္သတ္ခါနီးအခ်ိန္က်မွ ရထားမွဴးအား ဒီမိတၱပူဇာတရားဆယ္ပါးကုိ ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ မိတၱပူဇာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ေက်းဇူးမေမ့အပ္ မျပစ္မွား အပ္ေသာ မိတ္ေဆြေကာင္းႀကီး ဆယ္ေယာက္လုိ႔ နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ ဒီဆယ္ပါးကုိ ခင္ပြန္းႀကီးဆယ္ပါး အေနျဖင့္ ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိေနၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ခင္ပြန္းႀကီးဆယ္ပါး ေဖာ္ျပၾကရမွာ စကားလုံးေ၀ါဟာရ အသုံးအႏႈန္းေလးေတြေၾကာင့္ အနည္းငယ္ကဲြျပားေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ခင္ပြန္းႀကီး ဆယ္ပါးကုိ စာေပမွာလာတဲ့ အတုိင္းဒီေနရာမွာ ထပ္ၿပီး ေဖာ္ျပရရင္</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၁) ဗုဒၶ-= သဗၺညဳဘုရားသခင္</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၂) ပေစၥကဗုဒၶ= ဘုရားငယ္ေခၚ ပေစၥကဗုဒၶ</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၃) အရဟႏၲ= အာသေ၀ါကုန္ၿပီးေသာ ရဟႏၲာ</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၄) အဂၢသာ၀က= ျမတ္စြာဘုရား၏ လက္ယာေတာ္ရံ လက္၀ဲေတာ္ရံ သာ၀ကမ်ား</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၅) မာတာ= မိခင္</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၆) ပိတာ-= ဖခင္</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၇) ၀ုဒၶါ၀စာယန= အသက္သိကၡာ ဂုဏ္၀ါသီလ အာစာရ အမ်ိဳးစသည္တုိ႔၌ မိမိထက္ႀကီးျမတ္၍ ႐ုိေသအပ္သူမ်ား</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၈) အာစရိယ= သြန္သင္ဆုံးမ ပညာသင္ေပးတတ္ေသာ ဆရာျမတ္</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၉) ဟိတကရ= ထမင္းအေဖ်ာ္ အိပ္ယာေနရာ အ၀တ္ပုဆုိးစေသာ အာမိသႏွင့္တကြ တစ္စုံတစ္ခု ေက်းဇူးရွိဖူးသူမွန္သမွ်</span></strong></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(၁၀) ဓမၼကထိက= ေကာင္းက်ိဳးရေရးအတြက္ တရားေဟာေပးသူ တရားေဟာဆရာ</span></strong> ဆုိတဲ့ ဒီတရားဆယ္ပါးပဲျဖစ္ပါတယ္။ <em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">(ေတမိယဇာတက၊ ပါ၊ ဒု၊ ၁၅၀)</span></em></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span></em></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ေဖာ္ျပပါ ဒီခင္ပြန္းႀကီး ဆယ္ပါးလုံးကုိ ၾကည့္ရင္ ကုိယ့္အေပၚ အနည္းငယ္မွ် ေက်းဇူးျပဳဖူးတဲ့သူ မွန္သမွ် မပါဘဲ က်န္ေနခဲ့တာ မရွိပါဘူး။ ၿခဳံၾကည့္လုိက္ရင္ အားလုံးပါ၀င္ေနပါတယ္။ နံပါတ္စဥ္ေတြ ေရွ႕ေနာက္မညီ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေက်းဇူးျပဳဖူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိ သင့္ေလ်ာ္သလုိ ေျပာဆုိၾကမယ္ဆုိရင္ ဒီဆယ္ပါးထဲမွာ တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ သြားၿပီးအႀကဳံး၀င္ေနပါတယ္။ အမည္နာမ အေနျဖင့္သာ အတိအက် ေဖာ္ျပပါရွိျခင္း မရွိတာပဲ ရွိရင္ရွိတတ္ပါတယ္။ ေသာတာပန္ သကာဒါဂါမ္ အနာဂါမ္စသည္ျဖင့္ တိက်တဲ့အမည္မ်ားျဖင့္ ေဖာ္ျပထားျခင္း မရွိေသာ္လည္း ဒီပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ နံပါတ္ (၇) ျဖစ္တဲ့ အသက္သိကၡာဂုဏ္၀ါသီလ အက်င့္ အမ်ိဳးစသည္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႐ုိေသရမည့္သူမ်ား စာရင္းမွာပါ၀င္ေနၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ေမးခြန္းရွင္ရဲ႕ အေမးမွာ ေမးထားတဲ့ သမာဓိနဲ႔ ျပည့္စုံဂုဏ္ႀကီးျမတ္၍ ႐ုိေသသင့္သူမ်ား ဆုိတာဟာလည္း ကိုယ့္ထက္သီလသမာဓိ ပညာဂုဏ္တုိ႔နဲ႔ျပည့္စုံတဲ့ သူမ်ားကုိပဲ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ <strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);">“တရားေဟာပုဂၢိဳလ္ ဆုိသည္မွာလည္း အဓမၼဝါဒ ေၾကညာသတ္မွတ္ခံရေသာ ဝါဒမ်ားကုိ ေဟာေျပာေနသူမ်ားမွာလည္း တရားေဟာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားပဲ“</span></strong>လုိ႔ ဆုိတဲ့ နားလည္မႈကေတာ့ အေတြးလြန္တဲ့ နားလည္မႈပါ။ စာေပမွာ တုိက္႐ုိက္လာတဲ့ စကားနဲ႔ ေျပာရင္ ဓမၼကထိကလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီမွာပါတဲ့ ဓမၼဆုိတဲ့ စကားကုိက ရွင္းေနပါ တယ္။ တရားတဲ့။ တရားဆုိကတည္းက မတရားတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ကန္႔ၿပီးသားပါ။ မတရားတာဆုိတာ အကုသုိလ္တရားေတြ မေကာင္းတဲ့အပါယ္လားေစမယ့္ တရားေတြ လဲြမွားေနတဲ့ မိစၧာဒိ႒ိဆန္တဲ့ အယူအဆ ေတြကုိ ဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တရားလုိ႔ဆုိလိုက္တဲ့အတြက္ ဒီမတရားတာေတြကုိ အလုိလုိကန္႔လုိက္ၿပီး ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီမတရားတာေတြကုိ ပယ္ရွားၿပီး တရားတာေတြကုိ ေဟာေျပာျပသေပးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဓမၼကထိက</span></span><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">(တရားေဟာ ဆရာ)ပါပဲ။ ဒီလုိနားလည္လုိက္ရင္ ရွင္းသြားပါၿပီ။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">အမွန္ေတာ့ ဒီခင္ပြန္းႀကီးဆယ္ပါးဆုိတာ ေလာကသားမ်ားအတြက္ မျပစ္မွားသင့္တဲ့ မျပစ္မွားေကာင္းတဲ့ ေက်းဇူးျပဳသင့္တဲ့ ေက်းဇူးဆပ္သင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကသားတုိင္း ဒီဆယ္ပါးနဲ႔ မႀကဳံဖူးတဲ့သူ မရွိတဲ့အတြက္ ႀကဳံတဲ့အခါမွာ မျပစ္မွားမိေအာင္၊ ျပစ္မွားမိရင္လည္း ျပန္လည္ေတာင္းပန္ႏုိင္ေအာင္၊ ေက်းဇူး တရားရွိသူမ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ထုိေက်းဇူးမ်ားကုိ ျပန္လည္ဆပ္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-3181917927861300611?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-15487332512766269522009-09-20T21:44:00.000-07:002009-09-21T05:49:35.015-07:00<div style="text-align: justify;">ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ အမ်ားစုမွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ မသက္ဆုိင္တဲ့ ဘုရားေဟာ မဟုတ္တဲ့ အလြန္အ႐ုိးစဲြေနတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ ရွိပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ ေသသူကုိ သရဏဂုံတင္ေပးရမယ္ ဆုိတဲ့အခ်က္၊ ဘုရား ေတာင္မွ မိဘေက်းဇူးကုိ ႏုိ႔တစ္လုံးဘုိးပဲ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္၊ သာသနာ့ေဘာင္၀င္မယ့္ ေမာင္ရွင္ေလာင္းကုိ နတ္ျပေပးရတယ္ဆုိတဲ့အခ်က္၊ အလွဴပဲြေတြမွာ မုိးတားဖုိ႔အတြက္ ရွင္ဥပဂုတ္ပဲြထုိးၿပီး မ႑ပ္ေရွ႕မွာ ခ်ထားေပးေလ့ရွိတဲ့အခ်က္ စတာေတြပါ။ ဒါေတြက အလြန္လဲြမွားၿပီး ယေန႔အထိ အမ်ားလက္ခံ ယုံၾကည္ေနၾကတဲ့ အရာေတြထဲက ထင္ရွားတဲ့ အခ်က္ေလးေတြပါ။ ဒီအလဲြေတြထဲက ေနာက္တစ္ခုက ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္မျပဳရ ဆုိတဲ့အခ်က္ကလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ ျဖစ္ေနျပန္ပါၿပီ။ ၀ါမ၀င္ခင္ အိမ္ေထာင္ျပဳမွ ျဖစ္မယ္၊ ၀ါကၽြတ္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကမယ္ဆုိတဲ့့ အ႐ုိးစဲြေနတဲ့ ဒီအခ်က္အေပၚမွာ မ်က္ေမွာက္ ေခတ္လူငယ္ အေတာ္မ်ားမ်ား ဘ၀င္မက် ျဖစ္လာၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္ မျပဳရ ဆုိတဲ့ ဒီအယူအဆဟာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူ၊ သတ္မွတ္ေတာ္မူခဲ့တာလားလုိ႔ ေမးလာသူေတ ြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ါတြင္းကာလနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းလုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ကာ ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ ရျပန္ပါတယ္။<br />တကယ္ေတာ့ ၀ါတြင္းဆုိတဲ့ အေခၚအေ၀ၚဟာ ရဟန္းေတာ္မ်ား ၀ါဆုိ၀ါကပ္ျပဳရမယ္ ဆုိတဲ့ ၀ိနည္းဥပေဒ ပညတ္သတ္မွတ္ၿပီး ခ်ိန္မွသာ ထုိရဟန္းေတာ္မ်ား ၀ါဆုိ၀ါကပ္ျပဳေနတဲ့ သုံးလတာကာလကုိ ရည္ရြယ္ၿပီး ေခၚေ၀ၚသုံးစဲြၾကတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ၀ါတြင္းဟာ လူေတြအတြက္ေတာ့ မုိးတြင္းကာလပါပဲ။ ရဟန္း ေတာ္မ်ား ၀ါတြင္းသုံးလကာလပတ္လုံး တစ္ျခားတစ္ေနရာသုိ႔ ၾကြေရာက္ေတာ္မမူဘဲ ကုိယ္၀ါဆုိရာ ေက်ာင္းတုိက္အရာမ္တြင္းမွာပဲ ေနထုိင္သီတင္းသုံးၾကဖုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၀ိနည္းဥပေဒဟာ ၀ါတြင္းကာလ မွာ အိမ္ေထာင္မျပဳရဘူးဆုိတဲ့ လူေတြၾကားမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ဘာမွမသက္ဆုိင္ပါဘူး။ ဘယ္သူက ဘယ္လုိ စတင္ခဲ့တယ္၊ ဘယ္တုန္းကစၿပီး ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ အတိအက် ေျပာလုိ႔မရတဲ့ ၀ါတြင္း ကာလ အိမ္ေထာင္မျပဳရ ဆုိတဲ့ ဒီယုံၾကည္ခ်က္ဟာ ဘုရားေဟာ မဟုတ္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ပိဋကတ္မွာ ပါတဲ့အခ်က္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ါတြင္းကာလမွာ အိမ္ေထာင္မျပဳရဘူးဆုိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ ေတြ ရွိတယ္ဆုိရင္ ၀ါဆုိဖုိ႔ ပညတ္ခ်က္ေတြ မသတ္မွတ္ခ်ိန္တုန္းက ဘယ္လုိသတ္မွတ္ၾကသလဲဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါ။ ဘုရားရွင္၀ါဆုိဖုိ႔ ၀ိနည္းဥပေဒ သတ္မွတ္ခ်ိန္ဟာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူၿပီး ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ေနာက္ပုိင္းမွ ေပၚေပါက္ခဲ့တာပါ။ ၀ါတြင္းကာလနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘုရားရွင္ဟာ ရဟန္းေတာ္မ်ား အတြက္သာ သီးသန္႔၀ိနည္း ဥပေဒထားကာ ပညတ္ခ်က္ပဲရွိပါတယ္။ လူေတြအတြက္ ၀ါတြင္းကာလမွာ ဘာမလုပ္ရဘူး၊ ဘယ္မသြားရဘူး စတဲ့ ဥပေဒ သတ္မွတ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ဥပုသ္ေန႔ ေတြမွာ ဥပုသ္သီလေစာင့္ ေစလုိတဲ့ ေဟာၾကားခ်က္အခ်ိဳ႕ရွိပါတယ္။ ဒါကလည္း ၀ါတြင္းကာလမွ မဟုတ္ပါ ဘူး။ ၀ါတြင္းမဟုတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း ဥပုသ္ေန႔မ်ားမွာ ဥပုသ္သီလေစာင့္လုိ႔ ရပါတယ္။<br />ဘုရားရွင္ဟာ လူေတြအတြက္ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံမ်ား နည္းေအာင္၊ ကိေလသာမ်ားပါးေအာင္ က်င့္ႀကံေန ထုိင္ၾကဖုိ႔သာ ေဟာၾကားေလ့ရွိပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္မျပဳရ၊ ျပဳရင္ဘာျဖစ္မယ္ဆုိတဲ့ အထူးတ လည္ ေဟာၾကားသတ္မွတ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ သာသနာ့၀န္ထမ္းမ်ားကုိေတာ့ အိမ္ေထာင္မျပဳရ၊ ကာမဂုဏ ္ေမထုန္ မမွီ၀ဲရဆုိတာကုိေတာ့ အထူးသတ္မွတ္ ပညတ္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘုရားရွင္ အထူးေဟာေတာ္မူတဲ့အခ်က္က အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ေနာက္ပုိင္း အိမ္ေထာင္ေရးကုိ ဘယ္လုိအဆင္ေျပေအာင္ ေနထုိင္ရမယ့္အခ်က္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳသူ လင္ေယာက်္ား ဇနီးမယားတုိ႔ လုိက္နာ က်င့္ႀကံရမယ့္ တာ၀န္မ်ား၊ အိမ္ေထာင္ေရးကုိ ထိခုိက္ပ်က္ျပားေစမယ့္အျပင္ သံသရာပါ ဒုကၡေေရာက္ ေစမယ့္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈမ်ားကုိ မျပဳလုပ္ၾကဖုိ႔ ပညတ္သတ္မွတ္ေတာ္ မူေပးတဲ့ အခ်က္ပဲျဖစ္ ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳရမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္မျပဳရဘူး ဆုိတဲ့အခ်က္ မဟုတ္ပါ ဘူး။ အိမ္ေထာင္ျပဳမႈဟာ ေရွးပေ၀သဏီတည္းက လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့အလုပ္ပါ။ ဘုရားရွင္လက္ထက္မွာလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳၾကပါတယ္။ ဘုရားလက္ထက္က လူသန္းေပါင္း ၇၀ေလာက္ရွိတဲ့ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ ႀကီးဟာ အရိယာပုဂၢိဳလ္ခ်ည္းပဲ သန္းေပါင္း ၅၀ခန္႔ ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီသာ၀တၱိၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားေတြဟာ လည္း အိမ္ေထာင္ျပဳၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔အိမ္ေထာင္ျပဳမႈဟာ ၀ါတြင္းကုိေရွာင္ၿပီး ျပဳတယ္ဆုိတာကုိ ဗုဒၶ စာေပမွာ အထူးေဖာ္ျပတာ မရွိၾကပါဘူး။ သူတုိ႔အဆင္ေျပ သင့္ေလ်ာ္ခ်ိန္မွာ ျပဳၾကမွာပါ။ ဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း ၄၅ႏွစ္ပတ္လုံး အိႏၵိယႏုိင္ငံတစ္၀ွန္း လွည့္လည္သီတင္းသုံးတဲ့ အခ်ိန္ဟာ သာ၀တၳိၿမိဳ႕ မွာ သီတင္းသုံးခ်ိန္က ပုိမ်ားပါတယ္။ ဒီလုိ ဘုရားရွင္ သီတင္းသုံးခ်ိန္မ်ားၿပီး အရိယာသူေတာ္စင္ အမ်ားဆုံး ရွိတဲ့ သာ၀တၳိျမိဳ႕မွာ သတ္မွတ္ပညတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြဟာလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ အိမ္ေထာင္ျပဳမႈနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ကာလသတ္မွတ္ ေဟာၾကားခ်က္ရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ သာ၀တၳိၿမိဳ႕သားတုိ႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း အေၾကာင္းေတြလည္း စာေပမွာ အမ်ားႀကီးေတြ႔ေနရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မရွိခဲ့့ပါဘူး။ ဘုရားရွင္ဟာ လူေတြအတြက္ အိမ္ေထာင္ျပဳမႈ၊ မျပဳမႈ၊ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္တဲ့ ကာလ၊ မျပဳသင့္တဲ့ ကာလေတြ ထက္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုရဲ႕ အဆင္ေျပမႈ မေျပမႈေတြကုိ ပုိၿပီးဦးစားေပးပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ရွင္ ႏွစ္ဦးတုိ႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးခုိင္ၿမဲဖုိ႔ လုိက္နာသင့္တဲ့ က်င့္၀တ္မ်ားကုိသာ ဦးစားေပးေဟာေတာ္မူပါတယ္။<br />ဒီလုိဆုိရင္ ဘုရားေဟာမဟုတ္တဲ့ ဒီ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္မျပဳရဆုိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာေၾကာင့္ ေလးေလးနက္နက္ ရွိေနၾကတာလဲလုိ႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကေတာ့ ေရွးအစဥ္လာ ကတည္းက အ႐ုိးစဲြလာခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေရွးကလူႀကီးသူမမ်ားဟာ ဘုရားသာသနာကုိ အလြန္သတ္၀င္ ယုံၾကည္ၾကၿပီး ဘာသာေရးကုိ အထူးအေလးထားတဲ့ သူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္ မ်ား၀ါတြင္းကာလ ၀ါဆုိ၀ါကပ္ျပဳၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့ လူေတြအေနနဲ႔လည္း ကာမဂုဏ္ အာ႐ုံမ်ားနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ဒီအိမ္ေထာင္ျပဳ သားေမြးျခင္း ကိစၥမ်ားကုိ မလုပ္ၾကဘဲ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး အလုပ္မ်ားနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၿပီး မုိးတြင္းကာလမွာသာ အနားရၾကတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား မ်ားမ်ားလုပ္ျဖစ္ၾကဖုိ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရင္း ၀ါတြင္းကာလမွာ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းကုိ အထူးတလည္ မျပဳလုပ္ၾကျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ စဥ္းစားမိတာက ၀ါတြင္းကာလဟာ မုိးရာသီကာလ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မဂၤလာအခမ္းအနားမ်ား က်င္းပျပဳလုပ္ဖုိ႔အတြက္ မိုးအဆက္မျပတ္ရြာမႈက အခက္အခဲျဖစ္ ေစႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုျဖစ္ေစသလုိ မုိးရာသီကာလ သီးႏွံစပါး စုိက္ပ်ိဳးထားခ်ိန္မ်ားျဖစ္လုိ႔ စား၀တ္ေနေရး အရလည္း အခက္အခဲ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အခ်က္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မုိးတြင္ကာလ အိမ္ေထာင္ ျပဳျခင္းကုိ မျပဳလုပ္ၾကဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကတာျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီအစဥ္အလာမ်ားဟာ အခုေခတ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေဗဒင္ယၾတာ ဓာတ္႐ုိက္ဓာတ္ဆင္ ဆရာမ်ားရဲ႕ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္ ျပဳရင္ပဲ တစ္ခုခုျဖစ္ႏုိင္သလုိ၊ အိမ္ေထာင္ေရးပဲ မတည္ၿမဲေတာ့သလုိ၊ တစ္ခုခုပဲ ထျဖစ္ေတာ့မလုိ ေျပာဆုိ ေဟာေျပာလာၾကရာက ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္မျပဳရဆုိတဲ့ အစဥ္အလာ ယုံၾကည္မႈႀကီးက လႊမ္းမုိး သက္ေရာက္ လာခဲ့ၾကတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။<br />တကယ္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ အိမ္ေထာင္ျပဳျပဳ အိမ္ေထာင္ျပဳသူ ႏွစ္ဦးရဲ႕ အေနအထားကုိလုိက္ၿပီး အိမ္ေထာင္ ေရး အဆင္ေျပမႈ မေျပမႈဆုိတာ ျဖစ္ၾကတာပါ။ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္ျပဳမိလုိ႔ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပမႈ မေျပမႈ ျဖစ္ရတယ္ဆုိတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ၀ါပမွာ အိမ္ေထာင္ျပဳသူေတြလည္း အိမ္ေထာင္ေရး ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနၾကပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ တာ၀န္ကုိယ္စီေက်ပြန္ၿပီး အက်င့္သီလ ေကာင္းမြန္ေနမႈကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ အိမ္ေထာင္ျပဳမႈက အဓိကမက်ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အ႐ုိးစဲြေနတဲ့ ယုံၾကည္မႈဟာ အလြန္အမတန္ ေဖ်ာက္ဖုိ႔ခက္လွပါတယ္။ အခုဆုိရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ တစ္၀ွန္းလုံးလုိလုိ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္ျပဳမႈကုိ ေရွာင္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါကုိ ဆန္႔က်င္ၿပီး ေဖာက္ထြက္ဖုိ႔က အခ်ိန္အမ်ားႀကီး ယူရမယ့္အေနအထား ရွိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီလုိ အိမ္ေထာင္ျပဳ သားေမြးကိစၥမ်ိဳးဆုိတာဟာလည္း ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေရးအရ ၾကည့္ရင္အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံကုိ အားေပးတဲ့ သေဘာမ်ိဳးလည္း သက္ေရာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း ဒီလုိ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္မျပဳရဆုိတဲ့ အယူႀကီး ရွိေနၾကေပမယ့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားဘက္ကေရာ လူႀကီးသူမမ်ားဘက္ကပါ အထူးတလည္ အေရးေပးၿပီး ေျပာဆုိတြန္းလွန္ျခင္း မျပဳၾကျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္မျပဳရတဲ့ အတြက္ သံသရာဒုကၡျဖစ္ေစတဲ့ အလုပ္မဟုတ္ႏုိင္လုိ႔ ဒီအေပၚမွာ အထူးအေလးထားျခင္း မရွိၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဘက္ကလည္း ဗုဒၶဘာသာ ယုံၾကည္မႈ အားေကာင္းလွ တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ သံဃာေတာ္မ်ား အေလးအနက္ထားရာ ၀ါတြင္းကာလမွာ သာသနာ့၀န္ထမ္းေတြေတာင္ ဒီလုိေနၾကတာမဟုတ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳ သားေမြးျခင္းမ်ားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကတယ္ ဆုိတဲ့ အခ်က္ဟာ အေကာင္းဘက္ကၾကည့္ရင္ ဂုဏ္ယူစရာ ေကာင္းလွတဲ့အခ်က္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်က္က ဘုရားေဟာလုိ႔၊ ေဗဒင္ယၾတာဆရာေတြက ေျပာလုိ႔ အိမ္ေထာင္မျပဳၾကဘူးလုိ႔ နားလည္သတ္မွတ္ ေျပာဆုိၾကတယ္ဆုိရင္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဘုရားရွင္အေနနဲ႔ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္ မျပဳရဘူးဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိ လုံး၀ေဟာၾကားေတာ္ မမူပါဘူး။ ဒီလုိ ဘုရားေဟာ မဟုတ္တာကုိ ဘုရားေဟာသလုိမ်ိဳး ေျပာဆုိ သတ္မွတ္ၾကရင္လည္း အျပစ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။<br />ဒီေနရာမွာ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္မျပဳျခင္းကုိ ဘုရားေဟာလုိ႔ မျပဳတာလုိ႔ မမွတ္ၾကဘဲ ၀ါတြင္းကာလ အခုိက္အတန္႔ေလးမွာ ကိေလသာ အာ႐ုံကာမဂုဏ္မ်ား နည္းေနေစဖုိ႔နဲ႔ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ား မ်ားမ်ား လုပ္ခြင့္ ရေစဖုိ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းကုိ မျပဳၾကျခင္း ျဖစ္တယ္လုိ႔ လက္ခံယုံၾကည္လုိက္ၾကရင္ အလြန္ေကာင္း ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ၀ါတြင္းကာလမွာ လူေတြလည္း အိမ္ေထာင္မျပဳရ၊ ေမထုန္မျပဳရ၊ ရွစ္ပါးသီလပဲ ေဆာက္တည္ၿပီး ေနရမယ္ဆုိတာ သတ္မွတ္ေဟာၾကားခ်က္ မရွိပါဘူးဆုိတာပါ။ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္ျပဳလုိကလည္း ျပဳႏုိင္ၾကပါတယ္။ ၀ါတြင္းကာလ အိမ္ေထာင္ျပဳလုိ႔ အပါယ္ငရဲ လားရတယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္လုိ႔ ကာေမသုမိစၧာစာရကံ က်ဴးလြန္လုိ႔ အပါယ္ငရဲ လားရတာပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ါတြင္းကာလနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းသည္ ဘာမွမသက္ဆုိင္တဲ့ အတြက္ ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ ၀ါဆိုခ်ိန္ေၾကာင့္ တုိ႔ေတြအိမ္ေထာင္ျပဳေရးကုိ ထိခုိက္တယ္ ဆုိတာ မေတြးၾကဖုိ႔နဲ႔ဲ အိမ္ေထာင္ျပဳလုိက ၀ါတြင္း၀ါပ အဓိကမက်ဘဲ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေနာက္ပုိင္း အိမ္ေထာင္ရွင္ႏွစ္ဦးတုိ႔ရဲ႕ တာ၀န္ေက်မႈနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရး မေဖာက္ျပန္မႈကသာ အဓိကက်ပါေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းတင္ျပလုိက္ရပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-1548733251276626952?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-58211617183651045852009-09-20T04:26:00.000-07:002009-09-21T05:48:13.065-07:00<div style="text-align: justify;">တရားပဲြအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တရားပဲြၿပီးလုိ႔ ေမးခြန္းေတြ ေမးပါလုိ႔ ဆုိလုိက္တဲ့အခါ ေမးတတ္တဲ့ ေမးခြန္း တစ္ခုက ``တစ္ခ်ိဳ႕ဗုဒၶစာေပေတြကုိ ဖတ္ရတဲ့အခါ အမ်ိဳးသမီးမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မေကာင္းေၾကာင္း ေဟာထားတာေတြ၊ တန္းတူအခြင့္ အေရးမရွိတာေတြကုိ သိရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ခံစားရတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ လဲ..`` ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေလးတစ္ခုပါ။ ဟုိတစ္ေလာကလည္း ကေလးမေလးေတြက ''ဘယ္ေနရာ ေရာက္ ေရာက္ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အၿမဲနိမ့္က်ၿပီး ခဲြျခားခံရတယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာဆုိ ပုိလုိ႔ေတာင္ဆုိးေသးတယ္၊ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေနရာေတြဆုိရင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မသြားရ၊ မတက္ရဆုိတဲ့ ေနရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ စသျဖင့္ ေျပာၿပီး အဲဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ…''တဲ့။<br />မွန္ပါတယ္။ ဒီလုိျပႆနာမ်ိဳးက ေနရာတုိင္း၊ ႏုိင္ငံတုိင္းမွာ ႀကဳံေတြ႕ရမယ့္ ျပႆနာပါ။ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ဘက္ကၾကည့္ရင္ သူတုိ႔ကုိ ခဲြျခားဆက္ဆံတယ္၊ ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံတယ္ဆုိတဲ့ အေတြးေတြ ၀င္မိၾကမွာပါ။ ဒီလုိ၀င္မိတာလည္း အျပစ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဒါဟာ ဘာသာတရားေၾကာင့္ ဘာသာ တရားမွာ ေဟာၾကားထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ ဒီလုိ ခဲြျခား ခံရတာလုိ႔ ေတြးၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဗုဒၶစာေပေတြမွာ ေဖာ္ျပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မေကာင္းေၾကာင္း ဇာတ္ေတာ္နိပါတ္ေတာ္ စတာေတြေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေပၚ မေကာင္းျမင္တဲ့သေဘာ၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ ယုတ္နိမ့္တဲ့သေဘာစသည္ျဖင့္ ျမင္ေနၾကတာ ျဖစ္ေၾကာင္း မခံမရပ္ႏုိင္ ေျပာဆုိလာၾကပါတယ္။ လူလူခ်င္း အတူတူ ခဲြျခားဆက္ဆံခံရတဲ့ အတြက္ စိတ္ထဲမွာ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္မိတယ္လုိ႔လည္း တစ္ခ်ိဳ႕က ရင္ဖြင့္လာ ၾကပါတယ္။<br />တကယ္ေတာ့ ဒီလုိျဖစ္လာတာ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ မသက္ဆုိင္ဘူးလုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။ ေယာက်္ား၊ မိန္းမဆုိတဲ့ သဘာ၀နိယာမ သေဘာက ခဲြျခားေပးခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ားအျဖစ္၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အျဖစ္ ကဲြျပားလာေစတဲ့ ကုိယ္အဂၤါ အစိပ္အပုိင္းမ်ားေၾကာင့္ပဲ ေနရာတကာမွာ ရင္ေဘာင္တန္းလုိ႔ မရတဲ့ အေန အထားေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီသဘာ၀ နိယာမေတြေၾကာင့္ပဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ အမ်ိဳးသားမ်ားလုိ လြတ္လပ္မႈ မရွိတာ၊ အမ်ိဳးသားမ်ားထက္ ပုိတဲ့ခႏၶာ၀န္ ဒုကၡေတြ ရွိလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အမ်ိဳးသမီး ေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြထက္ ဒုကၡေတြ ပုိမ်ားတယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာလာ ကမၼနိယာမ သေဘာတရားအရ ၾကည့္ရင္ အတိတ္ကျပဳခဲ့တဲ့ ကမၼသတၱိ ကံစြမ္းေတြအရ ဒီလုိ ဒုကၡပုိမ်ားတဲ့ လူသားအျဖစ္ ေမြးဖြားလာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက အတိတ္ကုိ ေျပာျပတာပါ။ ဒီသေဘာအရ ၾကည့္ရင္ ေယာက္်ားအျဖစ္၊ မိန္းမအျဖစ္ ေမြးဖြားမႈဟာ ကံအက်ိဳးေပး ကြာျခားမႈေၾကာင့္လုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အမ်ိဳးသမီးဘ၀ကုိပဲ တပ္မက္တတ္တဲ့ တဏွာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးအျဖစ္ ျပန္ေမြးေနၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ ထားပါေတာ့။ ဒါက အမ်ိဳးသမီးအျဖစ္ကုိ ရလာတတ္တဲ့ အေၾကာင္းေလးကုိ ေျပာျပတာပါ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒီလုိ မိန္းမေယာက္်ား အျဖစ္ကဲြျပားေနေပမယ့္ တူညီတဲ့ တန္ဖုိးမျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးကေတာ့ ရခဲတဲ့ လူ႕ဘ၀ကုိ ရလာျခင္းဆုိတဲ့ အခ်က္ပါ။ ရခဲ့တဲ့ လူဆုိတဲ့ ဒုလႅဘတရားမွာ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးလုိ႔ ခဲြျခားမႈမရွိပါဘူး။ ဗုဒၶဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီး ခဲြျခားမႈ မရွိသလုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံတဲ့သေဘာ၊ ခဲြျခားဆက္ဆံတဲ့ သေဘာ၊ ယုတ္ညံ့တဲ့ လူသားအျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားတဲ့ သေဘာမ်ား မရွိခဲ့ပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိလည္း လူသားမ်ားအျဖစ္ လူ႔တန္ဖုိး၊ လူ႕သိကၡာ၊ လူ႔အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ သူမ်ားအျဖစ္ ခ်ီးေျမွာက္ပါတယ္။ တရားေဟာတဲ့အခါမွာလည္း အမ်ိဳးသား မ်ားျဖစ္လုိ႔ ေဟာတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ျဖစ္လုိ႔ မေဟာဘူး စတာေတြ မရွိပါဘူး။ အမ်ိဳးသားမ်ား ေသာတာပန္ ျဖစ္ႏုိင္သလုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလည္း ေသာတာပန္ ျဖစ္ႏုိင္ၾကပါတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ား အာသေ၀ါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာျဖစ္ႏုိင္သလုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလည္း ရဟႏၲာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ား နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ ျပဳႏုိင္သလုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလည္း နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အမ်ိဳးသမီးမ်ား သာသနာ့ေဘာင္၀င္လာရင္ ျပႆနာ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိလာႏုိင္တာ၊ အမ်ိဳးသမီးရဟန္းမမ်ားရဲ႕ သာသနာဟာ ၾကာၾကာမတည္ႏုိင္တာကုိ သိရွိေပမယ့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ အခြင့္အေရး ေပးလုိတဲ့အတြက္ ဘိကၡဳနီသံဃာ့ အဖဲြ႕အစည္းကုိ ခြင့္ျပဳၿပီး ဘိကၡဳသံဃာ အဖဲြ႕အစည္းအတုိင္း သာသနာေေတာ္မွာ အသိအမွတ္ ျပဳေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္အေနနဲ႔့ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာအေနနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေပၚ နိမ့္ခ်ျခင္း၊ ခဲြျခားဆက္ဆံျခင္း၊ အခြင့္အေရး မေပးျခင္းမ်ား မရွိခဲ့ပါဘူး။<br />ဟုိဟုိဒီဒီ ေျပာစရာမလုိဘဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဓိက အေရးႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရးဆုိတဲ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးနဲ႔ ခ်ိန္ထုိးၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ျဖစ္ေနလုိ႔ တရားမရဘူး ဆုိတာမရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီအခ်က္တစ္ခ်က္တည္းကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ပဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဒီမုိကေရစီ က်မႈ၊ တန္းတူ အခြင့္ အေရးရွိမႈ၊ တစ္ေျပးညီတည္း ဆက္ဆံမႈကုိ သိႏုိင္ပါတယ္။ သဘာ၀က ေပးလုိက္တဲ့ ခႏၶာကုိယ္ ဖဲြ႕စည္းမႈ အေနအထားအရ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ အားနည္းတဲ့ သူမ်ားအျဖစ္သာ သေဘာထားပါတယ္။ ယုတ္ညံ့တဲ့ သူမ်ားအျဖစ္ မသတ္မွတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီး ကဲြျပားတဲ့ အတြက္ အရိယာသူေတာ္စင္ မျဖစ္ရဘူးလုိ႔ မသတ္မွတ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားျဖစ္ေစ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေစ ပါရမီအဟုန္ရွိၿပီး အက်င့္သိကၡာျပည့္စုံစြာနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ပါက တရားရႏုိင္တယ္ဆုိတာ သက္ေသျပခဲ့ ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး ရဟန္းမမ်ားကုိလည္း အမ်ိဳးသား ရဟန္းေတာ္မ်ား နည္းတူ ဧတဒဂ္ ရထူးမ်ားနဲ႔ ခ်ီးျမွင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။<br />သုိ႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာမွာ အဆင့္ျမင့္မႈ မျမင့္မႈ ခဲြျခားမႈေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါကလည္း ေယာက်္ား မိန္းမဆုိတဲ့ သဘာ၀နိယာမ ကဲြျပားမႈ၊ ပညာတတ္မႈ မတတ္မႈ စတာေတြကုိ လုိက္ၿပီး ခဲြျခားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ရဲ႕ ကုိယ္က်င့္သီလ ျမင့္မႈ၊ မျမင့္မႈကုိ ၾကည့္ၿပီး တစ္လင္တစ္မယားထဲမွာပဲ အမ်ိဳးသမီးက အမ်ိဳးသားထက္ အက်င့္သိကၡာျမင့္ျမတ္ရင္ အမ်ိဳးသားထက္သာသူအျဖစ္ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူပါတယ္။ အမ်ိဳးသားျဖစ္ေပမယ့္ အက်င့္သိကၡာ မေကာင္းရင္ ဘယ္မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ဘဲ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူ တဲ့အခါ သုံးတဲ့စကားက ``ေမာဃပုရိသ- မဂ္ဖုိလ္မၿပီး အခ်ည္းႏွီးေသာ ေယာက်္ား`` ဆုိတဲ့စကားပါ။ ၿပီးေတာ့ တစ္အိမ္ေထာင္တည္း ျဖစ္ေပမယ့္ လင္ေယာက္်ားက သီလလုံၿခဳံၿပီး မယားက သီလမလုံၿခဳံရင္္ နတ္သားလင္ႏွင့္ ေသသူမယားတုိ႔ ေပါင္းသင္းျခင္းႏွင့္ တူေၾကာင္း၊ မယားက သီလလုံၿခဳံၿပီး ေယာက်္ားက သီလမလုံၿခဳံရင္္ နတ္သမီးမယားႏွင့္ ေသသူလင္တုိ႔ ေပါင္းသင္းျခင္းႏွင့္ တူေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ မိန္းမေယာက်္ား မခဲြျခားဘဲ အက်င့္သီလကုိသာ အဓိကထားကာ အဆင့္အနိမ့္အျမင့္ သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။ ဒါေတြကုိ ၾကည့္ရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူတန္းစား ခဲြျခားတတ္တဲ့၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ ႏွိမ္ခ်တတ္တဲ့ ဘာသာမဟုတ္ဘူး ဆုိတာ နားလည္သေဘာေပါက္ ႏုိင္ပါတယ္။<br />အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေျပာခ်င္တာက ကံအက်ိဳးေပးေၾကာင့္ ေယာက်္ားအျဖစ္၊ မိန္းမအျဖစ္ ေမြးဖြားလာခဲ့ရၿပီး ရရွိလာတဲ့ အခြင့္အေရးမ်ားဟာလည္း အနည္းငယ္ကဲြျပားေနတာ၊ ဒုကၡေတြ ပုိေနတာ၊ နည္းေနတာ ရွိတတ္ ေပမယ့္ စစ္မွန္တဲ့ သေဘာသဘာ၀ အေနျဖင့္ကေတာ့ အမ်ိဳးသားျဖစ္ေစ၊ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေစ နိဗၺာန္မရ ေသးသမွ်ေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ရလာတဲ့သူ မွန္သမွ် ဒုကၡေတြကေတာ့ ရွိေနၾကမွာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာပါ။ အမ်ိဳးသား ဘ၀ဟာ ဘုရားျဖစ္ႏုိင္၊ စၾကာ၀ေတးမင္းေတြ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ျမင့္ျမတ္တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ ဒုကၡ အေပါင္းမွ ၿငိမ္းရာနိဗၺာန္ကုိ ၀င္ၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလည္း အမ်ိဳးသားမ်ား တန္းတူရႏုိင္၊ ေရာက္ႏုိင္တယ္ဆုိတာ ျငင္းလုိ႔မရတဲ့ အမွန္တရားျဖစ္ပါတယ္။ ကံအက်ိဳးေပးအရ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အျဖစ္ဘ၀ ကုိ ရရွိလာမႈႏွင့္အတူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ဒုကၡမ်ားလည္း ခံစားလာရမႈေတြ ရွိေနၾကတဲ့အတြက္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ကုိ အားနည္းသူမ်ားအျဖစ္ ျမင္ႏုိင္ၾကေပမယ့္ ယုတ္နိမ့္တဲ့သူမ်ား၊ အဆင့္နိမ့္တဲ့သူမ်ားကေတာ့ မဟုတ္ၾကဘူး ဆုိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အက်င့္သိကၡာေတြ ပ်က္ျပားေနမယ္၊ အကုသုိလ္ေတြမ်ားေနမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိ သူမ်ိဳးကုိ နိမ့္က်တဲ့သူမ်ားလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒီနိမ့္က်မႈကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ရလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမ်ိဳးသမီးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္က်င့္ပ်က္ရင္ေတာ့ အကုန္နိမ့္က်သူေတြ ျဖစ္ေနမွာပါ။ အဲလုိမ်ိဳးသူေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ဘယ္ေနရာသြားသြား ခဲြျခားဆက္ဆံခံေနၾကရမွာပါ။<br />ဒါေၾကာင့္ ကံေပးမႈနဲ႔ သဘာ၀တရားအရ ရလာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ အမ်ိဳးသားမ်ားတန္းတူ အရာရာ ရင္ေဘာင္မတန္းႏုိင္ၾကေပမယ့္ အက်င့္သီလေကာင္းၿပီး ကိေလသာကုန္ရာ လမ္းစဥ္ကုိ လုိက္နာက်င့္သုံးေန မယ္ဆုိရင္ နိဗၺာန္ဆုိတဲ့ အခြင့္အေရး တံခါးက အၿမဲဖြင့္လစ္ထားေနမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဟုိေတြးဒီေတြး မေတြးၾကဘဲ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေပမယ့္ အမ်ိဳးသားမ်ားထက္သာေအာင္၊ အမ်ိဳးသားမ်ား ထက္ အဆင့္ျမင့္ေအာင္ ကုိယ့္ရဲ႕ သီလ၊သမာဓိ၊ပညာ သိကၡာတရားမ်ား ျမင့္မားေအာင္သာ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ တကယ္လည္း ျမင့္မားလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့.....…<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-5821161718365104585?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-24417182676647321242009-09-19T08:30:00.000-07:002009-09-19T08:32:45.976-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ေဗာဓိဥာဏ္ရေအာင္ တရားထုိင္တာပါတဲ့</span><br />အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ကို ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ေမးၾကည့္တယ္။ တိဘက္ အမ်ဳိးသမီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾသစေၾတးရီးယား အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ေဗာဓိပင္နား ထိုင္ေနတာ။ သူ႔ကို ေမးၾကည့္တယ္။<br />''မင္း အဲဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲ''လုိ႔ ေမးေတာ့ ''ဒါေလးေတြနဲ႔ ပြတ္တာ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ တရားထုိင္လုိ႔ ရိွရင္ တပည့္ေတာ္တုိ႔က ေဗာဓိဓာတ္ရေအာင္ တရားထုိင္ၾကတာ၊ ေဗာဓိÓဏ္ရေအာင္ တရားထုိင္တာဆိုေတာ့ ေဟာဒီ ေၾကးျပားေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မွာ တရားထုိင္ရင္း ထိုင္ရင္းနဲ႔ ေဗာဓိဥာဏ္ကုိ ရမယ္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္စံု တစ္ေယာက္အတြက္ တစံုတခုေသာ အမွတ္အသားဟာ ဒီမွာ လာၿပီးေတာ့ ထင္တယ္''တဲ့ သူက။<br />ေဗာဓိေညာင္ရြက္ သဏၭာန္ကေလး ထင္ခ်င္ထင္မယ္။ ပဒုမၼာၾကာဖူးေလး သဏၭာန္လာၿပီးေတာ့ ထင္ခ်င္ ထင္မယ္။ ၾကာပြင့္သဏၭာန္လာၿပီးေတာ့ ထင္ခ်င္ ထင္မယ္။ အဲဒီလို တစံုတခုထင္လုိ႔ရိွရင္ သူတို႔မွာ ထူးျခားတဲ့ တရားရၿပီလုိ႔ ဆရာမ်ားက ဒီလုိ ေျပာထားပါတယ္တဲ့။<br />အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔လို႔ တရားထုိင္ၿပီး ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မၾကာမၾကာ ေၾကးခြက္ထဲကေန ေက်ာက္ခဲကေလးေတြ၊ ေရြးေစ့ကေလးေတြ၊ ဂ်ဳံေစ့ကေလးေတြ ထုတ္ထုတ္ၿပီးေတာ့ ဒီေၾကးျပားေလးကို ပြတ္ပြတ္ေပးရတာဟာ ခုနက အမွတ္ လကၡဏာေပၚမလားလုိ႔ ပြတ္ၿပီးေတာ့ၾကည့္တာတဲ့။ သူတုိ႔က ဒီလုိေျပာတယ္။<br />ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးက စဥ္းစားတယ္။ ဒီနည္းလဲ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ေကာင္းသားပဲလို႔။ ဘာျဖစ္လို႔ ေကာင္းသလဲ။ တရားထုိင္တဲ့ေနရာမွာ ဇြဲေကာင္းတယ္။ ဆရာက လွည့္စား ေပးထားတာလား၊ တကယ့္အယူအဆလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ တကယ့္အယူအဆ ျဖစ္ေကာင္းပါရဲ႕။ ဆရာ လွည့္တာေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။<br />ဒီေၾကးျပားေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ထက္မွာ ခုနက ေက်ာက္ခဲေလးနဲ႔ ပြတ္တုိက္လုိ႔ ေဗာဓိေညာင္ရြက္ကေလး ေပၚလာတယ္ဆိုရင္ ဧကန္ပဲ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ေဗာဓိဥာဏ္ မၾကာခင္ ရမယ္။ ၾကာဖူးေလးဆိုရင္ေတာ့ ေဗာဓိဥာဏ္ရဖုိ႔ ေဝးေသးတယ္။ ၾကာပြင့္ဆုိယင္ေတာ့ ''မင္းဟာ ေဗာဓိဥာဏ္ ရၿပီ''တဲ့၊ ပြင့္လာၿပီကိုး။<br />အဲဒီလုိ အထိမ္းအမွတ္ေတြနဲ႔ သူတို႔က ထုိင္ၾကတာ ဆုိပါလား။ ဒီေတာ့သမာဓိစခန္း ႀကိဳးပမ္းတယ္ဆုိေပမဲ့ ''ျပည့္စံုေသာ သမာဓိ'' မဟုတ္ဘူး။ သီလစခန္း ႀကိဳးပမ္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ''ျပည့္စံုတဲ့ သီလ'' မရိွဘူး။ ပညာစခန္း ႀကိဳးပမ္းတယ္ဆိုေပမဲ့ တကယ့္ ပညာဥာဏ္ မဟုတ္ၾကဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ရတနာဃရ ေရႊအိမ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ပါသည္</span><br />ေျပာလက္စနဲ႔ ေျပာပါဦးမယ္။ အဲဒီေဗာဓိပင္ႀကီး ရဲ႕ အေနာက္ေျမာက္ယြန္းယြန္းမွာ ''ရတနာဃရ ေရႊအိမ္'' ဆိုတာ ရိွတယ္။ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ဘုရား ျဖစ္ေတာ္မူၿပီးေတာ့ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ သတၱာဟအျဖစ္ ရတနာ ဃရ ေရႊအိမ္မွာ စံေတာ္မူပါတယ္။ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ သတၱာဟ ရတနာဃရ ေရႊအိမ္ မွာ စံေနေတာ္မူၿပီးေတာ့ ဘာဆင္ျခင္ သံုးသပ္ပါသလဲ ဆိုရင္ ဓမၼသဂၤဏီ၊ ဝိဘင္း၊ ဓာတုကထာ၊ ပုဂၢလပညတ္၊ ကထာဝတၴဳ၊ ယမိုက္၊ ပ႒ာန္း၊ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းကုိ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ေတာ္မူခဲ့တယ္။<br />ေရွ႕ပိုင္း အဘိဓမၼာ ၆-က်မ္း ဆင္ျခင္ေတာ္မူစဥ္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္မွာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ဓာတ္ေတြ ေပၚမလာဘူး။ ဓမၼသဂၤဏီ၊ ဝိဘင္း၊ ဓာတုကထာ၊ ပုဂၢလ ပညတ္၊ ကထာဝတၴဳ၊ ယမုိက္ရယ္လုိ႔ အဘိဓမၼာ ၆-က်မ္း စီးျဖန္း သံုးသပ္ေတာ္မူစဥ္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ မွာ ေရာင္ျခည္ ေတာ္ဓာတ္ေတြ ေပၚမလာ ေသးဘူးတဲ့။ ''ေဟတု ပစၥေယာ''အစရိွသည္ျဖင့္ ပ႒ာန္း ေဒသနာကို စီးျဖန္းဆင္ျခင္ေတာ္မူမွသာလွ်င္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ကုိယ္ေတာ္မွ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္သြယ္တုိ႔သည္ စၾကာဝဠာအႏွံ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ ကြန္႔ျမဴးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။<br />ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ရတနာဃရစံအိမ္မွာ ေနေတာ္မူစဥ္ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္ပါး ကြန္႔ ျမဴးေတာ္မူခဲ့တာဟာ ပ႒ာန္းေဒသနာ ဆင္ျခင္လုိ႔။<br />ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေဟာဒီ ရတနာဃရစံအိမ္မွာ ၇-ရက္လံုးလံုး သီတင္းသံုးေတာ္မူတုန္းက ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ေတြကို ေရာင္ျခည္ေတာ္ ကြန္႔ျမဴးေတာ္မူသည္အထိ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ေတာ္မူခဲ့တယ္။<br />ဗုဒၶါႏုႆတိဘာဝနာကမၼ႒ာန္းကလဲ ေဟာဒီမွာ စီးျဖန္းဦးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ရတနာဃရေရႊအိမ္ ေနရာကို ရွာၿပီး ဘုန္းႀကီးက ''ငါပ႒ာန္းရြတ္မယ္''ဆိုၿပီးေတာ့ သြားတာ။ ရတနာဃရ ေရႊအိမ္ကို ေတြ႕တဲ့အခါက်ေတာ့ ကင္မရာ အေသးေလး လြယ္အိတ္ထဲက ထုတ္ၿပီးေတာ့ အဲဒါ ဓာတ္ပံု႐ုိက္တယ္။<br />ဝင္တဲ့အေပါက္ကို လုိက္ရွာျပန္ေတာ့ ေတြ႕တယ္။ ေျမာက္ဘက္မွာ အေပါက္ရိွတယ္။ ၁၂-ေတာင္ ပတ္လည္ ေလာက္ရိွတဲ့ အုတ္တိုက္ကေလး၊ အမိုးမရိွပါဘူး။<br />ျမန္မာျပည္မွာသာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလုိေနရာမ်ဳိးဟာ ေရႊတဝင္းဝင္း ျဖစ္ေနမွာပဲ။ အခုေတာ့ အုတ္တိုက္ကေလး ဟာ အမုိးလဲ မရိွဘူး။ ေျမာက္ဘက္လွည့္ထားတဲ့ တံခါး ေပါက္ကေန ဝင္မယ္လုိ႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သကၤန္း တစ္ထည္က တံခါးကို တခါတည္း ပိတ္ထားတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">တိဘက္ဘုန္းေတာ္ႀကီးတပါးနဲ႔ ေတြ႕ရျပန္တယ္</span><br />ဝင္တဲ့တခါးေပါက္မွာ သကၤန္းႀကီးနဲ႔ ပိတ္ထားတာ ေတြ႕ရေတာ့ ''အင္း အထဲမွာ တစံုတေယာက္ေတာ့ ရိွတယ္နဲ႔ တူတယ္''လုိ႔ေတြးၿပီး အဲဒီသကၤန္းစကို အသာဆြဲလွန္ၿပီး အထဲဝင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိဘက္ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ထုိင္ေန တာ ေတြ႕ရတယ္။<br />တိဘက္ဘုန္းႀကီး အထဲမွာ ဝင္ထိုင္ေနတာ ေတြ႕ရေတာ့ ဒီကိုယ္ေတာ္ႀကီး ဘာမ်ားလုပ္သလဲဆုိၿပီး ေလ့လာ ၾကည့္တယ္။ တိဘက္ဘုန္းႀကီး ပါးစပ္က တုိးတုိးတိုးတုိးနဲ႔ ရြတ္ေနတဲအသံကိုလဲ ၾကားရတယ္။ လက္ထဲမွာ လဲပဲ ပစၥည္း ေလးတခုကိုင္ၿပီးေတာ့ သူလႈပ္ေနတယ္။ အဲဒီပစၥည္းေလးက တစ္ေတာင္ေလာက္ အ႐ိုး တပ္ထားတယ္၊ လွလွပပ ပန္းပုေတြနဲ႔ ပန္းေတြနဲ႔ ထြင္းၿပီးေတာ့ထားတဲ့ အုန္းမႈတ္ အရြယ္အစားေလာက္ ရိွတယ္။အုန္းသီးေသးေသး အရြယ္အစားေလာက္ရိွတဲ့ သတၴဳ ဗူးကေလးတစ္ဗူး၊ ေအာက္က အ႐ုိးတပ္ ထားတယ္။ ထိပ္အလယ္တည့္တည့္က အသီးေလးနဲ႔။ အဲဒီအသီးေလး မွာ ခေလာက္ကေလးလုိပဲ ဘုေလး တစ္ခု တြဲေလာင္းေလး ဆြဲထားတယ္။အ႐ိုးေအာက္က ကိုင္ၿပီးေတာ့ သူက လက္နဲ႔ ယမ္း ေနေတာ့ အေပၚက အသီးေလးဟာ လည္ေနတယ္။ အဲဒါေလး လွည့္ယမ္းၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးပါးစပ္ကေန မႏၲာန္ေတြ ရြတ္ေန တယ္။ဘုန္းႀကီးက အနားကပ္ၿပီး စိုက္ၿပီးေတာ့ နည္း နည္း နားေထာင္ၾကည့္တယ္။ အသံကိုၾကားေတာ့ ၾကားရ တယ္။ ပီပီသသ မၾကားရဘူး။ တျဖည္းျဖည္း တုိးတုိးတုိးတုိး သြားေတာ့ သူ႔အနား နည္းနည္း တိုးလဲတိုးလုိက္မိေရာ သူ႔ပခံုးနား ဘုန္းႀကီးေခါင္း ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အသံကို ေတာ္ေတာ္ေလး ပီပီၾကားရတယ္။<br />အသံၾကားရေအာင္ဆိုၿပီး သူ႔အနား တုိးတုိး တုိး တုိးၿပီးေတာ့ ကပ္သြားတယ္။ အသံေတာ့ ပီပီသသေလး ၾကားရတယ္။ အသံၾကားရတာနဲ႔အမွ် သူ႔ကိုယ္က ထြက္လာ တဲ့အနံ႔ဟာ ဘုန္းႀကီးအဖုိ႔ ေခါင္းကိုက္မတက္ပါပဲ။<br />အနံ႔ အသက္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးဆုိးတယ္။ ဒီ တိဘက္ဘုန္းႀကီးဟာ ဘာေၾကာင့္အသားေတြ တင္းမာၿပီး ေတာ့ အနံ႔ေတြ နံေနတာလဲလုိ႔ ဆုိေတာ့ အဲဒါကေတာ့ ဘုန္းႀကီးကိုယ္တုိင္ လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးခဲ့တာ။<br />ေျပာရဦးမယ္။ နယူးေဒလီမွာ ခ်မ္းလြန္းလို႔ ေရ မခ်ဳိးပဲနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတာ့ ဒီအတုိင္းကုပ္ေနတာ။ အသား ေတြလဲ တင္း ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ေနတယ္။ ရန္ကုန္က ဒကာမႀကီး တစ္ေယာက္ သူက နယူေဒလီ ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီ ဒကာမႀကီးက ဘုန္းႀကီးတို႔ကို လာဖူးေမွ်ာ္ကန္ေတာ့ၿပီးေတာ့ လွဴရန္ေလးေတြ လွဴၿပီးေတာ့ ''ဆရာေတာ္တို႔ ဒီေလာက္ခ်မ္း တဲ့အရပ္မွာ ဘယ္လုိလုပ္ေနၾကတုန္း''လို႔ ေမးတယ္။<br />''ဟာ ဘယ္လုိလုပ္ေနရမလဲ၊ ဂြမ္းေစာင္ေတြေရာ ဝါဂြမ္းေတြေရာ အထပ္ထပ္ပတ္၊ ေခါင္းစြပ္ေတြေရာ ေျခစြပ္ ေတြေရာ လက္အိတ္ေတြေရာ အကုန္ စြပ္ေနရတာေပါ့ ဒကာမႀကီး'' လုိ႔ ေျပာလိုက္ရတယ္။<br />''အရွင္ဘုရား အဲဒါနဲ႔ အခ်မ္းက မလံုဘူးဘုရား၊ အသားေတြလဲ ကြဲတတ္တယ္၊ တပည့္ေတာ္ အႀကံေပးမယ္''။<br />''မုန္ညႇင္းဆီကေလးမ်ား လိမ္းလိမ္းၿပီးေတာ့ အရွင္ဘုရား ေနပူဆာလႈံ ေပးပါဘုရား၊ မုန္ညႇင္းဆီေလး အသား ကို ပါးပါးပြတ္ၿပီးေတာ့ ေနဆာလႈံေပး၊ အဲဒါ အခ်မ္း သိပ္ခံႏိုင္တယ္၊ အသားလဲ မကြဲဘူး''တဲ့။ ဒကာမႀကီးက အႀကံေပးပါတယ္။<br />''အိႏိၵယအမ်ဳိးသားေတြ အားလံုးဟာ အခုလုိေအး တဲ့ရာသီဆိုရင္ ဒီလုိပဲ မုန္ညင္းဆီ လိမ္းၾကတယ္။ တိဘက္ ေတြလဲ လိမ္းၾကတယ္တဲ့''။''ဒကာမႀကီး ဘုန္းႀကီးတုိ႔မွာ မုန္ညင္းဆီ မရိွဘူး'' ေျပာေတာ့ ''အိႏၵိယျပည္ တစ္ျပည္လံုး မုန္ညင္းဆီ အလြန္ ေပါပါတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ စီးသြားလုိ႔ရိွရင္ လမ္းေဘး ဝဲယာ ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းေဘးေတြမွာ ေနရာတုိင္းမွာ မုန္ညႇင္းခ်ည္းပဲ''တဲ့။<br />ဘုန္းႀကီးက တမင္ေျပာလိုက္တယ္။ ''မုန္ညင္းဆီ မရိွဘူး ဒကာမႀကီး''လို႔။ ညေနလဲေစာင္းေရာ မုန္ညင္း ဆီပုလင္းေလးကိုင္ၿပီးေတာ့ အဲဒီဒကာမႀကီး တေခါက္ျပန္ လာတယ္။ တစ္ထြာေလာက္ရိွတဲ့ မုန္ညင္းဆီ ပုလင္းကို ဘုန္းႀကီးကို ေပးပစ္ခဲ့တယ္။<br />''ကိုင္း ငါေတာ့ လိမ္းၾကည့္မယ္''ဆိုၿပီး ေျခသလံုး ရယ္၊ လက္ေမာင္းရယ္၊ အဲဒါ မုန္ညင္းဆီေလးနဲ႔ နာနာ ပြတ္ၿပီးေတာ့ ေနပူဆာ ထြက္လႈံတယ္၊ အသားတင္းတာေတြ အကုန္ ေပ်ာက္ၿပီးေတာ့ ေနသာထုိင္သာ ေတာ္ေတာ္ ရိွသြားတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ ည ေစာင္ၿခံဳၿပီးေတာ့ အိပ္ၿပီလဲဆိုေရာ နံလုိက္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္း၊ ေစာင္ၿခံဳကို တခါတည္းဖြင့္ၿပီး ေခါင္းကို အျပင္ထုတ္ ထားရတယ္၊ ေတာ္ေတာ္ကိုနံတာ။<br />ႏွစ္ရက္တစ္ခါ သံုးရက္တစ္ခါ လိမ္းမယ္ဆိုရင္ ဒီကုိယ္ေတာ့အနား ဘယ္သူမွကပ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ဒကာမႀကီး ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ မုန္ညင္းဆီပုလင္း လက္ခံၿပီးေတာ့ တစ္ခါပဲလိမ္းတယ္၊ ေနာက္ထပ္ မလိမ္း ေတာ့ဘူး။ နယူးေဒလီက ထြက္ေတာ့ အဲဒီမုန္ညင္းဆီ ပုလင္းကုိ နယူးေဒလီသံ႐ံုးမွာ ထားခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">(အပုိင္း-၁၅)ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-2441718267664732124?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-30542099268137713902009-09-16T05:34:00.000-07:002009-09-16T05:36:48.728-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ကမၼနိယာမ သေဘာအရ အျပစ္ရွိပါလ်က္ အျပစ္မရွိဘူးလုိ႔ ထင္ျမင္ျခင္း(အျပစ္ကုိ အျပစ္လုိ႔ မသိျခင္း)ဟာ မွားယြင္းတဲ့အျမင္၊ မွားယြင္းတဲ့အယူျဖစ္လုိ႔ မိစၧာဒိ႒ိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ မိစၧာဒိ႒ိအယူရွိၿပီး အျပစ္မရွိဘူးလုိ႔ ယူဆကာ အျပစ္ကုိ အျပစ္မျမင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ မေကာင္းမႈကုိ ျပဳလုပ္တဲ့အခါ ေၾကာက္ရြ႕ံျခင္းမရွိ ရဲရဲ တင္းတင္း ျပဳလုပ္မိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိ မေၾကာက္မရြံ႕ျပဳလုပ္တဲ့အတြက္ အကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးေပးမႈ ဟာလည္း ပုိၿပီးႀကီးေလးတတ္ပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ မီးရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ သံတုံးသံခဲေတြကုိ ေရႊလုိ႔ထင္ၿပီး ကုိင္တဲ့သူဟာ ပုိၿပီးျပင္းထန္နာက်င္စြာ ပူေလာင္ခံရသလုိ အျပစ္ကုိ အျပစ္လုိ႔မသိဘဲ က်ဴးလြန္သူအတြက္ အကုသုိလ္ရဲ႕ အက်ိဳးေပးမႈဟာလည္း ပုိၿပီးျပင္းထန္တတ္တဲ့သေဘာပါ။ ဒီလုိပါပဲ အျပစ္ကုိ အျပစ္လုိ႔ သိၿပီး က်ဴးလြန္တဲ့သူဟာ မလဲြမေရွာင္သာလုိ႔ လုပ္ရေပမယ့္ အျပစ္လုိ႔သိေနတဲ့အတြက္ ေၾကာက္ရြ႕ံတြန္႔ဆုတ္ၿပီး လုပ္ရတဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ ဒီလုိ အသိရွိေနတဲ့အတြက္လည္း က်ဴးလြန္ရေပမယ့္ ထိမ္းထိမ္းသိမ္းသိမ္း က်ဴးလြန္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ တန္ျပန္သက္ေရာက္တဲ့ အကုသုိလ္အက်ိဳးဟာလည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႀကီး မလာတတ္ပါဘူး။ ဥပမာေျပာရရင္ မီးရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ သံတုံးသံခဲေတြကုိ မီးရဲရဲေတာက္ေနတာကုိ သိတဲ့အတြက္ မလဲြသာလုိ႔ ကုိင္ရေပမယ့္ အပူသက္သာေအာင္ကုိင္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးပါ။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဒီလုိဆုိရင္ ရာဇသတ္ဥပေဒကုိလည္းေကာင္း ဘုရားပညတ္ေတာ္ကုိလည္းေကာင္း သိလ်က္လြန္က်ဴးသူ ေတြဟာ ေလာကေၾကာင္းအရ ဘာေၾကာင့္ ႀကီးေလးတဲ့အျပစ္ကုိ ခံရတာလဲလုိ႔ ေစာဒက တက္စရာရွိပါ တယ္။ မွန္ပါတယ္။ ေလာကေၾကာင္းအရ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဥပေဒစတာေတြကုိ သိလ်က္က်ဴးလြန္တဲ့သူဟာ ဒီဥပေဒပညတ္ခ်က္မ်ားကုိ က်ဴးလြန္တဲ့အျပစ္အျပင္ ဥပေဒပညတ္စတာေတြကုိ မေလးစားတဲ့ အဂါရ၀စိတ္ မ်ားပါ ရွိေနတဲ့အတြက္ ေလာကေၾကာင္းအရ သိလ်က္နဲ႔က်ဴးလြန္တာဟာ ပုိၿပီးႀကီးေလးတဲ့ အျပစ္ျဖစ္တာပါ။ ဒါ့အျပင္ ဒီဥပေဒ ပညတ္မ်ားကုိ မသိနားမလည္ျခင္းဟာ မွားယြင္းတဲ့မိစၧာဒိ႒ိ မဟုတ္ပါ။ သတိမမူမိလုိ႔ ေမာဟဖုံးလႊမ္းမႈသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလာကသတ္မွတ္ခ်က္ ဥပေဒမ်ား၊ ၀ိနည္းပညတ္ခ်က္မ်ားကုိ မသိလုိ႔ က်ဴးလြန္ျခင္းဟာ ဥပေဒပညတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိ မေလးစားတဲ့ အဂါရ၀စိတ္ မရွိတဲ့အတြက္ အျပစ္ ေပးတဲ့အခါလည္း ညွာညွာတာတာေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္ခံရတဲ့အခါမွာလည္း သိလ်က္က်ဴးလြန္ သူထက္ ပုိၿပီးေလ်ာ့ေလ်ာ့ေပါ့ေပါ့့ပဲ ခံရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ <em><span style="color: rgb(0, 0, 102);">(မဟာဂႏၶ႐ုံဆရာေတာ္ရဲ႕ သၿဂိဳဟ္ဘာသာဋီကာကုိ ကုိးကားပါသည္။)</span></em></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><em><span style="color: rgb(0, 0, 102);"></span></em></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဒါေၾကာင့္ အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အကုသိုလ္အျပစ္ကုိ အျပစ္လုိ႔ မျမင္တာဟာ မွားယြင္းတဲ့မိစၧာဒိ႒ိျဖစ္တဲ့အတြက္ အျပစ္ကုိ အျပစ္လုိ႔မသိဘဲ က်ဴးလြန္တာနဲ႔ အျပစ္ကုိအျပစ္လုိ႔ သိေပမယ့္ မလဲြမေရွာင္သာလုိ႔ က်ဴးလြန္လုိက္ ရတာ ႏွစ္မ်ိဳးမွာ အျပစ္ကုိ မသိဘူးဘဲ က်ဴးလြန္တာက ပုိၿပီးႀကီးေလးပါတယ္။ ေလာကေၾကာင္းအရ သတ္ မွတ္ခ်က္မ်ားမွာေတာ့ သိလ်က္က်ဴးလြန္တာက ပုိၿပီးအျပစ္ႀကီးပါတယ္။ </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-3054209926813771390?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-71118977807420476262009-09-15T05:26:00.000-07:002009-09-15T05:27:46.098-07:00<div style="text-align: justify;">ဘုန္းၾကီးသည္ စာသင္သား ဦးပဥၥင္းေလးဘ၀က ပထမႀကီးတန္းကို ေလ့လာဆည္းပူး သင္ယူေနခုိက္မွာ ဒီပဲယင္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ပရမတၳစကၡဳက်မ္းကို ဖတ္႐ႈခဲ့ေလသည္။ အစပဏာမမွ အဆုံးနိဂုံးအထိ ဖတ္ၾကည့္ရာ ထုိက်မ္း၏နိဂုံး၌ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဆုေတာင္း ဂါထာမ်ားကို ေတြ႕မိဖတ္မိေလသည္။<br />ဆုေတာင္းဂါထာ သုံးပုဒ္ရွိသည္။ အလြန္ေကာင္းေသာ ဘ၀လမ္းညႊန္၊ မြန္ျမတ္သည့္ စိတ္ဓာတ္ကို ျမႇင့္တင္ ေပးသည့္ ဆုေတာင္းျဖစ္သည္ဟု ခံယူသေဘာေပါက္မိသည္။ မိမိသည္ ထုိစဥ္ကပင္ ထုိဆုေတာင္းကို အရေဆာင္၍ ဘုရား၀တ္တက္တုိင္း, ေကာင္းမႈျပဳတုိင္း ယင္းဆုတုိ႔ကို ေတာင္းဆုိခဲ့ေလသည္။<br />သစ္ပင္တုိ႔သည္ အသီးတုိ႔ျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိ ေက်းဇူးျပဳတတ္ကုန္၏၊ ျမစ္ေခ်ာင္းတုိ႔သည္ ေရျဖင့္ သတၱ၀ါတုိ႔ကို ေက်းဇူးျပဳကုန္၏၊ ႏြားမတုိ႔သည္ ႏုိ႔ရည္ျဖင့္ လူတုိ႔ကုိ ေက်းဇူးျပဳကုန္၏၊ ႏြားထီးတုိ႔သည္လည္း ေကာက္ပဲသီးႏွံတုိ႔ျဖင့္ လူတုိ႔ကို ေက်းဇူးျပဳကုန္၏၊ “ေန” သည္ ေႏြးေသာေရာင္ျခည္ျဖင့္ လူတုိ႔ကုိ ေက်းဇူးျပဳ၏၊ “လ” သည္လည္း ေအးျမေသာေရာင္ျခည္ျဖင့္ လူတုိ႔ကို ေက်းဇူးျပဳကုန္၏၊<br />လူတုိ႔သည္လည္း မိမိတုိ႔စြမ္းႏုိင္သေလာက္ သတၱ၀ါတုိ႔၏အက်ိဳးစီးပြားကို ေဆာင္ရြက္ရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ကမၻာေျမႀကီးေပၚ ေရာက္လာေသာလူတုိ႔သည္ လူ႔ေလာကကို ေက်းဇူးျပဳမွ ဤကမၻာေျမေပၚ၀ယ္ ေနရက်ဳိးနပ္ မည္၊ လူတုိ႔သည္ အေၾကာင္းအက်ဳိးကို နားလည္သည္၊ အေကာင္း အဆုိးကို သိျမင္သည္၊ ဆင္ျခင္တုံတရား ရွိသည္။<br />ထုိ႔ေၾကာင့္ ကံေကာင္းေထာက္မ၍ ရခဲစြာလွ လူ႔ဘ၀ကို ရၾကသူတုိ႔သည္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ရန္မွာ “ငါသည္ လူသားတုိ႔အတြက္ ဘာေတြကို ထားျပစ္ခဲ့မလဲ” “ငါသည္ ငါ့အတြက္ ဘာေတြကို ယူသြားမလဲ”။ ဤအခ်က္ကို အေလးအနက္ လူသားတုိင္း စဥ္းစားဆင္ျခင္အပ္ေလသည္။<br />သိဒၶတၳေဂါတမ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အ႐ုိးေၾကေၾက အေရခမ္းခမ္း အားထုတ္ေတာ္မူ၍ ေလာကႀကီးအတြက္ ဓမၼတစ္ခု ထားရစ္ခဲ့ေလသည္၊ သတၱ၀ါအားလုံးစားသုံး၍ မကုန္ႏုိင္ေအာင္ ရွိေပသည္။ ေလာက၌ ကံစြမ္း ဥာဏ္စြမ္း ၀ီရိယစြမ္း ရွိသူတုိ႔ကား ရွားပါးကုန္၏၊ ကံစြမ္း ဥာဏ္စြမ္း ၀ီရိယစြမ္း နည္းပါးသူတုိ႔သာ မ်ားျပားကုန္၏။ ကံစြမ္း ဥာဏ္စြမ္း ၀ီရိယစြမ္း ႀကီးမားသူတုိ႔သည္ ကံ ဥာဏ္ ၀ီရိယအား နည္းပါးသူတုိ႔၏ မွီခုိ အားထားရာ ျဖစ္သင့္ေပသည္။<br />လူတုိ႔၏ ႏႈတ္တြင္ စကားပုံေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ေျပာဆုိၾကသည္။ ဥပမာ … “ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ” ဆုိေသာ စကားမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ဤစကားရပ္၌ မိမိေနေသာအရပ္၌ ေရေနာက္လွ်င္ ေရၾကည္ရွိရာ အရပ္သုိ႔ သြားရမည္။ မိမိေနေသာ အရပ္၌ သစ္ပင္ ျမက္ပင္တုိ႔ ေျခာက္ေသြ႕လွ်င္ စိမ္းစုိေသာ အရပ္သုိ႔ သြားရမည္ ဟု ဆုိလုိဟန္ရွိသည္။<br />တကယ္ျဖစ္သင့္သည္ကား မၾကည္ေသာေရကုိ ၾကည္ေအာင္လုပ္ရမည္။ မႏုေသာျမက္တုိ႔ကို ႏုေအာင္စုိက္ပ်ဳိးရမည္၊ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ ေရရွားပါးေသာ အရပ္ကို စိမ္းလန္းစုိေျပေအာင္ ေသာက္ေရ သုံးေရရေအာင္ လုပ္ရမည္ဟုသာ မိမိခံယူသည္။<br />ဤခံယူခ်က္ ဤဆုေတာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးသည္ ယေန႔ စစ္ကုိင္းေတာင္တြင္ ေရအလွဴ၊ ေဆးအလွဴ၊ ေက်ာင္းအလွဴ၊ တကၠသုိလ္အလွဴတုိ႔ကို အေတာ္အတန္ လွဴျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ အားရေက်နပ္မႈ မရွိေသးပါ။<br />ဆက္လက္၍ ဆုမ်ားကို ေတာင္းခ်င္ေသးပါ၏။ - - -<br />“ေလာဘ၏ ေက်းကြၽန္အျဖစ္ ဘယ္ဘ၀မွာမွ မျဖစ္ရပါလုိ။ သာသနာေတာ္၏ ေက်းကြၽန္သာ ျဖစ္ရပါလုိ၏၊ ငါတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ သူတပါးတုိ႔ ဒုကၡမျဖစ္ၾကပါေစနဲ႔၊ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ သူတုိ႔ကုိ ငါ အစြမ္းရွိသေလာက္ ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ရပါလုိ၏” ။<br />ပေရသံ ဟိတမိေစၦယ်ံ ၊ ဟိတံ ေမ ဣစၦတံ ပေရာ။<br />နာညႆ ဒုကၡ မိေစၦယ်ံ၊ မာ ေမ ဒုကၡံ ဣစၦတံ ပေရာ။<br />(ဒီပဲယင္းဆရာေတာ္)<br /><br />------------------------<br /><br />သီတဂူဆရာေတာ္<br />အရွင္ဉာဏိႆရ<br />စစ္ကုိင္းေတာင္႐ုိး </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-7111897780742047626?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-25965238119309471722009-09-15T05:23:00.000-07:002009-09-15T05:26:06.599-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">သူတို႔ အႏုပညာကို ေလ့လာေနတာပါ</span><br />ဒီေတာ့ ေဗာဓိဓာတ္ရေအာင္, ဘုရားဓာတ္ရေအာင္, ဝမ္းေခါင္းထဲ ကိန္းေအာင္းတဲ့ သေႏၶသားကေလး ဘုရား ေလာင္းေလး ျဖစ္လာေအာင္ဆိုၿပီး ဘုရားေရွ႕ ကာမဂုဏ္ခံစားတဲ့ပုံ၊ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို လည္ပင္းဖက္ ၿပီးေတာ့, မ်က္ႏွာခ်င္းအပ္ ၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသမီးက ထိုင္ထားတဲ့ ပုံေတြကုိ ၾကည့္ရတာဟာ အလြန္စိတ္ပ်က္ စရာ ေကာင္းတယ္။ နီေပါမွာဆိုရင္ ညစ္ညမ္းတဲ့ပုံေတြကို ေၾကး႐ုပ္ကေလးမ်ား ထုၿပီးေတာ့ ဆိုင္ေပၚတင္ၿပီး ေရာင္းေသးတယ္။<br />ဘုန္းႀကီး ျမန္မာျပည္ကလူေတြကုိ ျပလုိက္ခ်င္တာ။ ဘုရားကိုးကြယ္တာဟာ ဘယ္ေလာက္ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ကိုး ကြယ္ျခင္းေတြ ျဖစ္ေနတုန္းဆုိတာကို ေျပာျပခ်င္လုိ႔ပါ။ အဲဒီအ႐ုပ္ကေလးကို ဘုန္းႀကီးက ဟိုဘက္က ၾကည့္ ဒီဘက္ကၾကည့္ လုပ္ေနေတာ့ဘုန္းႀကီးတုိ႔ရဲ႕ ပစၥည္းေလးပါး ဒကာႀကီး ဦးဘရီက ''ဆရာေတာ္ ဘာေတြ ရစ္သီ ရစ္သီ လုပ္ေနတုန္း'' တဲ့။ လာေမးတယ္။ ဆုိင္ထဲမွာ နည္းတဲ့ အ႐ုပ္ေတြမွ မဟုတ္ဘဲ။ မ်ဳိးစံုေနတာ။<br />ဘုန္းႀကီးကလဲ ''ဒကာႀကီးရာ ဒါေတြၾကည့္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ရဲ႕အႏုပညာေတြ ေလ့လာေနတာပါ''လို႔ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ပရိသတ္မ်ား ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကိုင္ေဆာင္ေတာင္ေဝွး လုိလိုရာ ေဆးႀကိတ္တယ္</span><br />ဘုန္းႀကီးတုိ႔တုိင္းျပည္မွာ အႏွစ္ျပည့္တယ္။အျခား တုိင္းျပည္မွာ ရတနာသံုးပါးရိွတယ္ဆုိေပမဲ့ အႏွစ္ အျပည့္ အဝ မရိွဘူး။ ဒီေတာ့ ခုနကဘုရားရိွခုိးတာလဲ ဘယ္လိုလဲ။ မတ္တက္ရပ္ကေနၿပီးေတာ့ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ ရိွခုိးၾကတယ္။တရားထိုင္တဲ့ အခါမွာလဲ စည္း(သံခြၽင္)ေလး တီး လုိက္၊ ႏွဲေလးမႈတ္လုိက္နဲ႔ တရားထုိင္ၾက တယ္။တရားထုိင္ၿပီးေတာ့လဲ ညစာေလးလဲ ဘုရားေရွ႕ ထုိင္ၿပီးေတာ့ စားလိုက္တယ္။ဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပူေဇာ္တဲ့အခါမွာလည္း ကာမဂုဏ္နဲ႔ (ညစ္ညမ္းတဲ့ အမူအရာေတြနဲ႔) ပူေဇာ္ၾကတယ္။<br />ဒီကေန႔ေခတ္ေတာ့ အဲဒါေတြက ဒါေလာက္ေခတ္ မစားဘူး၊ ေခတ္စားတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ တကယ္ ေခတ္စား ခဲ့တာ။ ''မဟန္႔''ဆုိတဲ့ ဟိႏၵဴဘုန္းႀကီးက ဒီမဟာေဗာဓိ ေစတီေတာ္ႀကီးဟာ ''မဟာေဒဝ''နတ္ မင္းႀကီးကို ဂုဏ္ျပဳ ၿပီးေတာ့ တည္ထားတဲ့ ေစတီပဲဆုိၿပီး ဒီေစတီႀကီးကုိ အပုိင္ စီးထားတယ္။<br />ေစတီေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္လိုဏ္ဂူထဲမွာ သွ်ီဝ နတ္မင္းႀကီးရဲ႕ 'လိင္အဂၤါပုံ'ကို လုပ္ထားတယ္။ မသိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ဘုရားဖူးမ်ား သြားေတြ႕လို႔ရိွရင္ ''ဒါဟာ ေဇာ္ဂ်ီ တပသီေတြ ေဆးႀကိတ္တာပဲဟ''ဆုိၿပီးေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ သူတို႔ ဘုရားပူေဇာ္တဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြ ႀကိတ္ၿပီးေတာ့ နဖူးေတာင္ သုတ္လာတယ္လုိ႔ ၾကားဖူး တယ္၊ ဘုရားဖူးမွားတာပဲ။ သတိထားၾကပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဘုရားဖူးေတြကို မွာလုိက္ပါရေစ</span><br />ဒါ့ေၾကာင့္ မွာလုိက္စမ္းပါရေစ။ ဘုရားဖူး သြား မယ္ဆိုရင္ အ႐ုပ္ျမင္တိုင္း ရိွမခုိးၾကပါနဲ႔။ အိႏၵိယေရာက္လုိ႔ရိွ ရင္ေလ အ႐ုပ္ေတြ႕တုိင္း ဘုရားထင္ကာ ကုန္းၿပီးေတာ့ ရိွ မခုိးလုိက္ၾကပါနဲ႔၊ စံုစမ္းစစ္ေဆးၿပီးမွ ရိွခုိးၾကပါ။<br />ဆ႒သဂၤါယနာတင္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာ ျပည္ အစုိးရနဲ႔ အိႏိၵယအစိုးရတို႔ အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြး ၿပီးေတာ့ အဲဒီ မဟုတ္တဲ့ အတုအေယာင္ေတြကို အကုန္လံုး ေဗာဓိေစေတာ္ထဲက ထုတ္ပစ္ခဲ့ရတာ။<br />ဒီကေန႔ေတာ့ ေဗာဓိေစတီႀကီးထဲမွ အဲဒီ''လိင္ အဂၤါ ႀကီး'' မရိွေတာ့ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ေစတီေတာ္ႀကီးထဲမွာ မရိွေပမဲ့ ေစတီဲရဲ႕ အျပင္ဘက္ ၁၅-ကိုက္၊ ကိုက္ ၂ဝ- ေလာက္ကြာတဲ့ ေနရာမွာ အုတ္တုိက္ကေလးတခုနဲ႔ အဲဒါ ႀကီး ရိွေသးတယ္။ အၿပီးအပိုင္ ဖယ္လုိ႔ မရဘူး။<br />ဘာ့ေၾကာင့္ ဖယ္မရသလဲဆုိေတာ့ ''မဟန္႔''လုိ႔ ေခၚတဲ့ ဟိႏၵဴဘုန္းႀကးီက လက္မခံဘူး။ သူက ဒါကို အဖယ္ မခံဘူး။ အတင္းအၾကပ္ခံၿပီး တရားစြဲခ်င္လဲ စြဲဆုိၿပီး ေန ေတာ့ သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေနရတာနဲ႔ ဖယ္လုိ႔ကို မရဘူး။<br />ေစတီေတာ္ႀကီးရဲ႕ အတြင္းအျပင္မွာ ထုထားတဲ့ ဂ်ိန္း႐ုပ္ေတြကုိေတာ့ အကုန္ဖယ္ပစ္လုိက္တယ္။ အဲဒါေတြ ကေတာ့ မရိွေတာ့ဘူး။ ႏွစ္႐ုပ္ေတာ့က်န္တယ္။<br />''အဝေလာကိေတဆြာရ'' လုိ႔ေခၚတဲ့ နတ္႐ုပ္ တစ္႐ုပ္ရယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဘုရားေလာင္း နတ္႐ုပ္ တစ္႐ုပ္ ရယ္။ အဲဒီ ႏွစ္႐ုပ္က်ေတာ့ ေဗာဓိေစတီေတာ္ႀကီးရဲ႕ အေရွ႕ မုခ္က ဝဲယာမွာ၊ အဲဒါကေတာ့ ခုအထိ ရိွေသးတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အရိေမတၱယ်ဘုရားအေလာင္းတဲ့</span><br />တိဘက္ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔ တိဘက္ဗုဒၶဘာသာ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြက ေဗာဓိေစတီေတာ္ႀကီးဆီ ေရာက္လာလုိ႔ရိွရင္ ေစတီေတာ္ႀကီးကုိ ဦးသံုးႀကိမ္ခ်၊ ၿပီး ေတာ့ အခုနက အဝေလာကိေတဆြာရ နတ္မင္းနဲ႔ ေဗာဓိ သတၱဘုရားေလာင္း အ႐ုပ္ကုိ အထူးတလည္ ပူေဇာ္ၾကတာ၊ ဦးတုိက္ၾကတာ။<br />ေဗာဓိပင္ကို ဒါေလာက္ ဦးတုိက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ ဘုရားေလာင္းကို သူတို႔က အႀကိတ္အနယ္ ဦးတိုက္ ေနၾကတာ။ သူဟာ ''အရိေမတၱယ်ဘုရားေလာင္း'' တဲ့။ ဒီအရိေမတၱယ် ဘုရားေလာင္း ဘုရားျဖစ္တဲ့အခါ က်ရင္ သူတုိ႔ တုိင္းျပည္က ဘုရားေလာင္းေတြ အကုန္လံုး အဲဒီမွာ ''ဘုရားဆု''ပန္ၾကမွာတဲ့။<br />ေနာင္ အဆက္ဆက္ ပြင့္သြားမည့္ ဘုရားေတြဟာ တိဘက္ကခ်ည္းပဲတဲ့။ အဲဒါ မွန္းသာၾကည့္၊ ဟိုမွာ ဘုရား ေလာင္းေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ပရိသတ္မ်ား ဘုရားဆု ဘယ္ႏွစ္ခါပန္ဖူးလဲ။ တယ္ညံ့တာပဲ။ တိဘက္က ေယာက္်ားမွန္သမွ် အကုန္လုံး ဘုရားေလာင္းခ်ည္းပဲတဲ့။<br />ဘုရားဓာတ္ရေအာင္လဲ သူတုိ႔နည္းနဲ႔သူတုိ႔ ခုနက ေျပာသလုိ ယူထားၾကေပါ့။<br />ဒီမွာ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ပရိသတ္ လူျဖစ္ရတာ အလြန္ ကံေကာင္းပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕ ကံေကာင္းသလဲ။ ရတနာ သုံးပါး အစစ္အမွန္ ရွိေနလုိ႔ပါ။<br />ရတနာ ၃-ပါးၿပီးရင္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆုိတဲ့ သိကၡာ ၃-ပါး။<br />သူတုိ႔ရဲ႕ သီလဆုိတာ ခုနကေျပာၿပီးပါၿပီ။ ႏွဲေလး မႈတ္လုိက္၊ ညစာေလး စားလိုက္နဲ႔ တရားအားထုတ္တဲ့ သီလမ်ဳိးပဲ။ သမာဓိဆုိတာကလဲ ပညတ္ေပၚမွာသာလွ်င္ မ်ားစြာ႐ႈတဲ့ သမာဓိမ်ဳိးပဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ၾသစေၾတးရီးယား အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ တရားထုိင္ပံု</span><br />ေဗာဓိပင္နား တရားထိုင္တဲ့ အမ်ဳိးသမီး တစ္ ေယာက္ကို ဘုန္းႀကီးက အေသအခ်ာ ထုိင္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေမးခဲ့တယ္။<br />သူထိုင္တာက တင္ပ်ဥ္ေခြေလးရဲ႕ အေပၚမွာ ေၾကးကြမ္းအစ္ သဏၭာန္ ေၾကးခြက္ကေလး တစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒီေၾကးကြမ္းအစ္ အရြယ္အစားပဲ အဖံုးေလး ဖံုးထား တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ မုိးကုတ္က ေက်ာက္အျဖဳန္း ကေလး ေတြလုိ ေက်ာက္နီေသးေသးေလး ေတြပါတယ္။<br />တခ်ဳိ႕လဲ ဂ်ဳံေစ့ေလးေတြ ထည့္ထားတယ္။ တခ်ိဳ႕ လဲ ေရြးေစ့ကေလးေတြ ထည့္ထားတယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ အဲဒီလုိ ေၾကးဗူးကေလးေတြနဲ႔ လာၾကတယ္။ ထုိင္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ အဲဒီ အဖံုးေလးဆြဲဖြင့္၊ အထဲဲက ေရြးေစ့ (သို႔မဟုတ္) ဂ်ဳံေစ့ (သုိ႔မဟုတ္) ေက်ာက္ခဲေလးေတြ လက္တဆုပ္ေလာက္ ဆြဲထုတ္လုိက္ၿပီး ေတာ့မွ အဖံုးေလးရဲ႕ ေအာက္ပိုင္း မ်က္ႏွာစာ မ်က္ႏွာျပင္ထက္မွာ တခါတည္း အဲဒီလက္ထဲက ဥစၥာေတြ ပံုၿပီးေတာ့ ခ်လိုက္တယ္။<br />ပံုၿပီးခ်လိုက္ၿပီးေတာ့ တအား ပြတ္တာပဲ။ ရွဲရဲွရွဲရွဲ နဲ႕ေနေအာင္ ပြတ္တာပဲ။ ပြတ္လဲၿပီးေရာ ခုနကဂ်ဳံေစ့တို႕ ေက်ာက္ခဲတုိ႕ ေရြးေစ့တုိ႕ကို ဖယ္လုိက္တဲ့အခါ ခုနက ေၾကး ခြက္ကေလးမ်ား ပြတ္ပါမ်ားေတာ့ ေျပာင္းၿပီးေတာ့ အေရာင္ တလက္လက္ထြက္ေနတယ္။ တရားထိုင္တုိင္း ဒီလုိပဲ ပြတ္ေနတာ။<br />အေရာင္ တလက္လက္ထြက္ေနတဲ့ ဒီေၾကးခြက္ ကေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ကုိ ငံု႕ၿပီးေတာ့ သူ႕တို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္တယ္။ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ တခါျပန္ပိတ္၊ ပိတ္ၿပီးေတာ့ တခါထုိင္ၾကျပန္ေရာ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဆြဲထုတ္ၿပီး ေတာ့ ပြတ္ၾကျပန္ေရာ။ ၾကည့္လုိက္ၾကျပန္ေရာ။ ျပန္ပိတ္ၿပီးေတာ့ ထိုင္လိုက္ၾကျပန္ေရာ။ ဒီလုိ လုပ္ေနၾက တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">(အပုိင္း-၁၄)ေမွ်ာ္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-2596523811930947172?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-83348324118582759132009-09-15T05:20:00.000-07:002009-09-15T05:23:33.272-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ေဗာဓိပင္ဝင္းတံခါး ဖြင့္ခ်ိန္ပိတ္ခ်ိန္</span><br />ေဗာဓိပင္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ည-၈-နာရီဆို တံခါးပိတ္ပစ္လုိက္တယ္။ အခုဘုန္းႀကီးတုိ႔ တရား ထိုင္ၿပီးေတာ့ လုပ္ေနၾကတာဟာ ၁ဝ-နာရီ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဝင္တုန္းကေတာ့ တံခါးဖြင့္ထားလို႔ထားပါေတာ့။ ျပန္ ထြက္ရင္ ဘယ္လိုထြက္ရမလဲဆိုတာ မွန္းၾကည့္။''တံခါး ဖြင့္ေပးပါ''ဆုိေတာ့ ဟိႏၵဴကုလားေတြက ဖြင့္မေပး ဘူး။ ဖြင့္မေပးေတာ့ တရားထိုင္ၿပီးလို႔ ျပန္ထြက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အကုန္လံုးဟာ အဲဒီကာထားတဲ့ တံတုိင္းကို စ်ာန္ပ်ံၿပီးေတာ့ ထြက္ၾကရတယ္။ ဘယ္လုိ စ်ာန္ပ်ံတယ္မွတ္လဲ။ လႊားကနဲဆိုၿပီး တံတုိင္းကို ေက်ာ္တက္ခဲ့ ရတာ။ဘုန္းႀကီးလဲ ၁ဝ-နာရီမွာ ျပန္ထြက္တာဆိုေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ တံတုိင္းကို ဒီအတိုင္း ေက်ာ္တက္ခဲ့ ရတာပဲ။ အဲဒါ ၂-ညတိုင္တိုင္ ေက်ာ္တက္ခဲ့ရတယ္။ ကုလားေတြပိတ္ထားလုိ႔။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကုလားမေလးႏွစ္ေယာက္ ဝင္ထြက္ရာအေပါက္</span><br />''ဒီကုလားမငယ္ငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ လိုလုပ္ ဒီအထဲေရာက္ေနသလဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ ထြက္ၾကမွာ လဲ''လို႔ ဘုန္းႀကီးက စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ စားရမဲ့, ေသာက္ရမဲ့ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီး ငယ္ငယ္ေလးေတြဟာ ''တိဘက္ဘုန္းႀကီးေတြ တရားထိုင္ရင္ ေဗာဓိပင္နားမွာ ညစာစားၾကတယ္'' ဆိုတာ သူတုိ႔က သိထားၾကတယ္။<br />''စားၿပီးတဲ့အက်န္ေတြကို ေပးေလ့စြန္႔ေလ့ ရွိၾက တယ္''ဆိုတာကိုလည္း သူတုိ႔ေလးေတြ သိထားၾကတယ္။ သိထားေတာ့ ဒီအခ်ိန္ လာ ေခ်ာင္းၾကတယ္။''သူတုိ႔ ဘယ္အေပါက္က ဝင္သလဲ''ဆိုတာကို ဘုန္းႀကီးက ေလ့လာၾကည့္တယ္။ ဒါနဲ႔ တံခါးပိတ္ ပိတ္ထား လို႔ ''ထြက္ေပါက္ ကေလးရ ေအာင္''ဆိုၿပီး သူတုိ႔ဘယ္က ထြက္သလဲလို႔ ဘုန္းႀကီး ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီေကာင္မေလးေတြကို ငွက္ေပ်ာသီးေရာ ပန္းသီးေရာ ဘီစကြတ္ေရာ အကုန္လံုး ဘုန္းႀကီးေပးလိုက္ေရာ။<br />ကုလားမေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ သေဘာက်လို႔ ျပံဳးလို႔ ယူသြားၾကတယ္။ တိဘက္ဘုန္းႀကီးေတြနား သြား ထုိင္ေတာ့လဲ နည္းနည္းပါပါးရတယ္။ အဲဒါေလးေတြ ယူၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ေလးေတြ သြားၾကတယ္။ အဲဒီ ေကာင္မေလးေတြဟာ ေဗာဓိပင္ႀကီး ဝင္းခတ္ထားတဲ့ ၿခံဝန္းႀကီးရဲ႕အဂၤါေထာင့္ဆီကို သြားၾကတယ္။<br />အဂၤါေထာင့္ဆီ ဝင္းထရံႀကီးရဲ႕ေအာက္ဆံုးက သံ တန္း၊ အဲဒီ သံတန္းႀကီးရဲ႕ေအာက္နားမွာ ေျမႀကီးကို သူတုိ႔က လူတစ္ေယာက္ ဝင္စာေလးတူးထားတာ။ လူတစ္ကိုယ္စာ ဝင္႐ုံေလး တူးၿပီးေတာ့ အဲဒီသံ တန္းႀကီးရဲ႕ေအာက္ကေနၿပီး ဝမ္းလ်ားထိုးၿပီးေတာ့ သူတုိ႔က ဒီအထဲဝင္လာၾကတာ။ အဲဒီအေပါက္ကို ေဗာဓိပင္ေစာင့္တဲ့ ကုလားေတြ မသိၾကဘူး။<br />အဲဒီကုလားမေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ ဒီ အေပါက္ ကေန ေန႔တိုင္း ဝင္ထြက္ၿပီးေတာ့ ဒီအနား တရားထိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဆီက သူတုိ႔က ေတာင္းရမ္းၿပီးေတာ့ စားေနၾကတာ။ ဘုန္းႀကီးက စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ အေပါက္ ေတာ့ေတြ႕ၿပီ။ ''ဒီအေပါက္က ငါထြက္ရင္ ေကာင္းမလား'' ဆိုေတာ့ အဲဒါဟန္မက်ဘူး။ ကုလားမေလးေတြ ဝင္တဲ့ ထြက္တဲ့ အေပါက္ျဖစ္ေနတယ္။ ''ထြက္ရင္လဲ ေျမႀကီးဝမ္းလ်ားထိုး ထြက္ရမွာဆိုေတာ့ သံတံတိုင္း ေက်ာ္ၿပီး တက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္''ဆို ၿပီး အဲဒီေန႔က တံတုိင္းကုိ ေက်ာ္တက္ခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အဂ်ႏၲာႏွင့္ ဧလိုရာ</span><br />ကမၻာမွာ ဘာသာတရားေတြဟာ အလြန္အံ့ၾသစရာေကာင္းတယ္။ ျဖစ္ရပ္ေတြ ဆန္းၾကယ္တယ္။ ဘံုေဘရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ ကီလိုမီတာ ၆ဝဝ-ေလာက္ ကြာေဝးတဲ့ေနရာ မွာ ေတာထဲမွာ ''အဂ်ႏၲာ''ဆိုတဲ့ လိုဏ္ဂူႀကီး ေတြရွိတယ္။ အဲဒီ ေနရာကို ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ေရာက္ခဲ့တယ္။<br />ျမန္မာျပည္က ဘုရားဖူးေတြ အေရာက္နည္းတဲ့ ေနရာေတြပဲ။ သမိုင္းကုိ စိတ္ဝင္စားတဲ့ သုေတသနသမား ေတြပဲ သြားၾကတယ္။<br />''ဧလိုရာ''ဆိုတဲ့ လိုဏ္ဂူႀကီးေတြ ေတာႀကီးထဲမွာ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။''အဂ်ႏၲာ''ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း၂ဝဝဝ-ေလာက္က ႐ုပ္တု ဆင္းတု ေက်ာက္ပန္းပုေတြ။<br />ေတာထဲေတာင္ထဲ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးေတြကို လိုဏ္ထြင္းၿပီးေတာ့ (ဖိုဝင္းေတာင္သေဘာမ်ဳိးေပါ့)ေက်ာက္ လိုဏ္ဂူႀကီးေတြမွာ ႐ုပ္တုေတြ ထုထားတာ အံ့ၾသစရာပဲ။<br />''ဧလိုရာ''မွာေတာ့ ဘုရားရဲ႕ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ ဇာတ္ေတာ္တစ္ခုရွိရင္ ဂ်ိန္းဇာတ္တစ္ခု ေဘးနားမွာရွိတယ္။<br />ဘုန္းႀကီးက စဥ္းစားတယ္။ ''မူလတုန္းကေတာ့ ဗုဒၶရဲ႕ျဖစ္ေတာ္စင္ေတြကို ထြင္းထုထားတဲ့ လိုဏ္ဂူေတြျဖစ္ မယ္။ ေနာက္က်ေတာ့မွ ဂ်ိန္းေတြက အဲဒီေနရာမွာ ဗုဒၶရဲ႕ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ ဇာတ္ေတာ္ တစ္ခ်ဳိ႕ကို ဖ်က္ဆီးပစ ္လုိက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ ဇာတ္ေတာ္ေတြကို ထည့္သြင္းထားတာ ျဖစ္မယ္''လုိ႔ ဘုန္းႀကီးတုိ႔က ေတြးၾကည့္မိတယ္။<br />အဲဒီလို ဖ်က္ဆီးၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ ဥစၥာေတြ သြင္းခဲ့တာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ''နိဂဏၭနာဋပုတၱဘုရားႀကီးကို ပူေဇာ္ ထားတာ''တဲ့။<br />အဲဒီလို ထြင္းထုထားတဲ့ ႐ုပ္တုေတြထဲမွာ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဘာေတြ ေတြ႕တုန္းဆိုလို႔ရွိရင္ ဂ်ိန္းဘုရားႀကီးကို ပူေဇာ္တဲ့ အခန္း။ ဂ်ိန္းဘုရားဆိုတာ တျခားမဟုတ္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ေဟာထားတဲ ''တိတိၴဆရာႀကီး ေျခာက္ေယာက္''ထဲက ''နိဂဏၭနာဋပုတၱ''ကို ေျပာတာ။<br />အဲဒီဂ်ိန္းဘုရားႀကီးကို ပူေဇာ္ဖုိ႔ရန္ ဆိုၿပီးေတာ့ နိဂဏၭနာဋပုတၱ ဂ်ိန္းဘုရားႀကီးရဲ႕ေရွ႕မွာ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အမ်ဳိးသား ခါးမွာ အဝတ္မရွိၾကဘူး။ ႐ုပ္ပံုေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထုထားတာ။<br />ေႏွာင္းေခတ္မွာ ''ကာမသွ်တၱရက်မ္း'' အမ်ဳိးမ်ဳိး ထြက္လာတာဟာ အဲဒီ႐ုပ္ပံုေတြ ကူးခ်ၿပီးေတာ့ ထြက္လာ သလားေတာ့ မသိပါဘူး၊ အလြန္ညစ္ညမ္းတဲ့ပံုေတြ။<br />သူတုိ႔ ဘုရားကို ပူေဇာ္တာတဲ့။ ''ကာမဂုဏ္နဲ႔ပူေဇာ္ျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္တယ္'' ဆိုၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔အမ်ဳိးသား တြဲစပ္ေနတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ သူတို႔ ထုထားၾကတာ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကာမဂုဏ္နဲ႔ပူေဇာ္တဲ့ဂိုဏ္း</span><br />ဒါေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာထဲကို တျဖည္းျဖည္း ေရာ ေရာၿပီးေတာ့ သြားတာ။ ေျမာက္ပိုင္း တိဘက္ဗုဒၶဘာသာ က်ေတာ့ အဲဒါေတြရွိတယ္။ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာက်ေတာ့ ''ေဝတုလႅဂိုဏ္း'' ထဲမွာ အဲဒါေတြ အကုန္ရွိတယ္။<br />ဗုဒၶဘာသာဂုိဏ္းႀကီး ၁၈-ဂိုဏ္းမွာ ''ေဝတုလႅ ဂုိဏ္း'' ဆုိတာရိွတယ္။ ေဝတုလႅဂိုဏ္းက ကာမဂုဏ္နဲ႔ ဘုရားကို ပူေဇာ္တဲ့ဂိုဏ္းပဲ။<br />အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ဟာ ျမတ္ေသာသားရတနာ ဖြားခ်င္တယ္၊ အလြန္တရာ ဥာဏ္ႀကီးက်ယ္တဲ့ သားရတနာ ကို ဖြားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ရိွရင္ သူ႔ရဲ႕အမ်ဳိးသားေယာက္်ားနဲ႔ ဘုရားဆီသြားၿပီေတာ့ ကာမဂုဏ္နဲ႔ ပူေဇာ္ရတယ္။<br />ကာမဂုဏ္နဲ႔ ပူေဇာ္ၿပီးၿပီဆုိလုိ႔ရိွရင္ အနည္းဆံုး သံုးေပေလာက္ရိွတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ အဲဒီဘုရားဆင္း တုေတာ္အေပၚမွာ ဒီအမ်ဳိးသမီးက တက္ၿပီးေတာ့ထုိင္တယ္။<br />ထုိင္ပံုထုိင္နည္းက ဘုရားနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းအပ္ၿပီးေတာ့ ဘုရား လည္ပင္းဖက္ၿပီးေတာ့ ထိုင္တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ ေျပာတာ ေကာင္းပါတယ္။<br />အဓိပၸါယ္က ျမတ္ဗုဒၶထဲကေန ေဗာဓိဓာတ္ကို ကူးယူတာတဲ့။ ဒါမွ အျမတ္ဆံုး သားရတနာေလး ဖြားမယ္။<br />တိဘက္တုိင္းျပည္ တစ္ျပည္လုံး ေယာက္်ားမွန္သမွ် ဘုရားအေလာင္းခ်ည္းပဲ။ သူတုိ႔က ဘုရားဆုပန္ထား ၾကတယ္။ ဘုရားျဖစ္ေအာင္ဆုိၿပီး နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ႀကံဖန္လုပ္ၾကတာ။<br />ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ပရိသတ္မ်ားက ဘုရားၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတာ တကယ္မွန္ကန္တဲ့ သဒၶါနဲ႔ ၾကည္ညိဳၾကတာ။ စနစ္ က်တယ္၊ သဒၶါတရားဟာ အလြန္သန္႔ရွင္းတယ္၊ မြန္ျမတ္တယ္။<br />ဟိုမွာက်ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဆုိေပမယ့္ အဲဒီလုိဟာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူတုိ႔သဒၶါတရားဟာ သန္႔ရွင္းတယ္လုိ႔ ေျပာဖုိ႔ရန္ခက္တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အပို္င္း-၁၃ ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-8334832411858275913?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-19664334366577139092009-09-13T20:35:00.001-07:002009-09-13T20:37:45.515-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">နိဗၺာန္ဟာ ဘုံဌာနတစ္ခု မဟုတ္သလုိ ေကာင္းကင္ဘုံလည္း မဟုတ္ပါ။ နိဗၺာန္ဟာ နိဗၺာနဆုိတဲ့ ပါဠိစကားကုိ ျမန္မာမႈျပဳထားတာပါ။ နိ၀ါနဆုိတဲ့အဖြင့္အရ (၀ါန-တဏွာ၊ နိ-မရွိျခင္း၊ ကင္းျခင္း) ကိေလသာ၊ တဏွာ ကင္းရာကုန္ရာကုိ နိဗၺာန္လုိ႔ အလြယ္နားလည္ သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ ပုိၿပီး နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္ဖုိ႔ ဗုဒၶစာေပလာ နိဗၺာန္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေဟာၾကားဖြင့္ျပထားခ်က္အခ်ိဳ႕ကုိ အရင္ေဖာ္ျပလုိပါတယ္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">“- ငါ့ရွင္ သာရိပုတၱရာ…အဘယ္ကုိ နိဗၺာန္ဟု ဆုိအပ္သနည္းဟူေသာ ဇမၺဳခါဒက ပရိဗုိဇ္၏အေမးကုိ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က “ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတုိ႔၏ကုန္ရာ သေဘာတရားကုိ နိဗၺာန္ဟု”ဆုိေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူ၏။ (သံယုတၱနိကာယ္၊ ဇမၺဳခါဒကသံယုတ္၊ နိဗၺာနပဥွာသုတ္)</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">- အုိ…နတ္သား..ေလာကသည္လည္းေကာင္း၊ ေလာက၏ျဖစ္ေၾကာင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ေလာက၏ခ်ဳပ္ရာ နိဗၺာန္သည္လည္းေကာင္း၊ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္ေၾကာင္း လမ္းစဥ္သည္လည္းေကာင္း တစ္လံမွ်ေလာက္ ရွည္လ်ားေသာ ဤခႏၶာကုိယ္အတြင္း၌သာ ရွိသည္ဟု ငါဘုရားေဟာေတာ္မူ၏။ (သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္၊ ေရာဟိတေဒ၀ပုတၱသုတ္)</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">- ႐ုပ္ေ၀ဒနာစသည္တုိ႔၏ မၿမဲေသာ၊ ဆင္းရဲေသာသေဘာကုိ ဟုတ္မွန္သည့္အတုိင္း ၀ိပႆနာပညာျဖင့္ ႐ႈေသာ ပုဂၢဳိလ္အား စုိးရိမ္ပင္ပန္းျခင္းသည္မရွိ၊ ထုိသုိ႔ေတာင့္တျခင္းမရွိ ခ်မ္းသာစြာေနရေသာ ပုဂၢိဳလ္ကုိ တဒဂၤနိဗၺဳတ ပုဂၢိဳလ္ဟု ေခၚဆုိအပ္၏။ (ခႏၶသံယုတ္၊ အတၱဒီပသုတ္)</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">- အုိပုဏၰား…ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟကုိ ပယ္သည္ရွိေသာ္ မိမိဆင္းရဲျခင္း၊ သူတစ္ပါးဆင္းရဲျခင္းကုိ မႀကံ။ စိတ္ကုိမွီ၍ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း၊ ႏွလုံးမသာယာျခင္းသည္ မျဖစ္။ ဤသုိ႔လွ်င္ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ထင္ထင္ ကုိယ္တုိင္သိျမင္အပ္သည္ ျဖစ္၏။ (အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ သႏိၵ႒ိကနိဗၺာနသုတ္)“</span></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">အထက္ပါဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ားအရ နိဗၺာန္ဆုိတာ ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစတဲ့ ကိေလသာတုိ႔ ကင္းရာကုန္ရာ သေဘာတရားကုိဆုိတဲ့အတြက္ ဘုံဌာနတစ္ခုမဟုတ္တာ ထင္ရွားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီနိဗၺာန္ဟာ တစ္ျခားမွာ ရွာစရာမလုိဘဲ ကိုယ့္ခႏၶာထဲမွာပဲ ၀ိပႆနာဉာဏ္ျဖင့္ ရွာေဖြရရွိႏုိင္ၿပီး နိဗၺာန္ရဲ႕ အရသာကုိ မ်က္ေမွာက္ဘ၀ မွာပဲ ရရွိခံစားႏုိင္တယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အာသေ၀ါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာျဖစ္သြား တာဟာ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳသြားတာပါ။ ကိေလသာကုန္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တုိင္းဟာ နိဗၺာန္ရဲ႕ အရသာကုိ ခံစားရတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြျဖစ္သလုိ မ်က္ေမာက္ဘ၀မွာပဲ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳသူေတြပါ။ ေသၿပီးေနာက္မွ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳတာ ေရာက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳတယ္ဆုိတာ ေနာက္ထပ္ တစ္ဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားျခင္း၊ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းေတြ မရွိေတာ့ဘဲ ဒုကၡအားလုံးခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတာကုိ ေျပာတာပါ။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဒီသေဘာအရ နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘုံဌာနမဟုတ္သလုိ နိဗၺာန္ေရာက္တယ္ဆုိတာ တစ္ျခားဘုံဌာနတစ္ခုကို ေရာက္သြားတာမဟုတ္ဘဲ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစတဲ့ကိေလသာ အားလုံးကုန္ခမ္းသြားတာကုိဆုိလုိၿပီး ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀မွာပဲ နိဗၺာန္ကုိ ရရွိေရာက္ရွိႏုိင္တယ္ဆုိတာ နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါတယ္။ </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-1966433436657713909?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-37798501124257610182009-09-13T20:33:00.000-07:002009-09-13T20:34:43.614-07:00<span style="font-family: Zawgyi-one;">အႏုႆတိဟူသည္ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ ေအာက္ေမ့အပ္ေသာ ကမၼ႒ာန္းတရားကုိဆုိပါတယ္။ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္၌ အႏုႆတိ ဆယ္ပါးရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ယင္းဆယ္ပါးမွာ-</span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><br /><span style="font-family: Zawgyi-one;">(၁) ဗုဒၶါႏုႆတိ = ဘုရားရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူးေတာ္တုိ႔ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၂) ဓမၼာႏုႆတိ = တရားေတာ္၏ဂုဏ္ေတာ္တုိ႔ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၃) သံဃာႏုႆတိ = သံဃာေတာ္တုိ႔၏ဂုဏ္ေတာ္တုိ႔ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၄) သီလာႏုႆတိ = မိမိေစာင့္ထိန္းေသာ သီလဂုဏ္ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၅) စာဂါႏုႆတိ = လွဴဒါန္းျခင္း ဒါနဂုဏ္ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၆) ေဒ၀တာႏုႆတိ = နတ္တုိ႔ကုိ သက္ေသထား၍ နတ္အျဖစ္သို႔ေရာက္ေအာင္ ပုိ႔ေဆာင္ႏုိင္ေသာ သဒၶါစသည့္ မိမိ၏ကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၇) ဥပသမာႏုႆတိ = ကိေလသာမွကင္းၿငိမ္းျခင္း ဥပသမာဂုဏ္ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၈) မရဏာႏုႆတိ = ေသျခင္းတရားကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၉) ကာယဂတာသတိ = ဆံပင္စသည့္ ၃၂ေကာ႒ာသကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊<br />(၁၀) အာနာပါဏုႆတိ = ထြက္သက္၀င္သက္ကုိ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ မျပတ္ေအာက္ေမ့ျခင္း၊</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-3779850112425761018?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>ASHIN SACCANYANA'S SITEhttp://www.blogger.com/profile/17865456836838656279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6876978314814916099.post-19186183680355659142009-09-13T20:28:00.000-07:002009-09-13T20:32:49.966-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-one;">Competition ဟူေသာ စကားလုံးကုိ ယွဥ္ျပိဳင္ျခင္း၊ ၿပိဳင္ဆုိင္ျခင္း၊ ၿပိဳင္ပဲြဟူ၍ ျမန္မာျပန္ဆုိၾကသည္။ ယွဥ္ျပိဳင္မႈကုိ ျပဳၾကသည္မွာ အႏုိင္အ႐ႈံးေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကုိ ျပဳသည္ျဖစ္ေစ ေနာက္ဆုံး ထြက္ေပၚလာသည့္ အေျဖမွာ အႏုိင္ သုိ႔မဟုတ္ အ႐ႈံး တစ္ခုခုပင္ျဖစ္သည္။ သေရျဖစ္ေနလွ်င္ အေျဖမဟုတ္၊ ၿပိဳင္ပဲြ၏အဆုံး မဟုတ္ေသးေပ။ သတၱ၀ါတုိ႔၏ သေဘာမွာ အတၱသားေကာင္မ်ား ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ ျပဳလာလွ်င္ မိမိကသာ အႏုိင္ရလုိၾကသည္။ မိမိကိုယ္တုိင္မဟုတ္လွ်င္ မိမိႏွင့္သက္ဆုိင္ရာ၊ မိမိႏွင့္နီးစပ္ရာကုိ အႏုိင္ရေစခ်င္ၾကသည္။ အမ်ိဳးခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ ကုိယ့္အမ်ိဳး၊ တပည့္ခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ ကုိယ့္တပည့္၊ ဆရာခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ ကုိယ့္ဆရာ၊ အိမ္ခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ ကုိယ့္အိမ္၊ ရပ္ကြက္ခ်င္းယွဥ္လာ လွ်င္ ကုိယ့္ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕ရြာခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ ကုိယ့္ၿမိဳ႕ရြာ၊ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္ယွဥ္လာလွ်င္ ကုိယ့္တုိင္း၊ ကုိယ့္ျပည္နယ္၊ ႏုိင္ငံခ်င္းယွဥ္လာလွ်င္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ၊ ကုိယ့္ႏုိင္ငံမပါလွ်င္ ကုိယ္ႏွင့္ နီးစပ္ရာႏုိင္ငံ၊ ကုိယ္ႏွင့္ ကုိးကြယ္မႈဓေလ့တူရာႏုိင္ငံ စသည္ျဖင့္ မိမိႏွင့္ပတ္သက္ရာ၊ နီးစပ္ရာကုိ အႏုိင္ရေစလုိၾကသည္။ ယုတ္စြ အဆုံး ေခြးခ်င္းကုိက္လွ်င္ပင္ ကုိယ့္အိမ္ကေခြးပဲ အႏုိင္ရေစလုိၾကသည္။ ဤသည္မွာ သတၱ၀ါတုိ႔၏ အတၱ ေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။</span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">စင္စစ္ မိမိတုိ႔ယွဥ္ျပဳိင္မႈ၏ အႏုိင္အ႐ႈံးတြင္ အႏုိင္ရသည့္ပုဂၢိဳလ္သည္ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရမႈ ျဖစ္မျဖစ္ ဆုိသည္ကုိ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ရန္ လုိအပ္ေပသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခုိက္ရန္ျဖစ္၍ တစ္ဘက္သူ ႐ႈံးနိမ့္ၿပီး မိမိက အႏုိင္ရလုိက္သည္ ဆုိၾကပါစုိ႔ အႏုိင္ရလုိက္သည့္ မိမိမွာ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္း ျဖစ္မျဖစ္ စဥ္းစားရေပမည္။ ဤသုိ႔ေသာ ၿပိဳင္ပဲြမ်ိဳးတြင္ မိမိအႏုိင္ရလုိက္သည္ဟု ထင္ပါက မွားသြားႏုိင္သည္။ အမွန္အားျဖင့္ မိမိႏုိင္လုိက္ျခင္း မဟုတ္ေပ။ ႐ႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ မိမိသႏၲာန္၌ ရွိသည့္ ခႏၲီတရား၊ ေမတၱာတရားမ်ား ႐ႈံးနိမ့္သြားၿပီး ေဒါသတရားသာ ရရွိလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒါသမွာ ကုသုိလ္တရားမဟုတ္၊ အကုသိုလ္တရားသာ ျဖစ္သည္။ မိမိသည္ ေဒါသဟူေသာ အကုသုိလ္ကုိသာ ရရွိလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုသုိလ္မရဘဲ အကုသုိလ္ရလုိက္ျခင္းသည္ အႏုိင္ရျခင္းမဟုတ္၊ `ရႈံးနိမ့္ သြားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဤကဲ့သုိ႔ေသာ အႏုိင္ရမႈမ်ိဳးကုိ ဗုဒၶက အားမေပးေပ။ ဗုဒၶက သူတပါးကုိ အႏုိင္ရျခင္းသည္ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရျခင္း မဟုတ္၊ မိမိကုိယ္ကုိအႏုိင္ရျခင္း၊ မိမိ၏သႏၲာန္၌ရွိသည့္ အကုသုိလ္ကိေလသာ တရားတုိ႔ကုိ အျပင္မထြက္ေအာင္ ထိမ္းသိမ္းႏုိင္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္တည္းႏုိင္ျခင္းကသာ အမွန္တကယ္ အႏုိင္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ေတာ္ မူသည္။</span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"> ဗုဒၶလက္ထက္က အနတၱပုစၧကဟူေသာ ပုဏၰာတစ္ဦးရွိသည္။ ပုဏၰားႀကီးသည္ ေၾကြအန္ ကစားျခင္းဟူေသာ ေလာင္းကစားကုိ အၿမဲျပဳလုပ္ေလ့ရွိသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အႏုိင္ရသည္သာမ်ားသည္။ တစ္ေန႔ ပုဏၰားႀကီးသည္ ဘုရားရွင္ထံသုိ႔ သြားေရာက္ဖူးေျမွာ္၍ အက်ိဳးစီးပြားရွိမႈ မရွိမႈႏွင့္စပ္သည့္ တရားကုိ ေမးေလွ်ာက္၏ ဗုဒၶက</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">- ေနထြက္ေအာင္အိပ္ျခင္း</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">- ပ်င္းရိျခင္း</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">- ၾကမ္းၾကဳတ္ခက္ထန္ျခင္း</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">- အရက္ေသစာေသာက္စားမူးယဇ္ျခင္း</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">- အဓြန္႔ရွည္ေသာ ခရီးကုိ တစ္ေယာက္တည္းသြားျခင္း</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">- သူတပါးသားမယားကုိ မွီ၀ဲျခင္းတုိ႔သည္ အက်ိဳးစီးပြားမဲ့ေစသည့္ တရားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူ၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ယင္းတရားေျခာက္းပါးကုိ နားၾကားၿပီးေနာက္ ပုဏၰားႀကီးသည္ ဘုရားရွင္တုိ႔သည္ အက်ိဳးစီးပြားရွိသည္႔ တရားကိုသာ သိသည္မဟုတ္၊ အက်ိဳးမဲ့ေစႏုိင္သည့္ တရားကုိလည္းသိေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆုိေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဗုဒၶက ပုဏၰားႀကီးအား</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">“ပုဏၰားႀကီး သင္အဘယ္အမႈျဖင့္ အသက္ေမြးပါသနည္း”ဟု ေမး၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ပုဏၰားႀကီးက “တပည့္ေတာ္ ေၾကြအန္ကစားေသာအမႈျဖင့္ အသက္ေမြးပါသည္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">“ေၾကြအန္ကစားသည့္အခါ ႏုိင္ျခင္းျဖစ္သေလာ၊ ႐ႈံးျခင္းျဖစ္သေလာ”ဟု ဗုဒၶက ေမးေတာ္မူျပန္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ပုဏၰားႀကီးက “အရွင္ဘုရား…ႏုိင္ျခင္းလည္းျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ႐ႈံးျခင္းလည္းျဖစ္ပါသည္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ထုိအခါ ဗုဒၶက “ပုဏၰားႀကီး…ဤသုိ႔ ႏုိင္ျခင္းသည္ အနည္းငယ္သာျဖစ္သည္။ သူတပါးကုိ အႏုိင္ရေသာသူ၏ ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ မျမတ္၊ အၾကင္သူသည္ ခႏၶာကုိယ္အတြင္းမွာရွိသည့္ ကိေလသာတုိ႔ကုိ ႏုိင္ျခင္းျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္၏။ ထုိသူ၏ ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္သာ ျမတ္၏။ ထုိမိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္ေသာသူကုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာ တန္ခုိးရွင္ နတ္ျဗဟၼာတုိ႔ေသာ္မွလည္း ႐ႈံးနိမ့္ေအာင္ျပဳျခင္းငွါ မတတ္ႏုိင္သည္သာ တည္း”ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">မွန္၏။ အထက္ပါေဒသနာေတာ္ အတုိင္းပင္ အႏုိင္အ႐ႈံးတစ္ခုခုတြင္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရျခင္း၊ မိမိ၏အတြင္း ကိေလသာတုိ႔ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ျခင္းသည္သာ အျမတ္ဆုံးေသာ အႏုိင္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိႏုိင္၏။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဗုဒၶအလုိေတာ္အရ အႏုိင္အ႐ႈံးသတ္မွတ္မႈမွာ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အႏုိင္အ႐ႈံးကုိ ဆုိလုိသည္မဟုတ္။ စိတ္ပုိင္း ဆုိင္ရာ အႏုိင္အရႈံးကုိသာ ဆုိလုိရင္းျဖစ္ေပသည္။ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ စိတ္ကုိအလုိ လုိက္ေလ့ ရွိၾကသည္။ အာ႐ုံေနာက္ကိုလုိက္၍ စိတ္ကုိလႊတ္ထားတတ္သည္။ စိတ္အလုိလုိက္မႈေၾကာင့္ ဆုံး႐ႈံးမႈမ်ားလည္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳံခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္သည္။ အာ႐ုံကုိ အမွီျပဳ၍ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘတရားမ်ားလည္း တုိးပြားခဲ့ဖူးၾကေလၿပီ။ စိတ္ကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သျဖင့္ ေဒါသတရားမ်ားႏွင့္လည္း ဘ၀ကုိက်င္လည္ခဲ့ရဖူးေပၿပီ။ အခ်ိဳ႕ဆုိလ်င္ စိတ္ကုိအလုိလုိက္မႈ စိတ္ကုိမထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္မႈေၾကာင့္ ဤဘ၀တြင္ ပင္ ဒုကၡမ်ိဳးစုံကို ႀကဳံေတြ႕ၾကရသည္။ မိမိသႏၲာန္မွာရွိသည့္ လုိခ်င္တပ္မက္မႈ ေလာဘစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္၊ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သျဖင့္ သူတပါးပစၥည္း ဥစၥာမ်ားကုိ မတရားယူမႈ အထိက်ဴးလြန္ၾကသည္။ ဤက်ဴးလြန္မႈသည္ ကုိယ္က်င့္တရား ေဖာက္ျပန္မႈပင္ျဖစ္သည္။ ကုိယ္က်င့္တရားပ်က္သူသည္ သီလမလုံၿခဳံသူပင္ျဖစ္သည္။ သီလမလုံၿခဳံလွ်င္ ယခုဘ၀မွာပင္ အရာရာကုိ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြ႕ံေနရတတ္သည္။ သီလပ်က္ဆီးမႈေၾကာင့္ ေနာင္ဘ၀တြင္လည္း ဒုဂၢတိဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရတတ္သည္။ လူ႔ဘ၀ဆုိတဲ့ သုဂတိဘ၀ေရာက္ၿပီးမွ နိမ့္က်တဲ့ ဒုဂၢတိဘ၀ေရာက္သြားျခင္းသည္ ဘ၀ကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာျဖစ္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ထုိ႔အတူ မိမိသႏၲာန္မွာရွိသည့္ ေဒါသတရားကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ အရာရာကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားရသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ရွိၾကသည္။ တရား႐ုံး၌ အမႈရင္ဆုိင္ေနၾကရသည့္သူမ်ား၊ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ခံေနၾကရသူမ်ားကုိ ေတြ႕ရလွ်င္ စာေရးသူစိတ္ထဲတြင္ အၿမဲစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ သူတုိ႔ကုိၾကည့္ၿပီး က႐ုဏာသတ္မိသည္။ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ ဘာမဟုတ္သည့္ အေသးအဖြဲကိစၥ ေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ခုိက္ရန္ျဖစ္ၿပီး လူသတ္မႈကုိ က်ဴးလြန္သည္အထိျဖစ္ကာ ေထာင္နန္းစံခဲ့ရသည္။ ခဏတာျဖစ္ေပၚလာသည့္ ေဒါသစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ ထုိေဒါသက မိမိကုိ အႏုိင္ယူသြားျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသက အႏုိင္ယူလုိက္သျဖင့္ မိမိဘ၀ အ႐ႈံးေပၚခဲ့ရသည္။ စင္စစ္ ကိေလသာတရားမ်ားတြင္ ေဒါသတရား သည္ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆုံးျဖစ္သည္။ သတၱ၀ါမ်ားကုိ ဒုကၡအမ်ားဆုံး ျဖစ္ေပၚေစသည့္ တရားလည္း ျဖစ္သည္။ “ေဒါေသာ အတၱံ နဇာနာတိ” ဟူေသာ စကားအတုိင္းပင္ ေဒါသတရားျဖစ္လာလွ်င္ အက်ိဳးအျဖစ္ ကုိ မသိၾကေတာ့ေပ။ ေဒါသေၾကာင့္ အေကာင္းအဆုိး၊ အမွားအမွန္ကုိ မခဲြျခားတတ္ၾကေတာ့ေပ။ ထုိသုိ႔ မခဲြျခားႏုိင္သျဖင့္ လုပ္မိလုပ္ရာ လုပ္လုိက္တတ္ၾကသ္ည။ လုပ္သမွ်အရာမ်ားသည္လည္း အမွားမ်ားသာ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ေနာက္မွ ျပန္သတိရေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားေပၿပီ။ ျပဳျပင္၍ မရႏုိင္သည့္အမွားႏွင့္ ေနာင္တတရားကုိသာ ရရွိလုိက္ၾကသည္။ ထုိ႔အျပင္ ေဒါသစိတ္လြန္ကဲသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ႐ုပ္အဆင္းပါ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ၾကသည္။ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာအမူအရာ နီျမန္းလာၿပီး ဣေျႏၵမဲ့ျဖစ္ကာ ပတ္၀န္းက်င္တြင္လည္း အရွက္ရတတ္သည္။ ေဒါသစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္သျဖင့္ ဘ၀မွာ ႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ားႏွင့္သာ ႀကံဳေတြ႕ၾကရတတ္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">စာေရးသူ ငယ္စဥ္က ဦးမွတ္ႀကီးဆုိသည့္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆုံေတြ႕ဖူးသည္။ ဦးမွတ္ႀကီးသည္ အလြန္ စိတ္တုိတတ္သည္။ ဘာမဟုတ္သည့္ အေၾကာင္းအရာေလးကုိပင္ သီးမခံႏုိင္ဘဲ။ ေဒါသထြက္တတ္သည္။ ဦးမွတ္ႀကီး စိတ္တုိလာလွ်င္ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္။ မ်က္ႏွာအမူအရာေျပာင္းၿပီး နီးစပ္ရာႏွင့္ ေကာက္ေပါက္တတ္သည္။ ကေလးလူႀကီး မခဲြျခားဘဲ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ လုပ္ေလ့ရွိသည္။ ဦးမွတ္ႀကီး၏ လက္သုံးစကားမွာ “ငါက စိတ္ဆတ္တယ္၊ ဒါ ငါ့အက်င့္ပဲ၊ ဒီလုိ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိတာကုိလည္း ငါ ဂုဏ္ယူတယ္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ေနာက္မွ ၾကားရသည့္စကားအရ ယခု ဦးမွတ္ႀကီးေသၿပီဆုိတာကုိ သိလုိက္ရ သည္။ ေထာင္ထဲမွာ ေသသည္ဟုလည္း ဆုိသည္။ ျဖစ္ပုံမွာ တစ္ေန႔ ဦးမွတ္ႀကီး ထင္းခဲြေနစဥ္ ကေလး တစ္ေယာက္က သြားစမိသျဖင့္ ကေလးကုိ ထင္းခဲြေနတဲ့ ဓားနဲ႔ခုတ္လုိက္မိ၍ ကေလးေသၿပီး ဦးမွတ္ႀကီး လည္း ေထာင္က်သြားကာ ေထာင္ထဲမွာပင္ ေသခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဦးမွတ္ႀကီးကုိ သူ႔ရဲ႕ေဒါသစိတ္က အႏုိင္ယူသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးမွတ္ႀကီး၏ ဆုံး႐ႈံးမႈသည္ ဘ၀ပ်က္သည္ အထိ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ လူျဖစ္ေသာ္လည္း ဘ၀တန္ဘုိး မဲ့ခဲ့ရသည္။ ေဒါသအစြမ္းေၾကာင့္ ေထာင္နန္းစံခဲ့ရၿပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈႏွင့္ ေ၀းခဲ့ရသည္။ အကုသုိလ္တရားႏွင့္ ဘ၀ကုိ အဆုံးသတ္ခဲ့ရသည္။ ကုသုိလ္မပါဘဲ အသက္ဆုံးသြားသျဖင့္ ဘ၀ကူးေကာင္းဖုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ဦးမွတ္ႀကီး၏ ေဒါသစိတ္ကုိ မထိန္းႏုိင္ဘဲ ကေလးအေပၚ အႏုိင္ယူလုိက္မႈသည္ အမွန္စင္စစ္ အႏုိင္ရလုိက္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ ႐ႈံးနိမ့္သြားျခင္းသာျဖစ္သည္။ အႏုိင္အ႐ႈံးယွဥ္ၿပိဳင္လုိက္လွ်င္ ဦးမွတ္ႀကီးအားလုံး႐ႈံးသြားခဲ့သည္။ ပစၥဳပၸန္ေရာ အနာဂတ္ဘ၀အတြက္ေရာ အ႐ႈံးကုိသာ ရလုိက္သည္။ ဤသုိ႔ အ႐ႈံးသာရလုိက္ျခင္းမွာ မိမိသႏၲာန္မွာရွိသည့္ ေဒါသစိတ္ကုိ အႏုိင္မယူႏုိင္ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">စင္စစ္ေလာက၌ အခက္ခဲဆုံးအလုပ္မွာ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အရာရာကုိ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္း ရွိသည္မွာ စိတ္ပင္ျဖစ္သည္။ ဘ၀ကုိလွေစသည္မွာလည္း ဤစိတ္ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ၿပီး ဘ၀ကုိ ပ်က္ေစသည္မွာ လည္း ဤစိတ္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶက အရာရာမွာ စိတ္သာလွ်င္ အဓိကက်ေၾကာင္း ေဟာထားျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ စိတ္ကုိႏုိင္လွ်င္ အရာရာကုိ အႏုိင္ရသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူျခင္းျဖစ္ေပမည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ဗုဒၶအလုိေတာ္အရ အတိတ္ကုသုိလ္ကံေၾကာင့္ လူ႕၀ကုိ ရရွိလာေသာ္လည္း လူ႔ဘ၀မွ နိမ့္က်သည့္ ဘုံဘ၀သုိ႔ ေရာက္ရွိသြားလွ်င္ ဤပုဂၢိဳလ္သည္ အ႐ႈံးသမားသာျဖစ္သည္ဟု ဆုိရေပမည္။ ဤသုိ႔ ႐ႈံးနိမ့္ရျခင္း သည္ မိမိသႏၲာန္မွာ ရွိသည့္ မေကာင္းသည့္ အကုသိုလ္စိတ္မ်ားကုိ မထိန္းခ်ဳပ္၍ျဖစ္သည္။ စင္စစ္မေကာင္း မႈကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္သည္မွာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္သာျဖစ္သည္။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျဖစ္ရန္ မိမိစိတ္ကုိ ေကာင္းသည့္အာ႐ုံ၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေပမည္။ စိတ္ကုိ ေကာင္းမႈ၌ ေပ်ာ္ႏုိင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရေပမည္။ ေလာဘျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ထိန္ႏုိင္ျခင္းသည္ စိတ္ကုိအႏုိင္ရလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေဒါသျဖစ္မည့္စိတ္ကုိ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းႏုိင္ျခင္းသည္ မိမိစိတ္ကုိ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ရ လုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္ဆုိသကဲ့သုိ႔ ဤသုိ႔ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ရန္မွာ မိမိသႏၲာန္တြင္ မေမ့ေလ်ာ့ျခင္း အပၸမာဒသတိတရား ရွိမွျဖစ္ေပမည္။ သတိတရားရွိေနလွ်င္ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္ေပလိမ့္မည္။ ဤသုိ႔ေသာ အႏုိင္ယူမႈမ်ိဳးသည္သာ စစ္မွန္သည့္ ဘုရားအလုိက် အႏိုင္ရမႈ၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ခ်ီးက်ဴးသည့္ အႏုိင္ရမႈျဖစ္ေပသည္။</span></span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;"></span></span><span style="display: inline;" id="fullpost"><span style="font-family: Zawgyi-one;">ထုိ႔ေၾကာင့္ အရာရာကုိ အႏုိင္ရလုိပါက သူတပါးအေပၚ အႏုိင္မယူဘဲ မိမိကုိယ္ကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္၊ မိမိ သႏၲာန္၌ ရွိသည့္ ကိေလသာတရားမ်ားကို အျပင္မထြက္ေအာင္ သတိတရားလက္ကုိင္ထားၿပီး အႏုိင္ယူႏုိင္ ေအာင္ ေလ့က်င့္ရင္း ဘ၀မွာ ႐ႈံးနိမ့္မ်ားမရွိရေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏုိင္ၾကေစရန္ ဤေစာင္းပါးျဖင့္ သတိ ေပး တင္ျပလုိက္ရပါသည္</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6876978314814916099-1918618368035565914?l=ashinsaccanyana.blogspot.com' alt='' /></div>